در رنگ‌های زنده

این برنامه کمدی 30 دقیقه‌ای، محصول ذهن خلاق کینن آیوری ویانس، بازیگر، تهیه‌کننده، نویسنده و کارگردان است. این برنامه از سال 1990 تا 1994 به مدت پنج فصل در شبکه فاکس پخش شد و اکنون به طور منظم در شبکه‌های مختلف بازپخش می‌شود (و در DVD نیز در دسترس است). این مجموعه عمدتا مخاطبان آفریقایی-آمریکایی را هدف قرار می‌داد و سبکی پیشرو داشت که نسبت به تنها رقیب خود در آن زمان، یعنی شنبه شب زنده، جسورانه‌تر و بی‌پروا‌تر بود. این مجموعه احتمالا بیشتر به خاطر معرفی استعدادهای بازیگران و کمدین‌هایی مانند جیم کری، جیمی فاکس و جنیفر لوپز، بازیگر و خواننده، به شهرت رسید. جنیفر لوپز به عنوان یکی از رقصندگان "دختران پروانه‌ای" در این برنامه ظاهر شد. این برنامه همچنین استعدادهای بسیاری از خواهر و برادران کینن آیوری ویانس، از جمله دیمون، مارلون، شان و کیم را به نمایش گذاشت. اسکت‌هایی مانند "هومی دی. کلون"، "فایر مارشال بیل"، "شبکه خرید هوم‌بوی" و "مردان در فیلم" تنها چند نمونه از مشارکت‌های به یادماندنی این مجموعه در فرهنگ عامه هستند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد مرز باریک بین خنده‌دار بودن و توهین‌آمیز بودن صحبت کنند. وقتی صحبت از شوخی می‌شود، چرا برخی کلیشه‌ها قابل قبول هستند در حالی که برخی دیگر تابو محسوب می‌شوند؟ آیا شوخی کردن با نژادپرستی و کلیشه‌های قومی باعث می‌شود که افراد راحت‌تر در مورد تفاوت‌هایشان صحبت کنند یا فقط تعصبات دیرینه را تقویت می‌کند؟ آیا تماشاگران سیاه‌پوست این نمایش را متفاوت از تماشاگران عمومی می‌بینند؟ چرا یا چرا نه؟ و این نمایش چگونه با مجموعه‌های مشابهی مانند شنبه شب زنده و MADtv مقایسه می‌شود؟

والدین باید بدانند که طنز در این مجموعه بدیع و خلاقانه، تند و باهوش است و در بسیاری از جهات، در زمان خود در اوایل دهه ۱۹۹۰، پیشرو بود. اما نوجوانان امروزی (و به‌ویژه کودکان خردسال‌تر) احتمالاً از این منظر آن را درک نخواهند کرد. آنها بیشتر به شخصیت‌های عجیب و غریب و جملات به‌یادماندنی این برنامه مانند «من دنیای تو را به هم می‌ریزم»، «همی با این چیزها بازی نمی‌کند!» و «پول بیشتر، پول بیشتر، پول بیشتر!» علاقه‌مند می‌شوند. یک نکته منفی دیگر؟ کودکان ممکن است به طور ناخواسته کلماتی مثل «هونکی» و «برستسز» را به واژگان در حال رشد خود اضافه کنند.

این موضوع برای بزرگسالان خیلی جالب و خنده‌دار است، اما هوشمندی طنز این نمایش احتمالا برای بیشتر بچه‌ها قابل درک نیست و والدین برای پیدا کردن الگوهایی مثبت در میان شخصیت‌های تکرارشونده، کار سختی خواهند داشت. به عنوان مثال، در انتهای یک نمایش کوتاه درباره جو جکسون، پدرخوانده خانواده جکسون فایو، که در مزرعه نِوِرلند و در غیاب مایکل در اروپا، کالاهایی مثل کرم سفیدکننده صورت و لباس شامپانزه می‌فروشد، یک گوینده اعلام می‌کند: «جو جکسون: او قیمت‌ها را می‌شکند، درست مثل اینکه بچه‌هایش را می‌زند.» این قطعاً نوع شوخی پایانی نیست که بخواهید بچه‌ها آن را تکرار کنند.