شب‌پره‌ها

در سریال شب‌پروازها، زمین در حال نابودی است و اخترفیزیکدان کارل اوبرنین (اوین ماکین) باور دارد که ملاقات با فرازمینی‌ها کلید بقای بشریت را به او خواهد داد. او همسر و دخترش را ترک می‌کند تا با کاپیتان روی اریس (دیوید آجالا) و خدمه‌اش در سفینه شب‌پرواز به فضا سفر کند. اوبرنین همچنین یک بچه تهاجمی و دورآگاه به نام تاله (سام استرایک) و روانپزشکش، دکتر آگاتا متیسون (گرچن مول) را با خود می‌برد، چون باور دارد که آن‌ها برای ارتباط با حیات فرازمینی ضروری هستند. در زمان پرتاب، چیزها برای خدمه شب‌پرواز شروع به بد شدن می‌کنند، و زندگی همه را در خطر قرار می‌دهد و بی‌اعتمادی را در میان آن‌ها می‌کارد. با ادامه رخداد‌های عجیب، آن‌ها در مورد مسئول بودن تاله یا اینکه ممکن است فرد (یا چیزی) دیگر باشد، شگفت‌زده می‌شوند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد آینده صحبت کنند. آیا شب‌پره‌ها نمایشی قابل باور از آینده است؟ تفاوت‌های این دنیا با دنیای کنونی ما چیست؟
• چرا فکر می‌کنید بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی در محیط‌های بسته (قایق‌ها، سفینه‌های فضایی و غیره) اتفاق می‌افتند؟ این محیط‌ها چه امکاناتی را فراهم می‌کنند؟

والدین باید بدانند که نایت‌فلایرها یک تریلر علمی تخیلی است که در آن گروهی از افراد در مکانی دورافتاده گرفتار شده و توسط یک نیروی بیگانه قدرتمند و نامرئی شکار می‌شوند. این مجموعه بر اساس داستانی از جورج آر. آر. مارتین، نویسنده کتاب‌های بازی تاج و تخت ساخته شده است. این مجموعه بر هیجان و ترس از خشونت متمرکز است، اما نمایش خشونت به صورت سریع و کوتاه است. عناصر علمی تخیلی به طور کلی ساده و قابل فهم هستند - فضا، رباتیک، دورآگاهی و بیگانگان وجود دارند. به دلیل ماهیت داستان، همه شخصیت‌ها به یکدیگر مشکوک هستند و اگرچه فرصت ظهور یک قهرمان وجود دارد، اما هیچ کس به عنوان یک فرد خوب به نظر نمی‌رسد.

گروهی از مردم در حال فرار از مهاجمی ناشناس—این یکی از آن پیش‌زمینه‌های نادر است که همیشه رضایت‌بخش است و اغلب ترسناک. برداشت جورج آر. آر. مارتین از آن پیش‌زمینه به یاد دو شاهکار از آن زیرژانر خاص، بیگانه ریدلی اسکات و چیز جان کارپنتر می‌اندازد و در طول مسیر به دیگر آثار کلاسیک علمی-تخیلی مانند ۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی اشاره می‌کند. ممکن است شب‌پره‌ها خود را در میان چنین بناهای تاریخی قرار دهد تا انتظاراتی را برای یک تریلر علمی-تخیلی معمولی ایجاد کند و سپس آنها را واژگون کند، به همان شیوه‌ای که بازی تاج و تخت مارتین از کلیشه‌ها و آرک‌تایپ‌های فانتزی استفاده می‌کند و سپس به‌طور کامل آنها را تضعیف می‌کند. اما حتی اگر در نهایت به اوج‌های خرابکارانه آن نمایش تلویزیونی دیگر مبتنی بر مارتین نرسد، این همچنان یک اقتباس رضایت‌بخش خلاقانه (و گاه ترسناک) است.