مه

در مه، یک ملوان پیر (جان هاوسمن) برای پسران مسحور از یک کشتی‌شکستگی صد سال قبل و ملوانان مرده بی‌قرار در ته دریا می‌گوید. این داستان در واقع پوششی است بر آنچه واقعا در اینجا اتفاق افتاده، و حقیقت وحشتناک آن با نزدیک شدن جشن صدمین سالگرد شهر فاش می‌شود. در نیمه شب، شیشه‌ها در سراسر شهر می‌شکنند و دیوارها می‌لرزند. در دریا، یک کشتی ماهیگیری در مه عجیب و نورانی محاصره می‌شود. ماهیگیران روی عرشه یک کشتی ارواح می‌بینند و توسط خدمه پاره‌پوش و سایه‌وار آن با شمشیر کشته می‌شوند. در کلیسایی در شهر، کشیش مست‌کننده مالون (هال هولبروک) یک دفتر خاطرات قدیمی پیدا می‌کند که در آن نوشته شده است یک مستعمره جزیره‌ای مبتلا به بیماری وحشتناک جذام قصد داشته به ساحل بیاید و برای این امتیاز به بنیان‌گذاران آنتونیو بی با طلا پرداخت کرده است. اما شش نفر از اهالی شهر آتشی فریبنده در ساحل برافروخته‌اند تا کشتی در صخره‌ها غرق شود. حالا مردگان برای انتقام برگشته‌اند تا جان شش نفر از اهالی شهر را بگیرند، یا هر کسی را که بتوانند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم‌های ترسناک صحبت کنند. برخلاف بسیاری از فیلم‌های ترسناک، لحظات تصویری قتل در این فیلم سانسور شده و به تخیل بیننده واگذار شده است. آیا حذف صحنه‌های خشن ترسناک‌تر است، یا اینکه نمایش تصویری قتل در فیلم ترسناک‌تر است؟
• چگونه عنصر غافلگیری برای خلق لحظات پرتنش به کار گرفته شد؟
• به عنوان فیلمی از سال ۱۹۸۰، چه تفاوت‌های فرهنگی بین آن زمان و حال حاضر را در مورد نوشیدن و سیگار کشیدن، به عنوان مثال، متوجه شدید؟
• آیا نسخهٔ 2005 را دیده‌اید؟ چطور است در مقایسه با این نسخه؟

در مه فیلمی ترسناک به کارگردانی جان کارپنتر محصول ۱۹۸۰ است که در آن مه‌ای مرموز شهر ساحلی را به هم می‌ریزد. خشونت فیلم به پای خشونت فیلم‌های ترسناک دیگر یا فیلم‌های دیگر جان کارپنتر نمی‌رسد، اما لحظاتی از خشونت و خطر فیلم‌های ترسناک را دارد. مردگان متحرک دریایی با شمشیر و قلاب به مردم حمله می‌کنند. صحنه‌های قتل معمولا خیلی خونین نیستند، اما تدوین سریع و تکان‌دهنده به‌گونه‌ای است که بدترین تصورات را در ذهن مخاطب تداعی می‌کند. با این حال، ترفند مورد علاقه کارگردان به نظر می‌رسد که یک تیغه درخشان ناگهان از بدن قربانی بیرون بزند. شخصیت‌ها در حال نوشیدن الکل و مستی با گفتار نامفهوم و لکنت زبان نشان داده می‌شوند. سیگار کشیدن و پیپ کشیدن هم در فیلم دیده می‌شود. مرد و زنی در رختخواب در حالی که شب قبل مرد زن را سوار ماشینش کرده بود، نشان داده می‌شوند. در فیلم گاهی الفاظ زشت به کار رفته است، از جمله یک بار استفاده از کلمه فحش. شخصیت اصلی که دی‌جی است، کنایه‌های آشکاری می‌زند و از بالا بودن در برج پخش و امیدوار بودن به اینکه مخاطبان «تحریک» شده‌اند، صحبت می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب‌های فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

مهی از نوعی دیگر به نظر می‌رسد که فیلمنامه بی‌شکل را که جان کارپنتر کارگردان آن را به طور مشترک نوشته است، گیج کرده است. با اینکه فیلم مه لحظات واقعی و ترسناکی دارد، اما جزئیات احمقانه و غیرمنطقی هم دارد که بینندگان در هر سنی باید از آن عبور کنند. گاهی مردگان زنده در هر جایی که مه نفوذ می‌کند، ظاهر می‌شوند، گاهی یک در یا پنجره قفل شده آنها را متوقف می‌کند، و چیزهای احمقانه بیشتری وجود دارد که بیشتر بچه‌ها متوجه آن می‌شوند.شخصیت‌های این‌جک از فیلم‌ها و ادبیات ترسناک و همکاران فیلم‌سازی جان کارپنتر (آرتور ماچن، دکتر فیبس، دن اُبانن) الهام گرفته شده‌اند، اما بازیگران با استعداد، در نقش‌هایی که به‌خوبی پرداخته نشده‌اند، کاملاً جدی و بدون شوخی بازی می‌کنند، برخلاف فیلم‌های ترسناک بعدی که طنز سیاه به وفور به ترس و وحشت اضافه شده است. فیلم با نگاهی تلخ به سرنوشتی اجتناب‌ناپذیر به پایان می‌رسد، مانند صدای محکم بستن در تابوت. اگر محتوای بالغانه کمتری داشت، فیلم مه می‌توانست به‌عنوان یک تریلر سبک برآمدگی‌های پوستی (Goosebumps) فقط برای جوانان قلمداد شود، مانند داستان ارواح دور آتشی که روایت فیلم را آغاز می‌کند.