سلاح

در فیلم تسلیحات، تکاور ارتش دالاس (تونی شینا) در حال حمله به کارتل‌های مواد مخدر و گروه‌های موتورسواران است. این اقدامات ظاهراً به سمت رئیس جنایتکار لارس (ریچارد گریکو) هدایت می‌شود، که همچنین دوست دختر سابق دالاس، آیریس (آنا لین مک‌کورد) را به زور نگه داشته است. با تعقیب دالاس توسط هر دو پلیس و افراد لارس، همه چیز به یک سوال ختم می‌شود: دالاس برای چه کسی کار می‌کند و چرا؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم سلاح صحبت کنند. تماشای آن چه حسی به شما داد؟ هیجان‌انگیز بود؟ تکان‌دهنده؟ فیلم برای رسیدن به این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• بر اساس فیلم، ماهیت سلاح چیست؟ آیا هم می‌تواند برای حمله و هم برای دفاع استفاده شود؟ چرا، یا چرا نه؟
• آیا در فیلم به کلیشه‌هایی برخورد کردید؟ آیا شخصیت‌هایی از گروه‌های کمتر دیده‌شده در فیلم، نقش فعالی دارند؟ چرا این موضوع مهم است؟
• چگونه مصرف الکل، سیگار کشیدن و مواد مخدر در این فیلم به تصویر کشیده شده است؟ آیا این اعمال را جذاب و فریبنده نشان می‌دهد؟ آیا پیامدهایی برای این اعمال وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟

والدین باید بدانند که سلاح فیلمی اکشن و بسیار بد درباره یک ارتش تک نفره (تونی شینا) است که سعی دارد رئیس یک باند تبهکار را پیدا کند. خشونت در فیلم به صورت گرافیکی نشان داده می‌شود، با استفاده از اسلحه و شلیک، مرگ، خونریزی، جراحت‌های خونی، آتش زدن یک نفر، مبارزه، مشت زدن، لگد زدن، شکستن اندام‌ها، خفه کردن، کوبیدن سر با کلاه موتورسواری، شکنجه با شوک الکتریکی، سر بریده، آتش زدن یک ساختمان با قفل کردن شخصیت‌ها داخل آن، و موارد دیگر. زبان فیلم نیز بسیار تند است و از کلمات و عبارات نامناسبی مانند motherf----r، f--k، s--t، c--ksucker، goddamn، bitch و غیره استفاده شده است. زنانی با لباس‌های نامناسب به عنوان کارگران جنسی نشان داده می‌شوند و صحنه‌های بوسیدن و گفتگوهای کوتاهی در مورد رابطه جنسی وجود دارد. شخصیت‌ها سیگار می‌کشند و ویسکی می‌نوشند. یک آزمایشگاه مواد مخدر نیز به طور مختصر نشان داده می‌شود.

این فیلم اکشن کلیشه‌ای، با بازی‌های ضعیف و تدوین گیج‌کننده، در بسیاری از جنبه‌ها ناامیدکننده است. اما بدبینی آن، هم نسبت به شخصیت‌ها و هم بینندگان، بدترین وجه آن است. اولین اثر کارگردانی ستاره آن، شینا، به نام سلاح، به قدری ضعیف است که تقریباً توصیف داستان آن غیرممکن است. بیست دقیقه اول، آشفته و بدون ریتم است، و بین سکانس‌هایی با ضرب و شتم توسط دالاس و صحنه‌هایی که او به صندلی بسته شده و کتک می‌خورد، در نوسان است. اینها فلش‌بک هستند؟ آیا نوعی مونتاژ است؟ پاسخی وجود ندارد. همچنین دشوار است که بدانیم هر کس کیست. شخصیت‌ها ناگهان ظاهر می‌شوند و ما هیچ ایده‌ای نداریم که در پی چه هستند یا رابطه‌شان با دیگران چیست. بازی‌ها به طور یکنواخت آماتوری است، به جز حرفه‌ای‌هایی مثل کوبا گودینگ جونیور، جف فاهی و بروس درن، که هر کدام در یک صحنه و فقط برای چند دقیقه حضور دارند. و شخصیت‌ها به طرز آزاردهنده‌ای نادان هستند، و به راحتی به تله‌های مرگ می‌افتند که بینندگان احتمالاً از قبل آن را می‌دانند. پایان فیلم، بی‌رحمی آن را نشان می‌دهد و آن را تا حد بی‌ارزشی نزدیک می‌کند.