خداوندی

در فیلم DIVINITY، جکسون پیرس (با بازی استیون درف) فرمول ضد پیری ویژه‌ای را تکمیل کرده که آن را «خدایی» می‌نامد و به عنوان داروی تجویزی می‌فروشد، هرچند پدرش (با بازی اسکات باکولا) ایده‌های متفاوتی در سر داشت. سپس دو برادر مرموز (با بازی موئیز آریاس و جیسون جنائو) در عمارت جکسون ظاهر می‌شوند و او را زندانی می‌کنند و در حالی که مقادیر زیادی از فرمول خودش را به او تزریق می‌کنند. کارگر جنسی نیکیتا (با بازی کاروچی ترن) می‌رسد و آن دو برادر را با کسانی که او را استخدام کرده‌اند، اشتباه می‌گیرد. در همین حال، زیوا (با بازی بلا ثورن) ماموریت خود را جمع‌آوری همه زنان بارور در جهان قرار داده، با توجه به اینکه داروی خدایی توانایی بچه‌دار شدن را از افراد می‌گیرد. همه چیز در شب تولد جکسون به اوج خود می‌رسد، زمانی که برادر بدنسازش، ریپ (با بازی مایکل اوهِرن) می‌رسد تا جکسون را در حالی که به شکل وحشتناکی جهش یافته، پیدا کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت موجود در فیلم صحبت کنند. این موضوع چه حسی در شما ایجاد کرد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ شوک‌آور؟ فیلم برای رسیدن به این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• در فیلم، رابطه جنسی چگونه به تصویر کشیده شده است؟ فیلم چه ارزش‌هایی را در مورد رابطه جنسی منتقل می‌کند؟
• چرا فکر می‌کنید در این فیلم افراد بیشتری لذت خودخواهانه را به عشق فداکارانه ترجیح می‌دهند؟ شما کدام را انتخاب می‌کنید؟
• نقش مواد مخدر در این داستان چیست؟ آیا می‌توان از مواد مخدر به عنوان راه‌حلی مفید برای حل یک مشکل استفاده کرد؟ در چه مواقعی نمی‌توان از آن‌ها استفاده کرد؟
• علم‌التخیل گاهی اوقات چرا یک ژانر مفید برای روایت داستان‌هایی دربارهٔ واقعیت انسان‌هاست؟

والدین باید بدانند که دیوینیتی فیلمی علمی-تخیلی سیاه و سفید و تجربی است در مورد دارویی معجزه‌آسا که از پیری جلوگیری می‌کند. داستان تا حد زیادی احمقانه است، اما فیلم‌سازی جاه‌طلبانه تا حد زیادی آن را جبران می‌کند. انتظار صحنه‌های جنسی گرافیکی (از جمله حرکت‌های شدید) را داشته باشید، برهنه بودن زنان (سینه، باسن، مختصر تمام‌قد)، بوسه‌های عاشقانه، زنی با دو شریک همزمان، دستگاه خودارضایی، و افرادی که در تبلیغات تلویزیونی و مهمانی‌ها «س.ک.سی» هستند. زبان تند شامل چندین بار استفاده از «ف.ک» یا «ف.ک.ینگ»، به علاوه «خدای لعنتی»، «ک.س»، «فاحشه» و غیره است. صحنه‌های خشونت‌آمیز شامل اسلحه و شلیک، شخصی که به هیولای زشتی تبدیل می‌شود، مبارزه، مشت زدن، کتک زدن، لگد زدن، چهره خونین، خون و روده‌های پاشیده شده از یک شخصیت افتاده، گاز گرفتن و پاره کردن گوشت، و موارد دیگر است. دارویی تخیلی به نام دیوینیتی در مرکز داستان قرار دارد؛ همچنین نوشیدن مختصر الکل هم وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

در نهایت، پیام این فیلم به شدت ساده است، اما باید به خاطر فیلمبرداری سیاه و سفید، ترکیب‌بندی تاثیرگذار و حتی صحنه‌ای از مبارزه استاپ موشن به آن امتیاز داد. دیوینیتی مانند بسیاری از داستان‌های علمی تخیلی دیگر، تمی واضح و سطحی دارد. بیشتر مردم ترجیح می‌دهند خودخواه باشند تا فداکار، این فیلم به این موضوع اعتراض می‌کند. دیالوگ‌های زیادی در فیلم وجود دارد که در آن‌ها شخصیت منفی، پدرش را به خاطر ترسویی بیش از حد سرزنش می‌کند و این موضوع را مطرح می‌کند که او از انجام کارهایی که برای تکمیل فرمول ضروری بود، ناتوان بود. در واقع، بیشتر دیالوگ‌ها خشک و تکراری هستند، به خصوص دیالوگ‌هایی که ثورن بدبخت مجبور است با حفظ حالت جدی و قدم زدن در حالی که در ردای سفید پیچیده شده است، ادا کند. (چرا چنین بازیگری در چنین نقشی انتخاب شده است؟)و با این حال فیلم هنوز هم موفق می‌شود احساس عجیب‌تر و ناراحت‌کننده‌تری را القا کند تا اینکه احساس آشنا بودن داشته باشد. طراحی کل فیلم ماورایی است، به طور مداوم به سمت تونل‌های تاریک و انتخاب‌های عجیب و غریب و رفتارهای ناراحت‌کننده یا غیرمنتظره می‌رود. در واقع، Divinity احساس یکی از آن اقلام فرقه‌ای مبهم را دارد که با بودجه‌های بسیار کم ساخته شده‌اند و در مورد آن‌ها به آرامی صحبت می‌شود، مانند Liquid Sky یا Forbidden Zone. اینکه آیا واقعاً هر نوع دنبال‌کننده‌ای را به دست می‌آورد یا نه، قابل بحث است، اما ممکن است برای کسانی که کنجکاوی مریض‌گونه دارند، ارزش دیدن داشته باشد.