لالایی

در لالایی، ریچل (اونا چاپلین) و جان (رامون رودریگز) والدین خوشحال نوزاد پسری به نام الی هستند. متاسفانه، والد بودن کار آسانی نیست، چون الی نوزادی بدقلق است که دائما گریه می‌کند. ریچل در جعبه‌ای از وسایل بچه که مادرش فرستاده، کتاب قدیمی‌ای پیدا می‌کند که شامل یک لالایی خاص است. از روی ناامیدی آن را می‌خواند و به طرز معجزه‌آسایی الی به خواب می‌رود. اما خیلی زود، ریچل شروع به دیدن تصاویری از یک پیرزن شرور می‌کند که به نظر تهدیدکننده الی است. او به دیدن خواهرش، ویویان (لیان بالابان) می‌رود که در یک مرکز روان‌درمانی بستری است و متوجه می‌شود که ویویان هم وقتی فرزندش زکریا را از دست داد، همین تجربه را داشته است. در همین حال، جان تماسی از ربای کوهن (کنستانتین الکساندر کارزیز) دریافت می‌کند و از روش‌های دیگری برای محافظت از الی آگاه می‌شود. اما هیچ‌کسی آمادگی رویارویی با آن شرور باستانی را ندارد که پشت تمام این اتفاقات است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم لالایی صحبت کنند. این صحنه‌ها چه احساسی در شما ایجاد کرد؟ هیجان‌انگیز بود؟ تکان‌دهنده؟ فیلم برای رسیدن به این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• فیلم چگونه فرهنگ یهودی را به تصویر می‌کشد؟ آیا به نظر واقعی و اصیل می‌رسد؟ آیا به آن احترام گذاشته شده است؟ آیا از کلیشه‌های خاصی استفاده شده است؟
• فیلم ترسناک است؟ جاذبه فیلم‌های ترسناک چیست؟ چرا بعضی وقت‌ها مردم دوست دارند بترسند؟
• چگونه این فیلم به نمایش کودکان در خطر و نحوه برخورد با حیوانات می‌پردازد؟ آیا این موضوع به‌خوبی و به‌درستی انجام شده است یا اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد؟ چرا؟
• آیا راشل باید می‌دانست که بهتر است آواز لالایی نخواند؟ آیا تا به حال راه آسان را در کاری انتخاب کرده‌اید؟ عواقب آن چه بود؟

والدین باید بدانند که لالایی فیلمی ترسناک در مورد والدین جدیدی است که به طور تصادفی یک دیو را احضار می‌کنند وقتی که یک لالایی از یک کتاب چند صد ساله می‌خوانند. افرادی که نسبت به آسیب دیدن کودکان حساس هستند باید توجه ویژه‌ای داشته باشند: نوزادان در خطر هستند، صورت یک نوزاد خراشیده می‌شود، سر یک نوزاد به طور تصادفی ضربه می‌خورد، و نوزاد دیگری به سمت تکه‌ای شیشه شکسته دست دراز می‌کند. در دنیای زیرین، یک شخصیت در یک توده بزرگ از نوزادان دیو فرو می‌رود. یک پرنده به طور تصادفی با یک هیزم‌شکن کشته می‌شود و خون نشان داده می‌شود. صحنه‌های اضافی با اجساد، مبارزه، چیزهای ترسناک/هیولا، ترس‌های ناگهانی، کابوس‌ها و خون وجود دارد. زبان پراکنده شامل "f--k"، "motherf----r"، "s--t"، "bitch" و "Jesus Christ" است. یک شخصیت زیپ لباس یک زن را باز می‌کند؛ آنها همدیگر را می‌بوسند و (احتمالا) به رختخواب می‌روند (خارج از صفحه). یک زن به داخل دوش می‌رود و سینه یک مرد را از پشت نوازش می‌کند قبل از اینکه قطع شود. یک زوج یک لیوان شراب را با هم به اشتراک می‌گذارند. برای اینکه در مورد فیلم‌های بیشتر از این دست در جریان باشید، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

متاسفانه، به جز چند اجرای متعهدانه و طراحی صحنه‌های موثر، این فیلم ترسناک بسیار کلیشه‌ای است و سطحی می‌ماند و ضرباهنگ‌های آشنای زیادی دارد. فیلم Lullaby به کارگردانی جان آر. لئونتی، شروع خوبی دارد و از ترس‌ها و ناامیدی‌های والدین جدید و احساس بی‌پناهی ناشی از گریه‌های بی‌وقفه نوزاد استفاده می‌کند. وقتی ریچل لالایی را می‌خواند و موثر واقع می‌شود، قابل درک است که او هرگونه احتیاط را برای راحتی فرزندش کنار بگذارد. اما اوضاع به سرعت وخیم می‌شود، زیرا مشخص می‌شود که شاید کتابی که با نقاشی‌های شیاطین، هیولا‌ها و جهش‌ها تزئین شده، کتابی نیست که بخواهید به آن در مورد فرزندتان اعتماد کنید.بنابراین شخصیت‌ها شروع به انجام حرکات معمول می‌کنند، اشتباهات معمول را مرتکب می‌شوند و دقیقاً همان‌طور که انتظار داریم، واکنش نشان می‌دهند. حتی دنباله‌های معمول را نیز می‌بینیم که در آن شخصیت‌ها به دنبال «متخصصان» برای کمک می‌روند. ریچل به سراغ خواهرش می‌رود، که شاید نتوان به او اعتماد کرد، و جان به سراغ یک خاخام می‌رود که او هم کمی مشکوک به نظر می‌رسد، اما لالایی نتوانسته هیچ کشمکشی را در این موضوع به تصویر بکشد. قوانین شکستن شر بزرگ به هم ریخته و شکسته شده‌اند، و این هیچ معنایی ندارد. فیلم تلاش می‌کند تا جنبه‌های اصیل یهودیت را در روایت خود گنجانده، اما به پای فیلمی مثل The Vigil نمی‌رسد؛ این فیلم بیشتر شبیه یک چک‌لیست از اصطلاحات («دیبوک»، «گولم»، و غیره) است که به صورت تصادفی در سراسر فیلمنامه پراکنده شده‌اند. در نهایت، این فیلم ارزش وقت گذاشتن را ندارد.