قاتل آمریکایی

قاتل آمریکایی داستان واقعی جیسون درک براون (تام پلفری)، کلاهبردار اهل یوتا است که کلاهبرداری‌هایش زندگی لوکس و تجملی را برای او فراهم می‌کند. در حالی که تلاش اف‌بی‌آی برای یافتن او شدت می‌گیرد، براون در حال فرار است و در عین حال به‌طور فزاینده‌ای ناامیدانه به دنبال پول است تا بتواند از شر قرض‌دهندگانی خلاص شود که برای وصول طلب خود از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلایل محبوبیت ژانر جنایی واقعی بحث کنند. ویژگی‌های این ژانر چیست و فیلم آمریکایی قاتل چگونه با آن مقایسه می‌شود؟
• آیا مصرف مواد مخدر، الکل و سیگار در اینجا عادی جلوه داده می‌شود؟ آیا پیامدهای واقعی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• چرا فکر می‌کنید فیلم‌سازان می‌خواستند این داستان را روایت کنند؟ برداشت شما از این موضوع چیست؟

والدین باید بدانند که قاتل آمریکایی داستان واقعی یک کلاهبردار است که به قاتلی تحت تعقیب اف‌بی‌آی تبدیل شده است. به جز داشتن پدری وحشتناک (کوین کوریگن)، بینش زیادی در مورد آنچه جیسون درک براون (تام پلفری) را به سمت زندگی جنایی سوق داد، وجود ندارد. واضح است که کاریزمای او به او اجازه داد تا کلاهبرداری‌ها را انجام دهد، اما بینندگان او را به صورت منفی درک خواهند کرد. او تصویری از موفقیت را از طریق کالاهای مادی چشمگیر مانند قایق‌ها و وسایل نقلیه گران‌قیمت به نمایش می‌گذارد که برای زنان و کودکان محله‌اش جذاب به نظر می‌رسند. بازدید از یک کلوپ استریپ زنانی را نشان می‌دهد که به سختی لباس پوشیده‌اند و حداقل یکی از آنها سینه‌هایش را آشکار کرده است. همچنین چند صحنه کوتاه رابطه جنسی وجود دارد. کوکائین، ماری‌جوآنا و سیگار در فیلم استفاده می‌شود و به عنوان راهی برای ایجاد پیوند با کسی به تصویر کشیده می‌شود. شخصیت‌ها همچنین مشروب می‌خورند، از جمله مشروبات الکلی. زبان، به ویژه کلمه لعنتی، بسیار شدید و مداوم است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

تعقیب و گریز برای دستگیری مجرم فراری براون جالب است اما از نظر سینمایی خیلی برجسته نیست. سوال مهم این است: چرا داستان براون را روایت کنیم؟ اعمال مجرمانه او، همانطور که در فیلم قاتل آمریکایی نشان داده شده، قابل سرزنش است، اما به اندازه برخی دیگر از مجرمان که در صدر فهرست تحت تعقیب‌ترین‌های اف‌بی‌آی قرار دارند، بدنام نیست. بینش روانشناختی در این نوع داستان‌ها می‌تواند جذاب باشد، اما چیزی فراتر از این پیشنهاد داده نمی‌شود که براون از پدرش الگوبرداری کرده است -- و حتی این هم چندان قابل توجه نیست. مامور اف‌بی‌آی (رایان فیلیپ) که به دنبال ردپای براون است، فاقد عمق است؛ به نظر می‌رسد براون فقط یک مجرم دیگر است که او باید دنبالش کند. فیلم‌ها درباره هر مظنونی یا هر تحقیق دیگری ساخته نمی‌شوند -- تماشاگران باید احساس کنند که در حال تماشای مهم‌ترین پرونده و مهم‌ترین مظنون در طول دوران حرفه‌ای یک بازرس هستند. در غیر این صورت، چرا باید خودمان را درگیر کنیم؟حداقل، به لطف اجرای فوق‌العاده پلفری، براون با همدردی به تصویر کشیده نشده یا الهام‌بخش نیست. فیلم براون را به عنوان یک آدم بی‌عرضه درجه یک و مغرور به تصویر می‌کشد. او پر سر و صدا، آزاردهنده و فاقد اخلاق یا وجدان است. اگر فیلم پایانی متفاوت داشت، شاید مخاطبان می‌خواستند ظرافت بیشتری ببینند، اما براون آدمی نیست که به‌طور خاص شایسته همدردی باشد. و دست مریزاد به بخش‌های مو و لباس: موهای بلوند خارپشتی پلفری، فرق تهاجمی ایدینا منزل، همبازی او، و بلوزهای شکم‌آرا، فضای اوایل دهه ۲۰۰۰ را به خوبی به تصویر می‌کشند. اما فراتر از این عناصر تاثیرگذار، دلیلی که هر کسی بخواهد وقت بگذارد و قدم‌های یک آدم لعنتی مثل براون را بازسازی کند، مبهم است.