طعمه

در فیلم PREY، نوجوانی به نام توبی (لوگان میلر) از کمک به پدرش در گاراژ امتناع می‌کند و سپس شوکه می‌شود وقتی پدرش مورد حمله سارقان قرار می‌گیرد و کشته می‌شود. مادرش او را که در بهت و حیرت فرو رفته، در یک برنامه ثبت‌نام می‌کند که ظاهرا مسئولیت‌پذیری و اعتماد به نفس را در او تقویت می‌کند. این برنامه از او می‌خواهد سه روز را به تنهایی در یک جزیره متروکه زنده بماند. او شروع خوبی ندارد، با خوردن صدف‌های دریایی خود را بیمار می‌کند و پاهایش را روی مرجان‌های تیز می‌برد. اما به زودی متوجه می‌شود که تنها نیست. دختری زیبا به نام مادلین (کریستین فروسث) ناگهان ظاهر می‌شود و شروع به کمک کردن به او می‌کند. اما توبی به زودی متوجه می‌شود که او رازهایی دارد که بهتر بود کشف نمی‌شدند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در بازی صحبت کنند. این خشونت چه حسی در شما ایجاد کرد؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر روی کودکان چیست؟
• آیا این فیلم ترسناک است؟ چه چیزی باعث جذابیت فیلم‌های ترسناک می‌شود؟
• فیلم چگونه با جاذبه جنسی نوجوانان برخورد می‌کند؟ چه ارزش‌هایی در آن نهفته است؟
• توبی تصمیم می‌گیرد به پدرش کمک نکند و بعدا از این تصمیم خود پشیمان می‌شود. آیا تا به حال تصمیم گرفته‌اید کاری را انجام ندهید و بعدا از آن پشیمان شده‌اید؟

والدین باید بدانند که فیلم Prey یک تریلر ترسناک و بد ساخته شده است در مورد نوجوانی آشفته که به یک برنامه خودیاری می‌پیوندد و تلاش می‌کند سه روز را در یک جزیره بیابانی زنده بماند اما متوجه می‌شود که تنها نیست. انتظار دیدن خون و خشونت، صحنه‌های ترسناک، چاقو و خنجر، حیوانات کشته شده و اجساد را داشته باشید. نوجوانان یکدیگر را می‌بوسند، کمی با هم معاشقه می‌کنند و لباس‌های تنگ و کوتاه می‌پوشند (مناسب برای یک جزیره گرمسیری)؛ یکی از آنها به صورت جنسی روی دیگری می‌پرد. در فیلم از کلمات فحش و ناسزا مانند فاک، شیت، اس، بیک، گاددم و غیره استفاده شده است. عبارت «Thirsty AF» در یک میم به نمایش درمی‌آید. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

از ابتدا، این فیلم ترسناک و مضحک سرشار از بی‌معنایی و سر در گمی است و منطق در آن به‌کلی غایب است؛ اگرچه در نهایت به‌شدت از حد و مرزها فراتر می‌رود، اما دیگر خیلی دیر شده است که اهمیتی بدهید. انگار نویسنده و کارگردان فرانک خلفون (P2، Amityville: The Awakening) و همکار نویسنده دیوید کوگشال (The Haunting in Connecticut 2: Ghosts of Georgia) با یک ایده ناقص به‌سرعت پیش رفتند و زحمت رفع اشکالات آن را به خود ندادند. کل صحنه‌پردازی برای طعمه، و همه آن حرکات عجیب و غریب لازم برای رساندن توبی به جزیره‌اش، فراتر از بی‌دقتی است. (چه مادری اجازه می‌دهد فرزندش در چنین برنامه‌ای ثبت‌نام کند که به‌وضوح قرار است به‌شدت اشتباه پیش برود؟ چطور چنین شرکتی می‌تواند بیمه شود؟)در جزیره، فیلم پر از صحنه‌های احمقانه است، از جمله نداشتن مهارت‌های بقا توسط توبی، اما چند روز بعد، او تبدیل به ترکیبی از رامبو و مک‌گیور می‌شود. داستان مادلین هم اصلا منطقی نیست؛ او سال‌هاست در جزیره است اما هیچ‌وقت ساده‌ترین سوال‌ها را نپرسیده. مثلا بعد از سه روز توبی می‌گوید که باید جزیره را ترک کند و این باعث عصبانیت مادلین می‌شود. از طرف دیگر، فیلمبرداری فیلم خیلی خوب است و از جزیره و جنگل‌های ترسناک آن به خوبی استفاده شده و بازیگران هم جذاب هستند. میلر درد و احساس گناه از دست دادن پدرش را به خوبی منتقل می‌کند و فروسث هم کیفیتی هیپنوتیزم‌کننده و ماوراءطبیعه دارد. اما اینها کافی نیست که فیلم را به یک کلاسیک تبدیل کند.