مقصد افتخار

در دوران رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰، وودی گاتری (دیوید کارادین) شوهر و پدر جوانی در اوکلاهامای کوچک است که به خاطر نقاشی آزاد، نواختن گیتار و خوش‌خلقی‌اش معروف است. وودی به صورت خصوصی تصمیم می‌گیرد به کالیفرنیا فرار کند و با قلم‌موهایش برای خانواده‌اش در آنجا درآمدزایی کند. او با اتومبیل‌سواری و قطارگردی، فقر بیشتری از آنچه تصور می‌کرد می‌بیند، زیرا هزاران خانواده دیگر هم در همان جاده هستند. در کالیفرنیا، او می‌بیند که مهاجران به عنوان نیروی کار ارزان و تقریباً برده توسط باغداران مورد استفاده قرار می‌گیرند. گاتری با یک خواننده فولکلور با گرایش سیاسی که سعی در اتحادیه‌سازی کارگران دارد، همراه می‌شود و این دو استعداد در رادیو لس‌آنجلس به موفقیت می‌رسند. اما اصرار گاتری بر اجرای مواد اتحادیه‌ای که به کارگران فقیر اختصاص دارد، برای حامی مالی توهین‌آمیز است و وودی شروع به احساس خیانت به آرمان‌هایش می‌کند. حتی با رسیدن خانواده‌اش به خانه جدیدش در لس‌آنجلس و پیشنهادهای موسیقی ملی، وودی به موفقیت پشت می‌کند تا از جاده‌های فرعی سفر کند، و از اتحادیه‌سازی و مقاومت در برابر بی‌عدالتی بخواند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که وودی گاتری چگونه فعالیت‌های اجتماعی و زندگی پر از عدم اطمینان خود را در اولویت قرار می‌دهد و به جای آن، از داشتن زندگی راحت به عنوان یک سوپراستار موسیقی صرف‌نظر می‌کند. آیا می‌توانید خودتان را در چنین موقعیتی تصور کنید؟ آیا گاتری می‌تواند یک الگوی رفتاری باشد؟
• این فیلم چه پیامی در مورد اتحادیه‌ها دارد؟ آیا فکر می‌کنید نمایش دقیقی از مسائل است؟ آیا در این فیلم کلیشه‌ای وجود دارد؟

در این دراماتیزه‌سازی از سختی‌ها و فقر در دهه ۱۹۳۰، صحنه‌های متعددی از خشونت وجود دارد، عمدتا مشت‌زنی و کتک‌خوردن فعالان طرفدار اتحادیه توسط اوباش شرکت‌ها. یک شخصیت فرعی شلیک می‌شود، شاید به‌طور مرگبار. اگرچه چیزی به‌طور صریح نشان داده نمی‌شود، اما واضح است که وودی گاتری با زنان مختلف، نه فقط همسرش، خوابیده است. زاویه سیاسی فیلم بسیار طرفدار اتحادیه است، با شخصیت‌های قلدر که با شرکت‌ها (به‌ویژه راه‌آهن و کشاورزی) برابر دانسته می‌شوند که کارگران فقیر را استثمار می‌کنند و دستمزد ناچیزی به آن‌ها می‌دهند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این بیوگرافی از یک موسیقی‌دان افسانه‌ای آمریکایی، بیشتر از آن‌که یک اجرا باشد، یک دراماتیزه‌سازی دقیق از روزهای طوفان‌های گرد و غبار دهه‌های گذشته است. در این فیلم، طوفانی عظیم و ویرانگر از گرد و غبار (که قطعاً جلوه‌های ویژه کامپیوتری نیست) به تصویر کشیده شده و کاروانی از اتومبیل‌های قدیمی را نشان می‌دهد که با اشیای ارزشمند خانوادگی پر شده‌اند و در انتظار ورود به کالیفرنیا هستند، اما در مرز متوقف می‌شوند.در حالی که فضای ملی قرن ۲۱ نسبت به اتحادیه‌های کارگری دوستانه‌تر است، این فیلم به‌وضوح شرایط سخت و ناعادلانه‌ای را که برای فقرای کارگر آمریکا وجود داشت، زمانی که قدرتی نداشتند، به تصویر می‌کشد. هم دیوید کارادینِ بدون اجبار و راحت و هم فیلم برای اسکار نامزد شدند.