طلیعه دار

هاربینجر داستان مونیک (گبی بینز) را روایت می‌کند، که از حباب کووید-19 خارج می‌شود تا دوست قدیمی‌اش، مویس (امیلی دیویس) را ببیند، که توسط کابوس‌های ترسناکی آزار می‌بیند. مونیک همه چیز را به خطر می‌اندازد تا به دوستش کمک کند، اگرچه برای رسیدن به ریشه مشکل، او هم باید وارد این سرزمین رویاهای تاریک و خطرناک شود و در طول مسیر با ترس‌های خود روبرو شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که آیا فیلم The Harbinger ترسناک بود یا خیر. چه چیزی در این فیلم بیش از همه ترسناک بود؟ آیا یادآور فیلم‌های دیگری بود؟ چه چیزی در فیلم‌های ترسناک جذاب است؟
• فیلم در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ اتفاق می‌افتد. چگونه احساسات ما در آن دوران در فیلم به تصویر کشیده شده است؟ تماشای فیلمی که در آن دوران اتفاق می‌افتد، چه حسی به شما می‌دهد؟
• درباره‌ی استفاده از الفاظ تند و زننده صحبت کنید. آیا ضروری به نظر می‌رسید یا اغراق‌آمیز بود؟ چه تاثیری بر فیلم داشت؟
• فیلمی با تنوع بازیگران، با حضور زنی رنگین‌پوست در نقش اصلی، دارد. آیا در سال‌های اخیر تغییری در ژانر وحشت از نظر تنوع دیده‌اید؟ چرا نمایش تنوع در رسانه‌های کودکان مهم است.

والدین باید بدانند که هاربینجر یک فیلم ترسناک است که در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ اتفاق می‌افتد و بر ترس و انزوایی که بسیاری در آن زمان تجربه کردند، تمرکز دارد. این فیلم از یک دیوِ رویا به عنوان استعاره‌ای از ویروس استفاده می‌کند و ممکن است برای تماشاگرانی که از این دوران آسیب دیده‌اند، ناراحت‌کننده باشد. همچنین داستان فیلم به مفهوم مرگ و فقدان می‌پردازد و اینکه چگونه افراد در آن دوران بدون خداحافظی با عزیزان از دست رفته‌شان، تنها ماندند. اگرچه فیلم خشن نیست، اما در برخی صحنه‌ها ترسناک و ناراحت‌کننده است و تصاویر ناآرامی را به نمایش می‌گذارد، مانند اسکلت و البته خود دیو. نقش اصلی فیلم، مونیک، توسط گبی بینز ایفا می‌شود. او در کمک به دوستش، مویس (با بازی امیلی دیویس) که با کابوس‌ها دست و پنجه نرم می‌کند، شجاعت و همدردی زیادی از خود نشان می‌دهد. در سراسر فیلم الفاظ بد و زشتی مانند فاک و شیت شنیده می‌شود. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در خلال همه‌گیری کووید-۱۹، این فیلم ترسناک به ترس‌ها و افکار درونی ما نفوذ می‌کند و بر اضطراب و انزوا تمرکز دارد. در این فیلم، از یک دیو که در خواب شخصیت‌ها ظاهر می‌شود، به عنوان استعاره‌ای از ویروس استفاده می‌شود. این تشبیهات واضح و آشکار نیستند، اما وقتی به یاد می‌آوریم که چقدر از ابتلا به ویروس می‌ترسیدیم، اضطراب دیگران از مریض شدن، و اینکه مرگ‌ها فقط به صورت آماری در نظر گرفته می‌شدند و اینکه چقدر نمی‌توانستیم آن لحظات آخر و ارزشمند را با عزیزانمان بگذرانیم، این تشبیهات موثر واقع می‌شوند. این فیلم برای همه مناسب نیست و شاید به زودی با محو شدن خاطرات همه‌گیری، کمی قدیمی به نظر برسد. اما بازی‌های خوبی در آن وجود دارد، به خصوص بازی درخشان بینز در نقش اصلی، و با وجود اینکه فیلم نقص‌هایی دارد، اما آشکار است که اندی میتون، کارگردان، داستان‌گویی است که باید به دقت به کارهایش توجه کرد.