کمین

در کمین، سال ۱۹۶۶ است و ارتش آمریکا در ویتنام در حال جنگ است. ژنرال دروموند (آرون اکهارت) یک پوشه پر از اطلاعات در مورد عوامل ویتنامی که با ایالات متحده کار می‌کنند را به کاپیتان مورا (گریگوری سیمز) در یک اردوگاه دورافتاده در استان کوانگ تری تحویل می‌دهد. این اردوگاه تحت فرماندهی گروهبان اکرمن (کانر پائولو) قرار دارد، که مسئول حفظ امنیت پوشه تا زمان انتقال آن است. متاسفانه، ناگهان، سربازان دشمن حمله می‌کنند و پوشه را می‌دزدند. یک ردیاب به نام میلر (جاناتان ریس مایرز) تونل‌هایی را زیر کف جنگل کشف می‌کند، و اکرمن و مردان او برای ماموریتی خطرناک فرستاده می‌شوند تا تونل‌ها را نقشه‌برداری کرده و به دنبال پوشه بگردند. آیا این گروه از این ماموریت خطرناک جان سالم به در می‌برند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. این موضوع چه حسی در شما ایجاد کرد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ شوک‌آور؟ فیلم برای رسیدن به این اثر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• این فیلم به ۵۸۲۲۰ سرباز آمریکایی تقدیم شده است که در جنگ ویتنام جان خود را از دست دادند. چگونه قصد دارد از آنها قدردانی کند؟ آیا فکر می‌کنید موفق شده است؟
• فیلم چه چیزی در مورد نحوه عملکرد ارتش می‌گوید؟ در مورد جنگ به طور کلی چه می‌گوید؟
• آیا در فیلم، نمایش‌های مثبت و متنوعی را مشاهده کردید؟ چرا این موضوع، جنبه مهمی از رسانه‌هایی است که مصرف می‌کنیم؟
• چگونه سیگار کشیدن و نوشیدن الکل به تصویر کشیده می‌شود؟ آیا این کارها جذاب جلوه داده می‌شوند؟ آیا پیامدهایی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟

در این فیلم، گروهی از سربازان آمریکایی در تلاش برای نفوذ به تونل‌های دشمن و یافتن یک دفترچه مهم هستند. خشونت در این فیلم بسیار شدید است و شامل استفاده از اسلحه، شلیک، حمله غافلگیرانه، خون و صحنه‌های دلخراش، اجساد، خنجر زدن، مبارزه، لگد زدن، انفجار، فریاد، تهدید، استفاده از شعله‌افکن و موارد دیگر است. یکی از شخصیت‌ها در یک چاه می‌افتد و توسط چوب‌های بامبو زخمی می‌شود. زبان فیلم نیز تند و تیز است و کلمات و عبارات نامناسب زیادی مانند "فحش"، "کلمه‌ای با معنی مدفوع"، "احمق"، "لعنتی" و موارد دیگر استفاده شده است. در برخی صحنه‌ها مردان بدون لباس بالاتنه نشان داده می‌شوند. همچنین سیگار کشیدن و مصرف الکل به صورت پراکنده در فیلم وجود دارد.

با وجود طرح داستانی نه چندان قوی و بودجه کم، این داستان جنگ ویتنام دیدگاه‌هایی در مورد ریاکاری جنگ ارائه می‌دهد در حالی که همچنان به افرادی که جان خود را به خطر می‌اندازند احترام می‌گذارد. فیلم با شخصیت اکهرت شروع می‌شود که در مورد دفترچه ارزشمند صحبت می‌کند، اما واضح است که این فقط یک مک‌گافین است (یعنی شیئی که همه در فیلم به دنبال آن هستند). اما وقتی مشخص می‌شود که فیلم واقعاً در مورد آکرمن است—اکهرت و ریس مایرز نقش‌های نسبتاً کوچکی دارند—داستان جالب‌تر می‌شود. آکرمن بسیار جالب است: او تلاش می‌کند تا رهبر باشد و خود را اثبات کند در حالی که ناامنی‌هایش را آشکارا نشان می‌دهد. وقتی ماموریت شروع می‌شود، مردان از نظر فیزیکی بر اساس رتبه جدا می‌شوند، با پایین‌ترین رتبه‌ها که در تونل‌ها خزیده‌اند، بعدی که از جنگل عبور می‌کنند و بالاترین رتبه‌ها که پشت میزهای راحت نشسته‌اند. این که ماموریت در نهایت هیچ معنایی ندارد، تم‌های تاریک کمین را برجسته می‌کند، که در نهایت با سخنرانی ژنرال دروموند به اوج می‌رسد، که به اندازه‌ی درستی‌اش پوچ است.