آنچه می‌خواستیم

در آنچه ما می‌خواستیم، یک دکتر به زوجی متاهل می‌گوید که چهارمین دور IVF آنها موفقیت‌آمیز نبوده و هر تلاش بیشتر از بودجه دولتی فراتر می‌رود. دکتر به زوج توصیه می‌کند که تعطیلاتی داشته باشند، بنابراین آلیس (لاوینیا ویلسون) و نیکلاس (الیاس امباره) این کار را می‌کنند و به یک جزیره کوچک زیبا با اتاقی در کنار زوجی همسن و سال خود از وین (آنا اونتربرگر و لوکاس اسپیسر) با دو فرزند می‌رسند، فرزند کوچکتر، پر سر و صدا و بیش از حد دوستانه (ایوا هوپرگر) و نوجوان، ساکت و عبوس (فدور تایل). این زوج بدون فرزند سعی می‌کنند بهترین استفاده را از موقعیت خود ببرند و حتی با همسایگان خود دوست شوند. در نهایت، برای آلیس خیلی سخت می‌شود، اما یک تصادف ناگهانی دیدگاه متفاوتی را ارائه می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که فیلم «آنچه می‌خواستیم» چگونه رنج و عذاب خواستن چیزی را که در دسترس نیست به تصویر می‌کشد. با توجه به جایگزین‌های مدرن برای تشکیل خانواده، تا چه اندازه با آلیس همدردی می‌کنید؟
• چه اتفاقی می‌افتاد اگر آلیس و نیکلاس اتاقی را در کنار زوجی بدون بچه رزرو می‌کردند؟ یا در کنار کسی؟ فکر می‌کنید فیلم چقدر متفاوت می‌شد؟
• چگونه فکر می‌کنید خانواده‌های جایگزین و/یا اعضای خانواده‌های جایگزین ممکن است این فیلم را متفاوت از خانواده‌های هنجاری و/یا افراد خانواده‌های هنجاری ببینند؟
• چرا دئوس اکس ماشینا به نظر می‌رسید آلیس را کمتر ناراحت می‌کند؟ در مورد این نتیجه‌گیری چه احساسی دارید؟
• آیا برهنگی در فیلم به نمایش صمیمیت کمک کرد یا فقط اهداف غیر شریف را برآورده کرد؟

والدین باید بدانند که «آنچه ما می‌خواستیم» یک درام اتریشی است در مورد زوجی که مشتاقانه به دنبال داشتن فرزند بیولوژیکی خود هستند. آخرین دور درمان IVF آنها موفقیت‌آمیز نبوده و دولت هزینه‌های بیشتر را متقبل نمی‌شود، بنابراین پزشک به آنها توصیه می‌کند که تعطیلاتی را سپری کنند. متاسفانه آنها موافقت می‌کنند، اما متوجه می‌شوند که اتاقشان در کنار زوجی خوش‌مشرب و هم‌سن‌وسال با دو فرزند، یکی ۵ ساله و دیگری نوجوان، قرار دارد. این دو زوج زمان زیادی را با هم می‌گذرانند، اما درگیری‌های زناشویی رخ می‌دهد و زوج بدون فرزند با پذیرش شرایط خود دست و پنجه نرم می‌کنند. صحنه‌های متعددی از سینه‌های برهنه به نمایش گذاشته می‌شود: دو صحنه ماساژ، یکی که به رابطه جنسی منجر می‌شود، صحنه‌ای رمانتیک از بوسیدن در استخر، صحنه‌ای از رابطه جنسی در تختخواب، و صحنه‌ای که مادری بدون پوشش بالا تنه به دنبال کودکش می‌دود. بحث و جدل‌های زیادی در مورد رابطه جنسی وجود دارد. در طول شام و یک بار به‌طور افراطی، نوشیدن الکل، سیگار کشیدن، و دو مرد در حین کوهنوردی از یک سیگار حشیشی به اشتراک می‌گذارند. نوجوانی اقدام به خودکشی می‌کند. الفاظی مانند «لعنتی»، «کثافت»، و «احمق» در فیلم به کار رفته است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

اجرای محکم بازیگران در این فیلم تاریک به نتیجه‌ای رضایت‌بخش ختم نمی‌شود. فیلم «آنچه می‌خواستیم» به‌خوبی نوشته، فیلم‌برداری و بازی شده، اما داستان در نیمه دوم فیلم متوقف می‌شود. در نیمه اول، فیلم به‌طور واضح و مشخصی بر کاوش در اعماق درونی، دردها و غم‌های زنی که بچه‌دار نمی‌شود و رنج و سختی‌ای که شوهرش در تلاش برای کنار آمدن با این موضوع و بهترین استفاده از شرایط متحمل می‌شود، تمرکز دارد. این کلیشه‌های داستانی تغییری نمی‌کنند. نیمه دوم فیلم مبهم است، زیرا نمی‌داند به کجا برود. برای پایان دادن به داستان، فیلم نمی‌تواند به سادگی بچه‌ای به آلیس بدهد یا راهی ناگهانی برای کنار آمدن آلیس با عدم بچه‌دار شدن پیدا کند، بنابراین از یک «خدای از ماشین» استفاده می‌کند که در نهایت همه را مجبور به بازگشت به خانه می‌کند. ابراز همدردی و مهربانی‌هایی وجود دارد. سپس آلیس و نیکلاس با رضایت بیشتری نسبت به قبل، یکدیگر را در آغوش می‌گیرند، لبخند می‌زنند و می‌بوسند، گویی غم و اندوهشان کمتر شده است، شاید به این دلیل که شاهد تلاش فرزند نوجوان همسایه‌شان در تعطیلات برای خودکشی بوده‌اند.آلیس و نیکلاس قابل دوست داشتن هستند. نمایش غم‌انگیز و صمیمی آنها از زوجی در انتهای سفری چند ساله برای بچه‌دار شدن از راه طبیعی، صادقانه و با ظرافت بیان شده است. فیلم‌نامه به ظرافت به حساسیت‌های زناشویی اشاره می‌کند که اغلب در مواجهه با مسائلی از این دست بروز می‌کنند. تنها مشکل این است که آلیس اصلاً با ایده فرزندخواندگی موافق نیست. این موضوع شاید رایج باشد، اما تنها یک گفتگو به فرزندخواندگی اختصاص داده شده و فقط دلایل آلیس را برای مخالفت با فرزندخواندگی تایید می‌کند ("من فقط بچه خودم را می‌خواهم وگرنه هیچ! چشم‌های تو، موهای من، ویژگی‌های ما، وگرنه هیچ!"). این موضوع فقط پایه‌های هترونورماتیو فیلم را تقویت می‌کند. علاوه بر این، برای برخی خانواده‌های جایگزین، خانواده‌های کوئیر، خانواده‌های فرزندخوانده، خانواده‌های تک‌سرپرست و حتی برخی خانواده‌های نرمال، موضع این شخصیت‌ها (و این فیلم) می‌تواند باعث شود که مخاطب نتواند با آنها، درد خاص آلیس، رنج نیکلاس و مبارزه جمعی آنها ارتباط برقرار کند.