۵۷ ثانیه

57 ثانیه، دنباله داستان فرانکلین فاکس (جاش هاتچرسون) است، یک وبلاگ‌نویس فناوری که قصد دارد با آنتون برل (مورگان فریمن)، نوآور فناوری، مصاحبه‌ای انجام دهد. این دیدار، فرانکلین را به سمت یافتن حلقه‌ای خاص هدایت می‌کند که می‌تواند زمان را برای 57 ثانیه تغییر دهد. فرانکلین از این حلقه برای بهبود رابطه‌اش با نامزدش (لاوی سیمون) و همچنین برای انتقام از یک مدیر اجرایی شرکت داروسازی (گرگ جرمن) که دارویی بسیار اعتیادآور تولید کرده و زندگی فرانکلین را تحت تأثیر قرار داده، استفاده می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره نمایش متنوع شخصیت‌ها در فیلم ۵۷ ثانیه صحبت کنند. چه چیزی در شیوه به تصویر کشیدن شخصیت‌های سیاه‌پوست در این فیلم غیرمعمول است؟ چرا نمایش مثبت اقلیت‌ها در رسانه‌ها اهمیت دارد؟
• انتقام چیست؟ آیا می‌تواند رضایت‌بخش باشد؟ چرا؟ آیا می‌تواند واقعاً مشکلی را حل کند؟
• این فیلم چه دیدگاهی درباره‌ی صنعت فناوری ارائه می‌کند؟
• چگونه سفر در زمان می‌تواند به عنوان ابزاری برای کمک به دیگران مورد استفاده قرار گیرد؟ چه خطراتی در سفر در زمان وجود دارد، همان‌طور که در فیلم به آن اشاره شده است؟

57 ثانیه" یک فیلم علمی تخیلی و مهیج درباره فرانکلین فاکس (جاش هاچرسون) است، مردی که حلقه‌ای جادویی پیدا می‌کند که به او اجازه می‌دهد 57 ثانیه به عقب برگردد و از آن برای انتقام گرفتن از یک تاجر داروسازی شیطانی که یک داروی مخرب ساخته است، استفاده می‌کند. محتویات این فیلم برای بزرگسالان مناسب است و شامل شخصیت‌های بالغی می‌شود که الکل می‌نوشند و درباره مصرف بیش از حد دارو صحبت می‌کنند. صحنه‌ای در فیلم وجود دارد که در آن یک مرد مورد آزار جنسی قرار می‌گیرد، همچنین حاوی الفاظ رکیک («لعنت»، «گه» و غیره)، خشونت اسلحه، سقوط هواپیما و مبارزه است. این فیلم همچنین نماینده بسیاری از سیاه‌پوستان در نقش‌های اصلی و فرعی است، به ویژه مورگان فریمن در نقش یک نابغه تکنولوژی سیاه‌پوست در دهه 80 زندگی خود که در رشته STEM کار می‌کند.

این فیلم علمی تخیلی جذاب، نگاهی نو به مفهوم سفر در زمان دارد. در فیلم 57 ثانیه، سفر در زمان بیشتر شبیه یک دارو به تصویر کشیده شده است، نه یک مفهوم ریاضیاتی. به این معنی که بیننده‌هایی که معمولاً علاقه‌ای به داستان‌های سفر در زمان ندارند، ممکن است بتوانند بدون سردرگمی آن را تماشا کنند. هاتچرسون نقش فرانکلین را به زیبایی ایفا کرده و همدلی و انسانیت را به شخصیتی آورده که ممکن بود ناقص به نظر برسد. همین موضوع در مورد فرمون و سیمون نیز صدق می‌کند. شخصیت‌های آنها به‌طور عمیقی نوشته نشده‌اند، به‌ویژه شخصیت فرمون، اما توانایی بازیگری آنها عمقی به نقش‌هایشان بخشیده است. شخصیت فرمون بسیار مرموز است، اما خوشبختانه او با وقار ذاتی‌اش این نقش را محکم و استوار کرده است. در مجموع، 57 ثانیه فیلمی مناسب برای تماشا در یک جمعه شب است.