انتظار

انتظار شروع می‌شود، زمانی که توسان (مگ اتانوا) صاحب دختری می‌شود. لحظاتی بعد، دکترش، نارا (نس ایکپ ایتم)، به خانواده اطلاع می‌دهد که کودک زنده نمانده است. پس از این، پنجمین سقط جنین توسان، او به افسردگی می‌افتد، عشق همسرش بایو (دیمی اوکالانوان) را رد می‌کند و علی‌رغم اشتیاق مذهبی سابقش، خدا را نیز رد می‌کند. نارا، که تازه از طلاق یک کلاهبردار رهایی یافته، معتقد است که باید منتظر مداخله خداوند و کمک او نه تنها به خودش، بلکه به بیمارانش که با ناباروری دست و پنجه نرم می‌کنند، بود. گروه حمایتی او، اتاق انتظار، به زنانی که با غم و اندوه، ازدواج‌های شکسته، تردید به خود و درد ناباروری دست و پنجه نرم می‌کنند، کمک می‌کند. زنی دیگر که ناامید است و نمی‌تواند بچه‌دار شود، به خاطر نگاه کردن شوهرش به بروشورهای یتیم‌خانه عصبانی می‌شود، و مطمئن است که دعا کردن خواسته او را برآورده خواهد کرد. در زیر داستانی غیرمرتبط، سامتو (چیمزیم ایمو)، فارغ‌التحصیل رشته معماری، تا زمانی که بتواند کار پیدا کند، نزد یک دوست راننده تاکسی می‌ماند. دوستش او را تشویق می‌کند تا در منطقه‌ای محلی، کلاس‌های رقص برگزار کند. در نهایت، سامتو توسط یکی از زنان نابارور استخدام می‌شود، که ظاهراً ثابت می‌کند خدا به هر دو کمک کرده است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد کمبود زمان نمایشی که به جزئیات ناباروری اختصاص داده شده است، صحبت کنند. تا ساعت دوم، زنان در مورد شرایطی که مانع بارداری آنها و شریک زندگی‌شان می‌شود، صحبت نمی‌کنند، و همچنین درمان‌ها مورد بحث قرار نمی‌گیرند. چرا فکر می‌کنید فیلمسازان تصمیم گرفتند که به دلایل واقعی نپردازند؟
• آیا فکر می‌کنید صبر کردن استراتژی خوبی برای رسیدن به خواسته‌های شخصی است؟ چرا یا چرا نه؟
• در پایان فیلم به نظر می‌رسد که بسیاری از دعاها به یکباره اجابت شده‌اند. آیا فکر می‌کنید انتظار کشیدن مفید بود؟ آیا فکر می‌کنید خدا به همه دعاها پاسخ داد؟ چرا یا چرا نه؟

والدین باید بدانند که فیلم انتظار محصول ۲۰۲۳ نیجریه است و بر اساس کتاب اتاق انتظار خدا: امید در میان ناامیدی نوشته ریک یوهن ساخته شده است. این فیلم بر روی درد نازایی و توصیه‌ای که به زوج‌های نابارور می‌شود تا به خداوند توکل کنند تمرکز دارد. زوج‌هایی که مشتاق داشتن فرزند هستند با سقط جنین و ناکامی‌های دیگر دست و پنجه نرم می‌کنند. بر قدرت گروه‌های حمایتی برای زنانی که در انتظار اتفاقی هستند در حالی که به خداوند توکل کرده‌اند تأکید می‌شود. کودکی اندکی پس از تولد می‌میرد. مردی عصبانی به یک متخصص زنان می‌گوید که او مشاور حرفه‌ای مناسبی نیست چون نه ازدواج کرده و نه فرزندی دارد. دوستان و والدین به زنان به خاطر مجرد بودن یا نداشتن فرزند توهین می‌کنند. کلماتی مثل «لاشخور» و «اسپرم» در فیلم به کار رفته است. بزرگسالان الکل می‌نوشند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

فیلم انتظار فیلمی است با نیت و هدفی درست، اما تقریباً هر چیز دیگری در جای نادرست خود قرار دارد. تماشای رنج و عذاب افراد در مورد ناباروری بدون اینکه علت ناباروری، درمان‌های احتمالی برای این مشکل و مهم‌تر از همه، جدول زمانی برای تسکین احتمالی را به ما بگوید، داستان را از هرگونه کشمکش دراماتیک محروم می‌کند. در عوض، انتظار وفادارانه برای اینکه خداوند وارد عمل شود، درمان فرضی برای همه دردها است. فیلم نیاز دارد که مخاطب نیز منتظر اتفاقی باشد، معجزه‌ای از اقدامی که ممکن است کمی زندگی را به این داستان بدسلیقه و بدساخت تزریق کند. بنابراین، اگرچه همه زنان همدردی‌برانگیز هستند، ما فقط تماشا می‌کنیم و فکر می‌کنیم، چرا فقط آنجا نشسته‌اند؟ چرا تشخیص نمی‌گیرند، چرا درمان ندارند و چرا فعالانه تلاش نمی‌کنند باردار شوند یا به هر طریق دیگری سعی نمی‌کنند صاحب فرزند شوند؟این واقعیت که این سوالات مطرح می‌شوند اما تا حدود ۹۰ دقیقه بعد پاسخ داده نمی‌شوند، ناتوانی کارگردان و نویسنده را نشان می‌دهد. فیلم‌نامه تلاش می‌کند تا با زنان منتظر، زیر داستانی مبهم درباره یک فارغ‌التحصیل دانشگاه بیکار و درمانده ارتباط برقرار کند. وقتی او بالاخره شغلی پیدا می‌کند، ما باید درک کنیم که عمل انتظار برای خداوند برای او نیز نتیجه داد.