شیطان‌رئو

در فیلم «دیوِلرو»، لِکسی (با بازی مونایه مویس) در بیمارستان بستری می‌شود و ادعا می‌کند که او و دوستانش توسط موجودی به نام دیولرو مورد حمله قرار گرفته‌اند و او تنها بازمانده است. ستوان بابِی بریگز (کریستا گروت ساکسون) اظهارات لِکسی را ثبت می‌کند و سپس با پیتر تِرنر (جان بریدل) شام می‌خورد، که توضیح می‌دهد دیولرو واقعی است و قصد دارد تمام افراد مرتبط با خانواده پیتر را از بین ببرد. در فلش‌بک، با آقای مایکلز (دنِس دبلیو هال)، برده‌دار سفیدپوست بی‌رحم، آشنا می‌شویم که یک زن سیاه‌پوست به نام سِلی (مِبرات آباجیان) را مورد تجاوز قرار داده و باردار کرده و باعث مرگ همسرش لِئونارد (تونی تاد) شده است. سال‌ها بعد، پسر بزرگ سِلی و لِئونارد، بارون (وینسنت ام. وارد)، به دلیل صحبت با یک زن سفیدپوست توسط مردان سفیدپوست کشته می‌شود. بارون با کمک جادویی به دیولرو تبدیل می‌شود و قسم انتقام می‌خورد و از همان بیلِه‌ای استفاده می‌کند که با آن کشته شده است. در زمان حال، لِکسی داستان خود را تعریف می‌کند، در حالی که دیولرو دوستانش را در خانه‌ای دورافتاده تعقیب و پس از بازی آن‌ها که شیطان را بیدار می‌کند، آن‌ها را می‌کشد. وظیفه بابِی و دوست‌پسر لِکسی، دیلان (کول بنفیلد)، بررسی صحنه جرم و تلاش برای کشف راز این هیولا است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت موجود در فیلم صحبت کنند. این صحنه‌ها چه احساسی در شما ایجاد کرد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ آیا شوکه‌کننده بود؟ فیلم چه چیزهایی را نشان داد یا نشان نداد تا این تاثیر را ایجاد کند؟ چرا این موضوع مهم است؟
• «آیا این فیلم ترسناک است؟ چه چیزی در فیلم‌های ترسناک جذاب است؟ چرا گاهی اوقات مردم دوست دارند بترسند؟»
• ظاهراً «دِویلرو» بیشتر درباره‌ی انتقام است. ماهیت انتقام چیست؟ آیا می‌تواند رضایت‌بخش باشد؟ چرا؟ آیا می‌تواند واقعاً مشکلی را حل کند؟
• «آیا شما هم حاضر به بازی کردن یک بازی ترسناک می‌شوید که گفته می‌شود نتیجه‌ی آن چیز شرورانه‌ای است؟ چرا کسی چنین بازی‌ای را انجام می‌دهد؟»

والدین باید بدانند که «دِویلرو» یک فیلم ترسناک کم‌هزینه است که درباره یک نیروی شرور است که در دوران برده‌داری در ایالات متحده شکل گرفته است. خشونت شامل تجاوز و حمله است، جایی که یک برده‌دار سفیدپوست با یک زن سیاه‌پوست به‌عنوان دارایی‌ای که باید مورد آزار قرار گیرد، رفتار می‌کند. افراد با بیل کشته می‌شوند، سر بریده می‌شوند و مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند. گردن‌ها بریده می‌شوند و تصاویری از اجساد، خون‌پاشی، زخم‌های خونین و موارد مشابه وجود دارد. زبان فیلم شامل چندین بار استفاده از کلمه «س--ت»، به‌علاوه کلمه «N»، «a--hole»، «bitch»، «bastard»، «ass»، «goddamn» و موارد بیشتر، و همچنین دیالوگی مرتبط با مسائل جنسی (اشاره به «ارگی») است. شخصیت‌ها در برخی صحنه‌ها الکل مصرف می‌کنند، در برخی دیگر نوشیدن اجتماعی وجود دارد، و همچنین دیالوگی در مورد کشیدن ماری‌جوانا وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این فیلم ترسناک به دلیل بودجه‌ی کم، بازی‌های ضعیف، دیالوگ‌های عجیب و غریب و فقدان کلی تعلیق و جهت‌گیری، بسیار ضعیف و خسته‌کننده است. فیلم از همان ابتدا با توضیحات طولانی و گیج‌کننده در مورد شخصیت «دِویلرو» مخاطب را سردرگم می‌کند، و سپس با یک فلش‌بک طولانی و کسل‌کننده سعی در توضیح بیشتر دارد. برخی از صحنه‌ها بسیار عجیب هستند، مانند صحنه‌ای که در آن لکسی در حالی که در تخت بیمارستان است، تحت تست دروغ‌سنج قرار می‌گیرد. شخصیت‌ها اغلب جملات یا سوالات تکراری را بیان می‌کنند، بدون هیچ دلیل مشخصی؛ در برخی موارد، به نظر می‌رسد فقط برای پر کردن زمان، صحبت‌های بی‌ربطی می‌کنند. به طور کلی، ظاهر ارزان و تدوین نامناسب فیلم، آن را کاملاً آماتوری جلوه می‌دهد. به نظر می‌رسد فیلمسازان قصد داشتند فیلمی در سبک «کندی‌من» بسازند، زیرا از بازیگر تونی تاد و برخی ایده‌های آن مجموعه استفاده کرده‌اند (و در نهایت از کلایو بارکر در عنوان‌بندی پایانی به عنوان الهام‌بخش یاد کرده‌اند). اما فارغ از اینکه این کار را سرقت هنری یا بازآفرینی خلاقانه در نظر بگیریم، «دِویلرو» نتوانسته به موفقیت برسد.