سقوط تاریکی

در تاریکی سقوط، دو مرد (ریچارد هارمون و گری کول) زنی را مجبور به خوردن قرص خواب‌آور می‌کنند، او را در وان حمام قرار می‌دهند و مچ دستش را می‌برند. شوهرش، کارآگاه پلیس جف اندرسون (شاون اشمور)، به خانه برمی‌گردد و او را پیدا می‌کند. وقتی پسرشان، فرانکی (جودا مکی)، درباره مرد بدی که آن شب به اتاقش آمده صحبت می‌کند، جف متقاعد می‌شود که مرگ همسرش خودکشی نبوده است. او خودش و فرانکی را به خانه مادرش (لین شای) می‌برد و با تب و تاب به دنبال قاتلان می‌گردد، قاتلان که اجرای قتل را به‌طور کامل انجام داده‌اند و هیچ سرنخی از خود به جا نگذاشته‌اند. در همین حال، شریک سابق جف در پلیس (دانیلا آلونسو)، که ارتقای شغلی دریافت کرده، نگران رفتار غیرقابل پیش‌بینی اوست و شغلش در خطر است. آیا جف می‌تواند سرنخی از قاتلان پیدا کند و آنها را دستگیر کند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در «Darkness Falls» صحبت کنند. آیا هدف ایجاد هیجان است یا شوک؟ هر دو؟ چه چیزهایی نشان داده می‌شود و چه چیزهایی نشان داده نمی‌شود؟
• چرا فکر می‌کنید خیلی از فیلم‌ها حول انتقام می‌چرخند؟ آیا ارزشش را دارد؟
• چه رابطه‌ای بین پدرها و پسران در فیلم وجود دارد؟ چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی بین دو مجموعه از پدرها و پسران در داستان وجود دارد؟
• جاذبه داستان‌های قاتلان زنجیره‌ای چیست؟
• در این فیلم، خودکشی چگونه مطرح می‌شود؟ اگر متوجه شدید که فردی به خودکشی فکر می‌کند، چه اقداماتی می‌توانید انجام دهید؟

والدین باید بدانند که «فرود تاریکی» یک فیلم مهیج در مورد یک کارآگاه پلیس (شاون اشمور، بازیگر نقش آیسمن در فیلم‌های مردان ایکس) است که تلاش می‌کند ثابت کند خودکشی ظاهری همسرش در واقع قتل بوده است. خشونت مهم‌ترین موضوع فیلم است، با استفاده از اسلحه و تیراندازی، مرگ و خون. دو قاتل زنی را با اسلحه تهدید می‌کنند تا قرص خواب بخورد (او خفه می‌شود و نفس نفس می‌زند) و سپس او را در وان حمام قرار می‌دهند و مچ دستش را می‌برند. یک کودک ربوده می‌شود و زنی در تخت بیمارستان با صورت کبود دیده می‌شود. همچنین صحنه‌های مبارزه، مشت زدن، کتک زدن، فریاد زدن و توصیف رویدادهای خشونت‌آمیز وجود دارد. زبان فیلم شامل چندین بار استفاده از کلمات فحش و ناسزا، و همچنین کلماتی مانند «لعنتی»، «لعنتی»، «عیسی»، «مسیح» و غیره است. سکس، مصرف‌گرایی و مواد مخدر در فیلم مطرح نیستند. در حالی که فیلم از نظر بصری خوب به نظر می‌رسد، اما از نظر فیلمنامه ضعیف است و بیش از حد اغراق‌آمیز و آزاردهنده است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

کارگردان فرانسوی جولین سری فیلمی زیبا در مورد لس آنجلس ساخته است که به سرعت غیرقابل تماشا می‌شود، به لطف دیالوگ‌های عجیب و غریب، بازی‌های جیغ‌دار، داستانی مسطح و موسیقی آزاردهنده. تاریکی می‌خواهد داستان شخصیتی وسواسی را بگوید که کسی به او اعتقاد ندارد، اما همه شخصیت‌ها فقط به هم داد می‌زنند و گاهی اوقات قهر می‌کنند. خسته‌کننده است که ببینیم شخصیت اصلی به طور فزاینده‌ای پسر پرستارش را نادیده می‌گیرد، بدون اینکه عواقب احساسی آشکاری داشته باشد. در همین حال، موسیقی پر سروصدا و گوشخراش به نظر می‌رسد که حیوانات در حال کوبیدن یک سینتی‌سایزر قدیمی دهه ۱۹۸۰ هستند و نتیجه بیشتر آزاردهنده است تا هیجان‌انگیز.وقتی جف خودش را در آپارتمان قدیمی‌اش حبس می‌کند و عکس‌هایی را که با ماژیک قرمز روی آن‌ها خط خطی شده و نقشه‌هایی که پر از سنجاق و نخ قرمز است را آویزان می‌کند، واقعاً کارها به سمت ابزورد می‌رود. (معلوم می‌شود که خلافکاران هم یک چیدمان مشابه دارند... اما اگر آن‌ها تا این حد کامل و بی‌نقص هستند، چرا چنین ردپای واضحی از کارشان را روی دیوار باقی می‌گذارند؟) جف ادعا می‌کند که می‌تواند قاتلان را پیدا کند چون شروع به «فکر کردن مثل آن‌ها» کرده است -- ایده‌ای که از فیلم هوشمندانه‌تر و ظریف‌تر سال ۱۹۸۶ به نام «مان‌هانتر» دزدیده شده است -- اما سری به نظر نمی‌رسد که هیچ ایده‌ای در مورد نحوه نمایش شخصیت‌ها در حال فکر کردن داشته باشد. و با وجود اینکه کول با بازی در نقش یک قاتل ترسناک، تنها لحظات آرام فیلم را به وجود می‌آورد، صحنه‌ای که دلایل او برای کشتن را توضیح می‌دهد، فقط بی‌معنی است. در نهایت، فیلم «تاریکی می‌افتد» فقط شات‌هایی از چراغ‌های شهر در حالتی غمگین و افسرده را به نمایش می‌گذارد.