شب و روزی تمام

در ابتدای فیلم، جاهکور آبراهام لینکلن (با بازی اشتون سندرز در نقش بزرگسالی) مرتکب قتل دو نفر می‌شود و به زندان می‌افتد. سپس فیلم با استفاده از فلش‌بک و فلش‌فوروارد به بررسی خشونت گسترده در گذشته او می‌پردازد - در دوران کودکی، نوجوانی و جوانی - که منجر به زندانی شدنش می‌شود. آرمان‌گرایی او در دوران کودکی و نوجوانی برای مدتی از او محافظت می‌کند. اما خشونت، تنش‌های نژادی و ناامیدی نیروهای مداومی هستند که در تکامل این پسر باهوش و کوچک در مسیر زندگی گانگستری تأثیرگذارند. پدرش جی.دی. (با بازی جفری رایت) معتاد به مواد مخدر و مجرمی است که مدام در حال رفت و آمد به زندان است. یکی از بهترین دوستانش تی.کیو. (با بازی ایسایا جان) جاه‌طلب و بی‌وجدان است. لمارک (با بازی کریستوفر مایر)، دوست نزدیک دیگرش، مقاومت می‌کند اما در نهایت متوجه می‌شود که رستگاری از او دور است. با بالا گرفتن حوادث، فرصت‌ها از دست می‌روند و جنگ‌های گانگستری او را برای یک خیانت بزرگ آماده می‌کنند. جاهکور ظاهراً در برابر وحشیگری‌های خیابان‌ها تسلیم می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت‌های تصویری در فیلم «تمام روز و یک شب» صحبت کنند. چگونه خشونت‌های فراگیر در فیلم به فیلم‌سازان کمک کرد تا همدردی با شخصیت‌های اصلی، به‌ویژه جاهکور، را به وجود آورند؟ آیا خودتان را در حال حمایت از جاهکور یافتید، حتی اگر مشخص بود که او در ابتدای فیلم مرتکب قتل شده است؟
• در این فیلم به‌طور مکرر از «نسل‌های مردان با داستان‌های تکراری» یاد شده است. این فیلم چگونه این مفهوم را به تصویر می‌کشد؟ صحنه‌های پایانی فیلم چگونه پیام ظریفی از امید و شاید شکستن چرخه خشونت را منتقل می‌کنند؟
• چرا داستان لامارک بخش مهمی از فیلم بود، حتی اگر این شخصیت فقط چند بار دیده شد؟ چگونه وضعیت لامارک، مانند جاهکور، بیهودگی مقاومت را تایید می‌کند؟

والدین باید بدانند که فیلم «تمام روز و شب» یک درام جنایی خشن است که در اوکلند، کالیفرنیا اتفاق می‌افتد. این فیلم به‌طور جدی تلاش می‌کند تا به خشونت نسلی که تعداد قابل توجهی از شهرهای داخلی آمریکایی آفریقایی را تحت تاثیر قرار داده است، بپردازد. مردان حکومت می‌کنند و زنان تلاش می‌کنند تا زنده بمانند. بینندگان می‌توانند انتظار چندین قتل خونسردانه (تیراندازی از فاصله نزدیک، چاقوکشی)، کتک کاری (از جمله والدین و فرزندان، کودکان با یکدیگر، و درگیری‌های بین گروه‌های مختلف) را داشته باشند. جراحات خونی و اجساد فراوان هستند. فحاشی و ناسزاگویی بی‌پروا و مداوم است: کلماتی مانند "s--t"، "ass"، "blow job"، "d--k" و استفاده‌های بی‌شمار از "f--k" و شخصیت‌ها تقریباً همیشه از نوعی از کلمه "N" برای خطاب کردن یکدیگر استفاده می‌کنند. صحنه‌های جنسی شامل بوسیدن و در آغوش گرفتن با اشتیاق، اغواگری، و عشق‌بازی (مثلاً در وان حمام) و برهه‌ای از برهنگی در یک صحنه کوتاه از یک ویدیوی پورنوگرافی است. استفاده تفننی از الکل و ماری‌جوآنا رایج است؛ و مواد مخدر و جنگ‌های بین گروه‌ها که با سوء مصرف مواد مخدر تغذیه می‌شوند، عناصر اصلی داستان هستند. اگرچه این فیلم بینش‌بخش و مصمم به ارائه یک داستان مهم است، اما مناسب کودکان نیست. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت نام کنید.

وقتی خشونت و بی‌رحمی هدفمند باشند، مثل آنچه در این فیلم اول و متمایز جو رابرت کول می‌بینیم، شاید تماشای آن سخت باشد، اما قطعاً ارزش دیدن دارد. اشتون ساندرز، که در نقش چایران نوجوان در فیلم برنده اسکار ۲۰۱۶، مهتاب، به یادماندنی بود، بار دیگر در نقش جاهکور، بازی ظریف و پراحساس ارائه می‌دهد. او نقش پیچیده‌ای دارد، احساسات متضاد، نرمی، خشم و استواری را گاهی در یک صحنه به نمایش می‌گذارد، و این کار را با مهارت انجام می‌دهد. جفری رایت، که همواره عالی است، در اینجا هم کم نمی‌آورد؛ هم خشم و هم ناامیدی را به خوبی به تصویر می‌کشد. بازیگران نقش‌های فرعی هم بازی‌های محکمی ارائه می‌دهند. این داستان جدیدی نیست، اما داستانی مهم است که به خوبی روایت شده است. کول، که فیلمنامه را هم نوشته، می‌تواند برای برخی مسائل ساختاری مورد بخشش قرار بگیرد، چون اشتیاقش به اصالت و امتناعش از رها کردن کامل کسانی که به راحتی رها می‌شوند، بسیار قوی است. «یک روز و یک شب» یک شروع امیدوارکننده در کارگردانی است.