فتوکپی

سورنا (شنینا سینامون) قهرمان باهوش و توانای فیلم فتوکپی است، دانشجوی بورسیه دانشگاه در اندونزی. او دختری معصوم و سخت‌کوش است، دختر مادری دلسوز که برای رستوران خانوادگی آشپزی می‌کند و پدری مستبد و نامهربان که هیچ احترامی برای دختر وظیفه‌شناسش قائل نیست. او یک فن‌آوری‌دوست است، اما برای تفریح به گروه تئاتر دانشگاهی ماتا هاری خدمات خود را قرض داده است، گروهی که به‌طور جزئی توسط پدر ثروتمند یکی از اعضای آن، راما (جولیو پارنگکوان) تامین مالی می‌شود. او بعد از اجرای تئاتر مهمانی می‌گیرد و سورنای غیرحفلی را با وعده کار در وبسایت پدرش به مهمانی می‌کشاند. پدر سورنا بدبین است و به او هشدار می‌دهد که الکل ننوشد، اما صبح روز بعد با سردرد ناشی از الکل، در حالی که لباسش متعلق به شخص دیگری است و هیچ خاطره‌ای از شب قبل ندارد، بیدار می‌شود. سلفی‌هایی که یادش نمی‌آید گرفته یا منتشر کرده باشد و مستی او را نشان می‌دهند، در فضای مجازی دست به دست می‌شوند. مدیریت دانشگاه بورس تحصیلی او را لغو می‌کند و پدرش او را از خانه بیرون می‌کند. سورنای غمگین اما خشمگین، به حالت کارآگاه سایبری درمی‌آید و از دوستش امین (چیکو کورنیاوان)، کارمند مغازه فتوکپی دانشگاه، کمک می‌گیرد تا به تلفن‌ها و کامپیوترهای اعضای گروه تئاترش دسترسی پیدا کند. با این حال، هیچ مدرکی که او ارائه می‌دهد بورس تحصیلی‌اش را باز نمی‌گرداند و مقامات را وادار نمی‌کند که به جز خودش کسی را سرزنش کنند. سورنای ما و دیگرانی که مورد سوءاستفاده قرار گرفته‌اند، وقتی فناوری به آنها خیانت می‌کند، با هم متحد می‌شوند تا فساد را به شیوه‌ای آنالوگ و پیروزمندانه افشا کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد واکنش نوجوانان صحبت کنند، زمانی که حقیقت را می‌گویند و والدین غیرحمایتی‌شان به آنها اعتماد نمی‌کنند.
• وقتی سور توسط پدرش از خانه بیرون انداخته شد، چه احساسی داشتید؟ آیا فکر می‌کردید این کار منصفانه بود؟ چرا بله یا خیر؟
• این نمایش چه تصویری از نگرش‌ها و رسوم در جامعه اندونزی به ما نشان می‌دهد؟ آیا به نظر می‌رسد رفتار «اخلاقی» به عنوان یک استاندارد برای زنان لازم است اما برای مردان قدرتمند لازم نیست؟
• نظر شما در مورد تفاوت آشکار بین دیدگاه برخی شخصیت های صاحب قدرت در فیلم در مورد الکل و مهمانی و رفتارهای واقعی مردم عادی چیست؟ آیا فکر می کنید این استانداردها باید بر همه تحمیل شود؟ چرا بله یا خیر؟ آیا فکر می کنید مهمانی و مصرف الکل در دسته رفتار غیراخلاقی قرار می گیرد؟

والدین باید بدانند که فتوکپی یک درام اندونزیایی در مورد ثروت و قدرت و نهادهای فاسد و نحوه تاثیرگذاری آنها بر چند دانشجو بی گناه است. داستان نشان می دهد که چگونه ثروتمندان و قدرتمندان می توانند از سوء استفاده، خشونت، حتی تجاوز، و قربانیان فقیر در جستجوی عدالت حمایت نشوند. در اینجا یک دانشجو جدی بورسیه و اعتبار خود را از دست می دهد. زبان شامل کلمات فحش، کلمات ناسزا، لعنتی، خر، کون، کیر، پیس، حرومزاده، کس، و جهنم است. نوجوانان سیگار می کشند، ماری جوانا می کشند، داروهای بی نام می خورند و الکل زیادی می نوشند. برخی از دانش آموزان مواد مخدر مصرف می کنند. یک پدر دخترش را سیلی می زند. به زبان اندونزیایی با زیرنویس انگلیسی برای در جریان بودن فیلم های بیشتر از این نوع، می توانید برای ایمیل های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم کمی طول می‌کشد، اما ما را به یک داستان کارآگاهی درباره‌ی دختری فقیر بدون اهرم فشار می‌کشد که سعی دارد اعمال وحشتناک ثروتمندان و قدرتمندان را برملا کند. ما به صداقت و زیرکی او باور داریم. اما اگر فیلم ۴۰ دقیقه کوتاه‌تر بود، تماشای آن لذت‌بخش‌تر می‌شد. داستان فیلم از قبل پیچیده و نامرتب است و از عناصر به ظاهر بی‌ربطی مانند راننده‌ی جعلی اوبر، سم‌پاشی تب دنگی شهرداری، پنچر شدن لاستیک، باران شدید و خال‌کوبی‌های متمایز تشکیل شده است که در نهایت همه به جرایم ختم می‌شوند. ریتم تنگاتنگ و سریع‌تر می‌توانست همه‌ی عناصر را به‌طور قدرتمندتری به هم پیوند بزند. بدون اینکه داستان را لو بدهم، توجه داشته باشید که قربانیان موافقند که ارسال شواهد به صورت ویروسی علیه آنها کار خواهد کرد. با این حال، اساساً، آنها از یک روش غیرفنی برای انجام همین کار در پایانی که اغراق‌آمیز و غیرقابل باور است، استفاده می‌کنند.