دینامیت سیاه

بلک داینامیت یک کارتون طنز است که در دهه ۱۹۷۰ اتفاق می‌افتد و بر روی یک مأمور سابق صیقلی سیا به نام بلک داینامیت (با صدای مایکل جای وایت) تمرکز دارد که به همراه گروهش، با دکتر وو (روجر یوان) و ارتش نینجاها در جنگ است. وقتی که آنها در حال تعقیب دشمنشان نیستند، بلک داینامیت و حلقه درونی‌اش - از جمله بولهورن (بایرون مینز)، هانی بی (کیم ویتلی) و کریم کورن (تامی دیویدسون) - خودشان را در شرایطی عجیب و غریب می‌یابند که اغلب آنها را با آیکون‌های فرهنگی مانند ریچارد پریور و مایکل جکسون در تماس قرار می‌دهد. این مجموعه دنباله‌ای بر فیلم اکشن زنده ۲۰۰۹ با همین نام است و نسخه‌های انیمیشنی بسیاری از شخصیت‌های اصلی را شامل می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اینکه چگونه سبک یک نمایش بر تاثیر پیام آن تاثیر می‌گذارد صحبت کنند. آیا کارتون‌هایی مثل بلک داینامیت کمتر تحریک‌کننده یا ناراحت‌کننده از همان محتوا در فیلم‌های لایو اکشن هستند؟ آیا واقعا بازاری برای کارتون‌های «بزرگسال» وجود دارد؟
• این برنامه چه پیامی دارد؟ آیا سعی در تاثیرگذاری بر عقاید شما یا آشنا کردن شما با چیزهای جدید دارد، یا صرفا جنبه سرگرمی دارد؟ آیا کارها و گفتار شخصیت‌ها در این برنامه ارزشی دارند؟
• آیا جنبه‌ای از این نمایش، بازتاب مثبت یا دقیق از فرهنگی است که به تقلید از آن هدف‌گذاری شده است؟ آیا محتوای آن را توهین‌آمیز می‌یابید؟ چگونه پیش‌زمینه نژادی یک فرد بر نحوه دریافت چنین نمایش‌هایی توسط او تأثیر می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که اگرچه بلک داینامیت یک کارتون است، قطعاً برای بیشتر نوجوانان مناسب نیست، به دلیل استفاده از الفاظ نامناسب (واژه‌هایی مانند جهنم، کس‌خل، لعنتی و بی‌شرم به وضوح شنیده می‌شود و کلمات فحش و کس‌مک نیز سانسور شده‌اند)، محتوای جنسی و خشونت فراوان. شخصیت اصلی با زنان متعدد همزمان رابطه دارد (هر چند زیر پتوها اتفاق می‌افتد اما حدس زدن آن دشوار نیست)، یکی دیگر از شخصیت‌ها یک قواد شناخته شده است و گروه در مکانی زندگی می‌کنند که آن را «یتیم‌خانه روسپی‌ها» می‌نامند. صحنه‌های زیادی از برهنگی جزئی وجود دارد، با زنانی با سینه‌های بزرگ و لباس‌های کم در صحنه‌ها و برهنگی کامل که تنها با یک نوار روی ناحیه کشاله ران پوشانده شده است. در تقریباً هر صحنه‌ای خشونت وجود دارد که قربانیان را کشته یا زخمی می‌کند. نوشیدن الکل، سیگار کشیدن و مصرف مواد مخدر نیز در این کارتون وجود دارد، همه در بستری از فرهنگ آفریقایی-آمریکایی شهری که به صورت کلیشه‌ای اغراق‌آمیز به تصویر کشیده شده است.

نسخه انیمیشنی فیلم بلک داینامیت، با وجود شوخی‌های بی‌ادبانه و کلیشه‌های فراوان، به‌شدت سرگرم‌کننده است. این انیمیشن، به‌مانند یک کارتون، به‌طرز اغراق‌آمیزی فیلم‌های «بلکسپلوئیتیشن» دهه ۷۰ میلادی، مثل شفت، را به‌سخره می‌گیرد. داینامیت و گروهش، که به زبان جِیو صحبت می‌کنند، در یک مکان مخفی که «برای روسپی‌ها و یتیمان» است، پنهان می‌شوند. آنها با شرکای جنسی متعدد رابطه برقرار می‌کنند، عدالت را به‌طرز خشونت‌باری اجرا می‌کنند و از الفاظ رکیک استفاده می‌کنند. به‌عبارتی، آنها الگوهایی برای بزرگسالی مسئولانه نیستند که بخواهید به فرزندان‌تان معرفی کنید. اما برای مخاطب بزرگسال این فیلم، این طنز اغراق‌آمیز از ژانر فیلم‌های بلکسپلوئیتیشن، بسیار خنده‌دار خواهد بود.اگر بعد از تماشای فیلم اصلی به این کارتون رسیدید، خواهید دید که داستان آن تا حد زیادی از خط اصلی فیلم اصلی پیروی می‌کند. به دلیل محتوای کاملا بالغانه، این کارتون برای بیشتر نوجوانان مناسب نیست، به ویژه اگر با فیلم‌هایی که مورد تمسخر قرار می‌دهد آشنا نباشند. اما اگر نوجوانان شما به تماشای آن بنشینند، توجه آنها را به ارزش‌های جامعه‌شناختی ظریف موجود در داستان جنجالی نژادی و اجتماعی-اقتصادی جلب کنید، که می‌تواند منجر به بحث‌هایی در مورد روابط نژادی، فقر، جرم و جنایت و مصرف مواد مخدر شود.