گرتا

در فیلم گرتا، فرانسیس (کلویی گریس مورتس) دختری مهربان است که بعد از مرگ اخیر مادرش سعی می‌کند در نیویورک زندگی جدیدی را شروع کند. او به عنوان پیش‌خدمت در رستورانی مشغول به کار است و با دوستش اریکا (مایکا مونرو) هم‌اتاق است. در مترو، فرانسیس کیفی پیدا می‌کند و چون خیلی مهربان است، آن را دور نمی‌اندازد و پول داخلش را هم نمی‌دزدد، بلکه تصمیم می‌گیرد آن را به آدرسی که روی گواهینامه رانندگی داخل کیف است برساند. گرتا (ایزابل هوپر) که از این کار فرانسیس سپاسگزار است، به او خوشامد می‌گوید و او را به خانه دعوت می‌کند. گرتا هم به نظر تنها می‌آید و فرانسیس پیشنهاد می‌کند به او در پذیرفتن یک سگ کمک کند. این دو زن بیشتر با هم معاشرت می‌کنند تا اینکه فرانسیس رازی هشداردهنده در خانه گرتا پیدا می‌کند. او سعی می‌کند گرتا را از زندگی‌اش بیرون کند اما خیلی زود متوجه می‌شود که گرتا به این راحتی‌ها کنار نمی‌رود. خیلی زود، اوضاع به سمت تاریکی می‌رود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت گرتا صحبت کنند. شدت آن چقدر است؟ آیا هیجان‌انگیز است یا آزاردهنده؟ چه چیزهایی نشان داده می‌شود و چه چیزهایی نشان داده نمی‌شود؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• رفتار نیکوکارانه فرانسیس چگونه جبران می‌شود؟ این فیلم چه پیامی در مورد مهربانی و اعتماد دارد؟ آیا پیام مثبت یا منفی است؟
• جاذبه فیلم‌هایی در مورد روان‌پریش‌ها و تعقیب‌کنندگان چیست؟ گریتا در مقایسه با فیلم‌های مشابهی که دیده‌اید چطور است؟
• آیا تا به حال احساس تنهایی کرده‌اید یا دوستی داشته‌اید که در آن یکی از دو طرف جسورتر از طرف دیگر بوده است؟ نتیجه آن چه بود؟ چه چیزی از آن آموختید؟

والدین باید بدانند که گرتا یک فیلم تریلر به کارگردانی نیل جوردن است در مورد زنی جوان به نام فرانسیس (کلویی گریس مورتز) که با شخصیت اصلی فیلم (ایزابل هوپر) دوست می‌شود، اما بعدا مشخص می‌شود که او یک آدم‌ربا و روان‌پریش است. خشونت، بزرگترین نگرانی در این فیلم است و می‌تواند بسیار گرافیکی باشد: انگشت بریده، ضربه زدن با اشیاء تیز، تزریق و شخصیت‌های تحت تاثیر مواد مخدر، اسلحه و شلیک، مردگان (و یک سگ مرده)، یک صحنه کابوس و ترس‌های ناگهانی. زنی جوان در وان حمام بدون لباس نشان داده می‌شود، اما هیچ صحنه حساسی وجود ندارد. در این فیلم، گاهی از کلمات زشتی مثل «خراب»، «مادر قحبه»، «کون»، «جهنم» و «خدای لعنتی» استفاده شده است. شخصیت‌ها در موقعیت‌های اجتماعی مشروب می‌خورند: شراب در شام و کوکتل در یک کلوپ شبانه. این فیلم از نظر محتوا معمولی است، اما کارگردانی و بازی‌های خوب آن ارزش تماشا را برای بینندگان بالغ دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این تریلر از همان پارچه‌ای بریده شده که ده‌ها فیلم دیگر درباره آدم‌های روانی و مزاحم هستند، اما دست‌مایه مطمئن و بینش‌گرایانه کارگردان نیل جردن و بازی‌های محکم بازیگران اصلی آن، آن را به اثری سرگرم‌کننده تبدیل کرده است. جردن، قصه‌گوی باهوش و ماهری است و گاهی با فیلم‌هایش هدف‌های بالاتری را نشانه می‌گیرد (بازی گریه، مایکل کولینز و غیره)، اما از فیلم‌های ژانری مثل گرتا هم روی‌گردان نیست. او از احمقانه بودن موضوع استقبال می‌کند، اما از افراط در آن هم پرهیز می‌کند. او نیویورک را نه پرجنب‌وجوش و نه پرسروصدا به تصویر می‌کشد و فضاهای ساکتی را می‌یابد که تنهایی در آن‌ها جوانه می‌زند. این سکوت به غنای شخصیت‌ها کمک می‌کند و همچنین حس تعلیق را تقویت می‌نماید.فیلم گاهی به کلیشه‌های آسان ژانر متوسل می‌شود، مانند شخصیت تعقیب‌کننده‌ای که ظاهرا می‌تواند در همه زمان‌ها بداند همه کجا هستند و بتواند از هر فاصله‌ای به هر کسی نزدیک شود. اما فیلم به اندازه کافی حس مثبت ایجاد می‌کند تا بتواند از پس آن بربیاید. بهترین قسمت فیلم، بازی‌های بازیگران است. موریتز با غم و مهربانی عمیقش بلافاصله جلب توجه می‌کند و شخصیت مونرو نیز به طور شگفت‌انگیزی ظریف است. اما این فیلم، فیلم هیبرت است؛ او قبلا هم شخصیت‌های تاریک بازی کرده (مِرسی پور لو شوکولا، معلم پیانو، ال) و او با نتایجی به همان اندازه تکان‌دهنده، به آن مکان ترسناک بازمی‌گردد. همه این‌ها به ارتقای فیلم «گرتا» کمک می‌کند و دیدن آن را ارزش‌مند می‌سازد.