سبک آزاد

در سبک آزاد، دیگو (ماسیج موسیالووسکی) یک خواننده رپ در حال ظهور در کراکوف لهستان است. او به تازگی از بازپروری و زندان به دلیل قاچاق مواد مخدر آزاد شده و می‌خواهد زندگی سالمی داشته باشد و در عین حال حرفه خود را به سطح بالاتری برساند. اما همکار موسیقی‌اش، فلور، مدام اوضاع را به هم می‌ریزد و وقتی مشخص می‌شود که فلور میکروفون را از استودیویی که دیگو در آن موسیقی ضبط کرده بود، دزدیده، دیگو مجبور می‌شود به استودیو پول بدهد تا ضبط‌هایش را پس بگیرد. کمبود پول و فرصت برای انجام یک معامله بزرگ با یک قاچاقچی مواد مخدر اسلواکی، وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسد، اما وقتی دیگو تصمیم به انجام این کار می‌گیرد، خیلی زود خود را درگیر تعقیب و گریز با روسای مافیا، پلیس و دوست پسر روانی زنی می‌بیند که دیگو با او رابطه داشته است. در این آشفتگی، دیگو باید راهی برای کسب پول، فرار از کسانی که قصد آسیب رساندن به او را دارند، بازپس‌گیری ضبط‌هایش و رسیدن به موقع به اجرای بعدی خود پیدا کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌های اکشن نوآر مانند Freestyle صحبت کنند. این فیلم تا چه حد به فیلم‌های اکشن نوآر دیگری که دیده‌اید، شباهت یا تفاوت دارد؟
• آیا این فیلم زندگی مجرمان را جذاب جلوه می‌دهد، یا اینکه فیلم بیش از حد اغراق‌آمیز است و نمی‌توان آن را به عنوان رفتاری برای تقلید در نظر گرفت؟ چرا؟
• آیا استفاده از زبان، صحنه‌های جنسی و خشونت در داستان ضروری بود یا به نظر اغراق‌آمیز می‌رسید؟ چرا؟

والدین باید بدانند که Freestyle یک فیلم اکشن لهستانی محصول ۲۰۲۳ است که در آن یک هنرمند هیپ هاپ در حال رشد، معامله خطرناک مواد مخدری را ترتیب می‌دهد که ممکن است همه چیز را از دست بدهد. انتظار توهین‌های فراوان را داشته باشید، از جمله کلمات فحش. همچنین در سراسر فیلم، لحظات خشونت‌آمیز وجود دارد، از جمله پرتاب یک شخصیت از بالکن، کتک خوردن شخصیت‌ها با لوله، شلیک به سگ و کشته شدن آن، تلاش برای حلق‌آویز کردن، و شکستن پای مردی پس از تصادف با ماشین. دو صحنه رابطه جنسی، با برهنگی مختصر (سینه و باسن). مصرف کوکائین، کشیدن ماری‌جوآنا، و نوشیدن الکل. این فیلم به زبان لهستانی است و زیرنویس انگلیسی دارد. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر از این دست، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این یک فیلم اکشن لهستانی با سبک و سیاق تکراری و کلیشه‌ای است. فراستایل، با وجود روایت‌های متعدد از بدشانسی و هرج و مرج در دنیای زیرزمینی جنایتکاران کراکوف لهستان، سبکی دارد که بارها و بارها در فیلم‌های نوآر معاصر مشابه آن را دیده‌ایم. دیالوگ‌های سریع همراه با الفاظ رکیک، صحنه‌های جنسی بی‌دلیل، خشونت افراطی، شخصیت‌های روانی و... فیلم واقعاً چیزی جدیدی به این ژانر تکراری اضافه نمی‌کند.بازی‌ها بد نیستند، اما شخصیت‌ها آن‌قدرها هم الهام‌بخش نیستند. شخصیت اصلی، دیگو، عمق خاصی دارد، اما بیشتر شخصیت‌ها کارتونی به نظر می‌رسند. در کل، هیچ چیز اصیلی واقعاً به وجود نمی‌آید، به جز اینکه فیلم در کراکوف اتفاق می‌افتد به جای لندن یا نیویورک.