روز پرچم

در روز پرچم، سال ۱۹۹۲ است و جنیفر ووگل (دیلن پن) متوجه می‌شود که پدرش جان (شان پن) به دلیل جعل اسکناس در زندان است. او به گذشته و زندگی با پدرش برمی‌گردد، زمانی که تقریبا او را پرستش می‌کرد و روحیه آزادش را تحسین می‌نمود. فلش‌بک‌ها نشان می‌دهند که وقتی مشخص شد مادر جنیفر (کاترین وینیک) به الکل اعتیاد دارد، جنیفر و برادرش تابستان شگفت‌انگیزی را با پدرشان سپری کردند، در حالی که مشکلات مالی او همچنان در پس‌زمینه وجود داشت. در طول سال‌ها، آنها در زندگی یکدیگر حضور و غیبت داشتند. جان به دلیل سرقت به زندان می‌رود و جنیفر برای مدتی بی‌خانمان می‌شود تا اینکه راهی مدرسه روزنامه‌نگاری می‌شود. او درست زمانی که پدرش از زندان آزاد می‌شود و سعی می‌کند دوباره زندگی سالمی را شروع کند، خبرنگار می‌شود. اما آیا او می‌تواند برای همیشه به تکانه‌های آتشین خود بی‌توجه باشد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش استفاده از الکل، مواد مخدر و سیگار توسط نوجوانان و بزرگسالان در روز پرچم صحبت کنند. آیا فیلم این موارد را جذاب و فریبنده نشان می‌دهد؟ اگر این‌طور است، چگونه؟ آیا پیامدهای آن نشان داده می‌شود؟ چرا این موضوع مهم است؟
• این فیلم چه نوع خشونتی را نشان می‌دهد؟ چطور است در مقایسه با فیلم‌هایی که پر از مبارزه، اسلحه و انفجار هستند؟ کدام بر شما تاثیر بیشتری می‌گذارد؟
• نظر شما در مورد جان بعد از آخرین کارش چیست؟ آیا او مورد تقدیر قرار گرفته است؟ آیا او یک داستان عبرت‌انگیز است؟
• آیا جنیفر ووگل را به عنوان الگوی مناسبی می‌دانید؟ آیا دستاوردهای او با سختی‌هایی که در مسیر رسیدن به آن‌ها متحمل شده، همخوانی دارد؟
• تا چه حد فکر می‌کنید این فیلم با واقعیت زندگی مطابقت دارد؟ چرا فیلم‌سازان ممکن است حقایق را در فیلمی که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، تغییر دهند؟

والدین باید بدانند که روز پرچم فیلمی دراماتیک و واقع‌گرایانه به کارگردانی شان پن است که بر اساس زندگی روزنامه‌نگار جنیفر ووگل (با بازی دیلن پن، دختر واقعی شان پن) و رابطه او با پدرش جان (شان پن) ساخته شده است. این فیلم به مصرف مواد مخدر، الکل و سیگار در میان نوجوانان و همچنین تلاش برای تعرض جنسی به یک نوجوان می‌پردازد. در این فیلم مردی با شلیک به سر خودکشی می‌کند و صحنه‌های خونین و زخمی دیگری نیز وجود دارد. همچنین مشاجرات شدیدی به همراه کشمکش‌های فیزیکی به تصویر کشیده شده است. ساختمان‌ها به آتش کشیده می‌شوند. مردی در حال نشستن بر روی توالت از پهلو نشان داده می‌شود (که بخشی از باسن او دیده می‌شود) و افرادی که در حال شنا در آب هستند به صورت سایه روشن نمایش داده می‌شوند. زبان فیلم بسیار قوی و تند است و کلماتی مانند "لعنتی"، "احمق" و "بی‌شرف" به کرات استفاده شده است. یکی از شخصیت‌های بزرگسال به الکل معتاد است و در جلسات انجمن الکلی‌های گمنام شرکت می‌کند. مصرف الکل، سیگار و مواد مخدر در صحنه‌های متعددی به تصویر کشیده شده است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم لحظات زیبایی دارد، اما در نهایت درام پن با فیلمبرداری متزلزل و لرزان، موسیقی غم‌انگیز و ریتم کند از هم می‌پاشد، و البته بدون در نظر گرفتن حس اغراق‌شده‌ای از خودشیفتگی. در حالی که پرچم روز بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، انتخاب بازیگران پن و دخترش دیلن در داستانی درباره دختری که پدرش را می‌پرستد، سایه‌ای بر روی فیلم می‌اندازد؛ دشوار است که فراموش کنیم چه کسی را تماشا می‌کنیم و درگیر داستان شویم. هر دو بازیگر عالی هستند و موفق می‌شوند چند صحنه را نجات دهند -- برخی از لحظات کوچک‌تر یادآور کارهای اولیه و فوق‌العاده پن به عنوان کارگردان است -- اما لحن و ریتم کلی فیلم یک آزمون است.پن به نظر می‌رسد از ترنس مالیک الهام گرفته است، کسی که در شاهکار او، درخت زندگی، بازی کرده است، بنابراین او تلاش می‌کند برخی از حرکات شناور و مدیتیشن‌گونه مشابه را امتحان کند، همراه با روایت روان و آزاد. اما فیلمبرداری لرزان و اغلب بی‌هدف پن، از تصاویر باشکوه مالیک بسیار دور است. این فیلم که در طول سال‌های زیادی اتفاق می‌افتد، نمی‌تواند ریتم مناسبی پیدا کند و به نظر می‌رسد در بخش‌های زیادی از فیلم، با وجود مونتاژهای متعدد، روند داستان بسیار کند پیش می‌رود. و آهنگ‌های غم‌انگیز و بیش از حد تکراری در موسیقی متن، باعث می‌شوند که حال و هوای فیلم حتی بیشتر پایین بکشد. عجیب‌ترین بخش، پیام نهایی روز پرچم است. این فیلم موفقیت خودساخته جنیفر وگل را جشن می‌گیرد، اما به نظر می‌رسد زندگی بی‌پروا جان را نیز ستایش می‌کند و او را به خاطر سوختن و نابود شدن تحسین می‌کند، نه اینکه به آرامی محو شود.