امیل و کارآگاهان

امیل و کارآگاهان: امیل جوان (برایان راسل) به تنهایی با اتوبوس از یک شهر کوچک آلمانی به برلین سفر می‌کند تا ۴۰۰ مارک به مادربزرگش تحویل دهد. مادرش پول را داخل کت او پنهان کرده بود، و یک جیب‌بر حرفه‌ای به نام گروندیس (هاینز شوبارت) این موضوع را می‌بیند و سوار همان اتوبوس می‌شود و پول را به راحتی می‌دزدد. وقتی گروندیس از اتوبوس پیاده می‌شود، امیل او را تعقیب می‌کند و دزد را در برلین دنبال می‌کند. در آنجا با گوستاو (روجر موبلی) مهربان آشنا می‌شود که خدمات خود را به عنوان یک کارآگاه خصوصی برای بازگرداندن پول امیل ارائه می‌دهد. پلیس قبلا به امیل گفته بود که داستان او قابل باور نیست، بنابراین گوستاو بقیه اعضای آژانس کارآگاهی خود را فرامی‌خواند و آن‌ها نقشه‌ای برای ردیابی گروندیس می‌کشند. به زودی مشخص می‌شود که جیب‌بری در مقایسه با سرقت بزرگ بانکی که گروندیس با همدستی بارون (والتر اسلازاک) و دستیارش مولر (پیتر ارلیش) در حال انجام آن است، ناچیز است. این جرم آن‌ها را به خرابه‌ای بمباران‌شده در مقابل بانک می‌کشاند، جایی که امیل توسط مجرمان به گروگان گرفته می‌شود. گوستاو شجاعانه در میان آوار به دنبال موکل گمشده خود می‌گردد در حالی که همکارانش به پلیس مراجعه می‌کنند. پلیس با بچه‌ها به طور تحقیرآمیز و طنزآمیز صحبت می‌کند، حتی بعد از اینکه آن‌ها به درستی عکس مجرم را انتخاب می‌کنند. با این حال، پلیس تا زمانی که به نظر می‌رسد یک بزرگسال مداخله می‌کند، کاری انجام نمی‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع بحث کنند که آیا امیل باید به تنهایی به دنبال جیب‌بر می‌رفت یا نه، کسی که پول او را دزدیده بود. آیا او می‌توانست در داستان «امیل و کارآگاهان» کاری متفاوت انجام دهد؟
• گوستاو به نظر مستقل‌تر از حد معمول برای پسری در سن او می‌رسد. چه دلایلی ممکن است باعث شده باشد که او تا این حد بالغ و قادر به مراقبت از خودش شود؟
• گاهی اوقات احساس نمی‌کنید که علی‌رغم مسئولیت‌پذیری بزرگسالان، کودکان در برخی موارد می‌توانند بهتر امور را اداره کنند؟ چه مثال‌هایی در این مورد به ذهن‌تان می‌رسد؟

والدین باید بدانند که امیل و کارآگاهان فیلمی محصول سال ۱۹۶۴ شرکت دیزنی است که بر اساس رمانی به همین نام از اریک کستنر در سال ۱۹۲۹ ساخته شده است. این فیلم دربارهٔ گروهی از پسران جوان است که با هم متحد می‌شوند تا یک جیب‌بر را تعقیب کنند و سه خلافکار را که در یک سرقت بانکی دست داشته‌اند، به دام بیندازند. در این فیلم چند صحنهٔ پرتنش وجود دارد. در یک صحنه پسری در انفجاری نقش بر زمین می‌شود و در صحنه‌ای دیگر پسری دیگر با اسلحه توسط یک مجرم تهدید می‌شود، اما همهٔ این صحنه‌های پرتنش در نهایت به پایان خوش و امنی ختم می‌شوند که استقلال و هوش گروهی از بچه‌های باهوش را به نمایش می‌گذارد. در این فیلم بزرگسالان سیگار برگ می‌کشند و شراب می‌نوشند. همچنین به طور تلویحی اشاره می‌شود که پدر یکی از پسران الکلی است و متوجه نمی‌شود که پسرش شب به خانه برنگشته است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

بچه‌ها ممکن است هنوز به این فیلم دیزنی دهه ۶۰ علاقه داشته باشند. زیبایی فیلم امیل و کارآگاهان این است که به بینندگان جوان، مثل تمام بهترین فیلم‌های کودکان، دیدگاهی از جهان را ارائه می‌دهد که در آن بچه‌ها می‌توانند استقلال و اختیار را در زندگی‌هایی که اغلب توسط بزرگسالان نالایق و اغلب ناکارآمد که معمولاً مسئول هستند، تجربه کنند. در اینجا بچه‌ها مشکلاتی را حل می‌کنند که بزرگسالان هنوز قادر به شناسایی آن نیستند. برای مثال، حتی زمانی که پسران مسئولیت‌پذیر هستند و به پلیس مراجعه می‌کنند، مقامات هنوز هم آن‌ها را به عنوان شوخ‌طبعان بی‌اهمیت و ادعاهای احمقانه و اشتباه رد می‌کنند. در زندگی، بچه‌ها اغلب توسط بزرگسالانی که ظاهراً «بهتر می‌دانند» احساس بی‌قدرتی و بی‌ارزشی می‌کنند، اما در اینجا، بچه‌ها همیشه درست هستند و بزرگسالان تقریباً همیشه اشتباه می‌کنند، نالایق و ناکارآمد هستند، تا زمانی که بچه‌ها آن‌ها را سر جایشان بنشانند.یک پسر که به «استاد» معروف است، از واژگان سنگین استفاده می‌کند و «استدلال غلط» پشت یک ایده بد را ذکر می‌کند. در مجموع، این ممکن است برای گروهی که به سرگرمی‌های پیچیده‌تر و خشن‌تری که به راحتی در اینترنت در دسترس است عادت کرده‌اند، عجیب به نظر برسد، اما برای کسانی که هنوز خسته نشده‌اند، انتخاب سرگرم‌کننده‌ای است.