دختران شورشی

در دنیای جایگزین سال ۱۹۹۵، بیماری نامشخصی تمام بزرگسالان شهر پاترز بلاف را از بین برده و نوجوانان را به دو گروه تقسیم کرده است: گروه خشن اما مهربان شرقی‌ها در مقابل گروه یک درصدی تایتان‌های غربی. جک (الکساندر بورژوا) رهبر رابین هود گونه شرقی‌هاست که از تایتان‌ها دزدی می‌کند تا خانواده پراکنده‌اش را در انباری که خانه‌شان می‌نامند و با گرافیتی‌های فراوان پوشانده شده، حمایت کند. اما وقتی جک توسط تایتان‌ها ربوده و توسط رهبر ترسناکشان، جرمی (مانرو چمبرز)، زندانی می‌شود، نجات او به عهده خواهرش نات (مادیسون ایسمن) و دوستش اسکرچ (پالوما کویاتکوفسکی) است که باید به تایتان‌ها نفوذ کنند و قبل از اتفاق افتادن فاجعه، جک را نجات دهند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌هایی که پس از یک آخرالزمان اتفاق می‌افتند صحبت کنند. چرا این موضوع به‌طور مداوم جذاب است؟ چه نوع روایت‌هایی را ممکن می‌کند؟ چه چیزی در مورد احساسات و نگرانی‌های ما در مورد زندگی روزمره‌مان بیان می‌کند؟
• از دست دادن والدین یک عنصر داستانی کلاسیک است: به تعداد کتاب‌ها، فیلم‌ها، سریال‌های تلویزیونی و غیره فکر کنید که در مورد کودکان یتیم یا جدا شده از والدین خود به نحوی خوانده یا دیده‌اید. چه نوع داستان‌هایی با حضور والدین یا بزرگسالان مسئول دیگر دچار مشکل می‌شوند؟ چگونه داستان تغییر می‌کند وقتی که آنها فوت کرده‌اند در مقابل زمانی که فقط برای مدتی غایب هستند؟
• فیلم کالت چیست؟ چه چیزی آن را از سایر فیلم‌ها متمایز می‌کند؟ چه نوع مخاطبانی را جذب می‌کند؟ آیا فیلم دختران شورشی با فیلم‌های کالت دیگری که دیده‌اید، شباهت‌هایی دارد؟
• نقش خشونت در این داستان چیست؟ آیا فکر می‌کنید همه‌ی آن برای پیشبرد داستان لازم است؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• چه چیزی نات و اسکرچ را به شخصیت‌های زن قدرتمندی تبدیل می‌کند؟ آیا آن‌ها را الگوی خود می‌دانید؟

والدین باید بدانند که فیلم دختران شورشی درباره دو گروه نوجوان در حال جنگ در شهری است که بعد از شیوع یک بیماری مرموز، بدون بزرگسالان مانده است. تهدید و خشونت در سراسر فیلم وجود دارد و بسیاری از شخصیت‌ها کشته می‌شوند، از جمله صحنه‌هایی که با آچار به سرشان ضربه می‌زنند، با تیر و کمان به آنها شلیک می‌شود، با کیسه‌ای بر سرشان خفه می‌شوند و غیره. انتظار دیدن خون‌های پاشیده شده و لخته شده و صحنه‌های دلخراش را داشته باشید، مثل صحنه‌ای که دوربین بدون پلک زدن، شلیک به صورت یک شخصیت را ثبت می‌کند. نوجوانان و کودکان خردسال به طرز وحشیانه‌ای کشته می‌شوند و اجساد و صحنه‌های مرگ به طور مفصل نشان داده می‌شوند. یک پسر نوجوان تلاش می‌کند تا دختری را مورد تجاوز قرار دهد و او را در حالی که تقلا و مبارزه می‌کند، نگه می‌دارد (موفق نمی‌شود). در حین مبارزه، او به او توهین می‌کند. کلمات دیگری که استفاده می‌شود شامل فحش‌های رکیک و عبارات زشت است. نوجوانان مواد مخدر مصرف می‌کنند و الکل می‌نوشند، و فروش ماری‌جوآنا عامل خشونت است. صحنه‌های جنسی یا برهنه‌ای وجود ندارد، اما چند بوسه همجنس‌گرا و دگرجنس‌گرا و یک صحنه‌ای که در آن یک شخصیت باتری‌های یک اسباب‌بازی جنسی را می‌دزدد، وجود دارد. بازیگران زن در فیلم دختران شورشی در فیلم‌های کالت نادر هستند و آنها دارای استقلال و قدرت هستند، اما مانند اکثر شخصیت‌های دیگر فیلم، بیشتر به عنوان کلیشه‌ها به نظر می‌رسند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

با وجود ظاهری پانک راک، بازیگران جذاب و باحال، ارجاعات باهوش به ترسناک‌های دهه ۸۰ و انرژی پیش‌برنده قوی، این فیلم مستقل کوچک نتوانست به جایگاه یک فیلم کالت کلاسیک برسد. ایده‌ی شهری بدون بزرگسالان جالب است و خوشبختانه فیلم Riot Girls زمان زیادی را صرف توضیح اینکه چرا یک بیماری کشنده همه والدین و معلمان را از بین برده و فقط جوانان را در حال انقلاب باقی گذاشته، نمی‌کند. «بیماری مرموز» برای تماشاگرانی که مایل به کنار گذاشتن شک و تردید خود هستند، کافی است، حتی اگر بدبین‌ترها ممکن است بپرسند که وقتی بزرگسالان رفتند، سرنوشت خواهر و برادرهای کوچک چه شد. مهم نیست. فقط نوجوانان باقی مانده‌اند و ما آماده‌ایم تا شاهد یک مبارزه بدون محدودیت بین دو گروه رقیب باشیم. Riot Girls این صحنه‌ها را به وفور به ما نشان می‌دهد، با صحنه‌های متعددی از خشونت نوجوانان که با اسلحه، چاقو و آچار همدیگر را از بین می‌برند.اما برای فیلمی که وقت صرف تماشای نفس‌های آخر یکی از شخصیت‌هایش و بیرون ریختن خون از دهانش در حال مرگ کند، ناامیدکننده است که به ساخت دنیای فیلم و شخصیت‌پردازی نپرداخته است. ما نات و اسکراتچ را دوست داریم چون در موقعیت همدلانه‌ای قرار دارند و تلاش می‌کنند چیزی شبیه به خانواده را حفظ کنند، با وجود تهدیدهایی که از بیرون وجود دارد. اما مفید بود اگر چیزی، هر چیزی، در مورد زندگی آن‌ها قبل از این فاجعه بزرگ می‌دانستیم. از ما خواسته می‌شود که رابطه آن‌ها را باور کنیم، و البته که آن دو شیمی خوبی با هم دارند، اما وقتی تمرکز فیلم کاملا بر روی اکشن است و نه احساسات، سخت است که با آن‌ها احساس همدردی کنیم. بدون احساسات، فیلم Riot Girls واقعا نمی‌نشیند. بیشتر شبیه یک ریتم است تا یک شورش.