مقصد نهایی

همانند فیلم‌های قبلی مجموعه مقصد نهایی، فیلم مقصد نهایی با یک رؤیا آغاز می‌شود، جایی که نیک (با بازی بابی کامپو) به همراه دوستانش در یک مسابقه اتومبیلرانی شرکت می‌کند و پیش‌بینی فاجعه‌ای وحشتناک را می‌کند که منجر به مرگ دوستانش و دیگران می‌شود. نیک به حال حاضر بازمی‌گردد و وحشت‌زده می‌شود و دوستانش و برخی از افراد اطراف را متقاعد می‌کند که آنجا را ترک کنند، به این معنی که آن‌ها نجات پیدا می‌کنند، زیرا تصادفی رخ می‌دهد و قطعات آتشین به سمت جایگاه تماشاچیان پرتاب می‌شوند. گروه نجات‌یافته در مورد خوش‌شانسی‌شان فکر می‌کنند و سپس یکی‌یکی شروع به مردن می‌کنند. به نظر می‌رسد مرگ، لیستی از کارها دارد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد افزایش اخیر فیلم‌های سه‌بعدی صحبت کنند. آیا این روشی جدید برای بازگشت به هیجان تماشای فیلم در سینما در عصر سالن‌های خانگی مجهز است، یا فقط یک حقه‌ای است که از آن سوءاستفاده می‌شود؟
• چگونه جلوه‌های سه‌بعدی بر تأثیر صحنه‌های خشن و دلخراش قتل و سایر خشونت‌های فیلم تأثیر می‌گذارد؟
• نظر شما در مورد ماهیت سرنوشت، شانس و بدشانسی چیست؟ آیا کاری می‌توان کرد تا از شانس تصادفی مرگ که در هر گوشه‌ای از زندگی وجود دارد، اجتناب کرد؟

والدین باید بدانند که این فیلم ترسناک سه‌بعدی پر است از مرگ‌های خشن، خونین و غم‌انگیز، از جمله مثله‌شدن، شکم‌دریدن، انفجار، تیراندازی، مثله‌شدن وحشیانه، ضربات سنگین و موارد دیگر. اگرچه ما قسمت‌های قبلی این مجموعه را متفاوت ارزیابی کردیم، اما ذات سه‌بعدی بودن، خشونت این فیلم را بسیار شدیدتر و شدیدتر می‌کند، به همین دلیل ما این فیلم را برای کودکان توصیه نمی‌کنیم. همچنین صحنه‌ای از رابطه جنسی با برهنگی، الفاظ زشت فراوان (از جمله اف و اس) و همچنین برخی صحنه‌های مصرف الکل و سیگار کشیدن وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

حتی با وجود ۳D که تجربه دیدن منحصر به فردی را رقم می‌زند، واقعیت این است که فیلم مقصد نهایی بسیار کسل‌کننده است. و جلوه خون‌ریزی‌ها نمی‌تواند خستگی و کسالت ایده مرکزی فیلم را جبران کند: اگر مرگ در راه است و اجتناب‌ناپذیر، پس تماشای این فیلم‌ها عمدتاً شامل انتظار برای مرگ شخصیت‌هاست، بدون امیدی به رستگاری آن‌ها. بازیگران همگی قابل قبول هستند — اگرچه مایکِلتی ویلیامسون، نامزد یک‌بار جایزه اسکار، بسیار بهتر از این فیلم است.کارگردان دیوید آر. الیس می‌داند طرفداران این مجموعه چه انتظاری دارند و در ارائه تصادفات خشن و ضربات مرگبار این مجموعه کوتاهی نمی‌کند. اما او چیز دیگری ارائه نمی‌دهد، مانند پیشرفت شخصیت‌ها که باعث شود ما به کشته شدن آن‌ها اهمیت دهیم، یا پیچش‌های داستانی به جز اینکه فکر کنیم قربانی بعدی کی خواهد مرد و چگونه... که به طور متناوب سرگرم‌کننده است، اما پایه و اساس یک فیلم نیست، به ویژه فیلمی که سه بار قبلاً دیده‌ایم. حداقل، حقه سه‌بعدی باعث می‌شود مقصد نهایی کمی بیشتر از یک قسمت چهار معمولی برجسته شود، اما حتی دل و روده و خون‌ریزی که از صفحه نمایش بیرون می‌آید، نمی‌تواند کمبود داستان مقصد نهایی را جبران کند.