نقطهٔ دید

دنيس کواید در فیلم نقطه نظر، اولین فیلم بلند کارگردان ایرلندی پیت تراویس، رهبری گروهی از ستارگان را بر عهده دارد. در یک نشست سیاسی جهانی در مورد ترور و صلح در اسپانیا، گروهی از اسپانیایی‌ها، آمریکایی‌ها و مراکشی‌ها با هم برخورد می‌کنند، در حالی که رئیس‌جمهور ایالات متحده (ویلیام هارت) هدف یک حمله تروریستی از پیش طراحی‌شده قرار می‌گیرد. فیلم بر دیدگاه یک فرد در هر زمان تمرکز می‌کند - به عنوان مثال، مأمور مخفی کهنه‌کار توماس بارنز، به نقش‌آفرینی کواید - و پس از حدود ۲۰ دقیقه، به عقب برمی‌گردد و همان رویداد را از دیدگاه شخصیت دیگری بازسازی می‌کند. تماشاگران وقایع را از چشم یک گردشگر آمریکایی (فارست ویتاکر)، یک قاتل اسپانیایی-مسلمان (ادگار رامیرز)، یک تهیه‌کننده شبکه خبری (سیگورنی ویور) و غیره می‌بینند، تا اینکه در نهایت همه سرنخ‌ها در پرده آخر به‌خوبی به هم گره می‌خورند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش ایالات متحده، رئیس‌جمهور و تروریست‌ها در این فیلم بحث کنند. آیا شباهت‌هایی با سیاست‌های مدرن آمریکا وجود دارد؟ چگونه؟ آیا در فیلم‌های اخیر رایج است که دولت و رهبران آمریکایی به صورت منفی به تصویر کشیده شوند، به‌ویژه در فیلم‌هایی که در خارج از کشور اتفاق می‌افتند؟ چرا یا چرا نه؟ به نظر شما فیلم چه پیامی را سعی در انتقال دارد؟

والدین باید بدانند که برخی نوجوانان ممکن است به دلیل حضور ستارگان محبوب و برنده جوایز در این فیلم اکشن سیاسی جذب آن شوند (از جمله متیو فاکس از سریال لاست، دنیس کواید، سیگورنی ویور و فارست ویتاکر). این فیلم درباره حمله تروریستی به رئیس‌جمهور آمریکا است و صحنه‌هایی از انفجارهایی را نشان می‌دهد که منجر به کشته شدن گروهی از مردم می‌شود، بمب‌گذاری انتحاری در لابی یک هتل مجلل، تیراندازی به مقامات عالی‌رتبه به سبک اعدام و مرگ‌های خونین دیگر. در فیلم کلماتی مانند «s--t» و «bitch» به کار رفته است؛ قابل ذکر است که میزان تجاری‌سازی و مصرف مواد مخدر/الکل در این فیلم به مراتب کمتر از فیلم‌های مشابه است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

فیلمی که در ابتدا به عنوان یک اکشن هیجان‌انگیز با تعلیق نفس‌گیر و لحظه به لحظه 24 و تدوین سریع دو فیلم آخر بورن شروع می‌شود، به مرور به یک شوخی عجیب و غریب روز گراندهاگ تبدیل می‌شود. بعد از مدتی، احتمالا بینندگان شروع به خندیدن به این مفهوم خواهند کرد. به جای تغییر بی‌وقفه دیدگاه، تراویس صحنه‌هایی را به صورت مکرر به عقب برمی‌گرداند (مانند ضبط DVR که برای بازگشت به ابتدای یک دنباله مهم استفاده می‌شود). تا زمانی که توریست ویتاکر شروع به دویدن در سالامانکا مانند یک مأمور مخفی سرویس مخفی می‌کند، فیلم رسما آزاردهنده می‌شود. اما حداقل اسپانیایی ویتاکر - به عنوان یک توریست! - بهتر از متئو فاکس و بازیگر اسرائیلی آی‌لیت زورر است، هر دوی این بازیگران ظاهرا به زبان مادری خود مسلط هستند.تراويس به وضوح طرفدار (و دوست) فيلمساز پل گرينگراس است كه يك فيلم تلويزيوني را در سال 2006 نوشت و توليد كرد كه تراويس آن را كارگرداني كرد. اما در حالي كه رويكرد مستندگونه گرينگراس در فيلم‌هايي مانند يكشنبه خونين تماشاگران را به درون فيلم مي‌كشاند، تلاش تراويس بينندگان را از فيلم دور مي‌كند، كه از ديدن همان 25 دقيقه خسته مي‌شوند و مي‌خواهند دكمه جلو بردن نامرئي را فشار دهند تا به نتيجه فيلم برسند.