از پاریس با عشق

جیمز ریس (جاناتان ریس مایرز) در سفارت آمریکا در پاریس به عنوان دستیار سفیر مشغول به کار است، اما او ترجیح می‌دهد که یک مامور سیا باشد. او پیش از این نیز کارهای سطح پایینی برای آژانس انجام داده بود، اما هیچ کدام هیجان انگیز نبود تا اینکه از او خواسته شد با چارلی واکس (جان تراولتا)، یک مامور با تجربه که رویکرد غیر متعارفی در کار خود دارد، همکاری کند. جیمز از همان ابتدا مطمئن نیست که او و چارلی یک تیم خوب را تشکیل می‌دهند، اما زمان کافی برای تردید کردن وجود ندارد. یک توطئه تروریستی در حال شکل گرفتن است که امنیت ملی را تهدید می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره خشونت موجود در این فیلم صحبت کنند. آیا احساس می‌کنید که از نظر احساسی تحت تأثیر دیدن صحنه‌های تیراندازی و مرگ قرار گرفته‌اید؟ این تجربه چگونه با احساسی که در صورت مشاهده این صحنه‌ها در زندگی واقعی داشتید، متفاوت است؟
• چرلی واکس وظایفش را بدون نشان دادن واکنش‌های احساسی زیادی انجام می‌دهد. آیا این مسئله در حرفه او ضروری است؟ چه چیزی او و جیمز را شبیه یا متفاوت از یکدیگر می‌کند؟ چه مشاغل قابل‌تربط دیگری نیازمند نوعی فاصله احساسی هستند؟

والدین باید بدانند که این فیلم اکشن پرجزئیات بیش از حد، پر است از تیراندازی، خون و صحنه‌های شلیک گلوله. سعی می‌کند پیچیده‌تر از فیلم‌های معمولی تیراندازی باشد، اما خشونت آنقدر بی‌وقفه است که بی‌حس‌کننده می‌شود. همچنین حاوی زبان خشن و تند (از جمله "s--t" و "f--k")، صحنه‌هایی با تصاویر و استفاده از مواد مخدر، و سکانسی که یک مرد یک فاحشه را سوار ماشین می‌کند و با او رابطه جنسی برقرار می‌کند (برهنگی نشان داده نمی‌شود، اما ناله‌های زیادی شنیده می‌شود). مضامین سیاسی فیلم، نگرانی‌های امروزی درباره امنیت را بیش از حد ساده می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر مانند این فیلم، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی "شب فیلم خانوادگی" ثبت‌نام کنید.

این فیلم اغراق‌آمیز و گیج‌کننده است و بعید است که مخاطبان سخت‌گیر از آن لذت ببرند. کارگردان پیر مورل به‌طور واضح تحت تأثیر فیلم‌های اکشن دوستانه پلیسی بوده است: فیلم «از پاریس با عشق» تقریباً تمام عناصر یک فیلم دلهره‌آور و پرهیجان را دارد: سکانس‌های دقیق و چیده‌شده، سیل مبارزه‌ها و تعقیب‌وگریزهای سریع و پرتنش. اما چیزی که در این فیلم کم است، اول یک داستان منسجم است که حداقل آنقدر پیچیده و گیج‌کننده نباشد که تماشاگر را از لذت بردن از فیلم بازدارد. و دوم شیمی و هماهنگی بین دو بازیگر اصلی فیلم که در بهترین حالت متوسط و در بدترین حالت کاملاً ناهماهنگ هستند. شراکت بین جیمز و واکس اصلاً باورپذیر نیست و این یک مشکل بزرگ است، چرا که دگرگونی این رابطه تا حدی برای داستان فیلم ضروری است.جان تراولتا در نقش وکس، یاغی، با شور و هیجان خود مخاطبان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اما حتی برای یک لحظه هم نمی‌توانیم فراموش کنیم که تراولتا دارد "نقش بد" را بازی می‌کند. در مورد ریس مایرز، لهجه آمریکایی او پر از اشکال است و لهجه بریتانیایی‌اش در همه جا خود را نشان می‌دهد. اگرچه او بازیگر خوبی است، اما به نظر نمی‌رسد که در این نقش کاملا راحت باشد. اما مشکل اصلی، داستان فیلم است که به ترس‌های امروزین مردم از تروریسم دامن می‌زند. و اگرچه علاقه‌مندان به سینما ممکن است به اشاره کوئنتین تارانتینو توسط تراولتا علاقه‌مند شوند، اما این تنها لحظه دیگری از لحظات ناراحت‌کننده در یک پروژه بیش از حد خشونت‌آمیز و فاقد ظرافت است.