بازی تاریک

دارک‌گیم بن جیکوبز، کارآگاه پلیس (با بازی اد وستویک) را در مقابل پرزنتر (با بازی اندرو پی. استفن)، مجری روان‌پریش یک مسابقه تلویزیونی آنلاین مرگبار قرار می‌دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در بازی تاریک صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید که خشونت در این فیلم اغراق‌آمیز بود یا انتظار چنین صحنه‌های خشن و خونینی را در فیلم‌هایی از این دست دارید؟ آیا صحنه‌های خشونت‌آمیز ترسناک بودند؟ خشونت در رسانه‌ها چه تاثیری بر کودکان می‌گذارد؟
• درباره زبان تند و تیز به کار رفته در این فیلم بحث کنید. چه تاثیری بر فیلم داشت؟ آیا انتظار می‌رود در فیلمی مثل این، از این نوع زبان استفاده شود؟
• آیا این فیلم شما را به یاد فیلم‌های دیگری که شاید دیده‌اید انداخت؟ به نظر شما چه چیزی این نوع فیلم‌ها را جذاب می‌کند؟

والدین باید بدانند که DarkGame فیلمی خشونت‌آمیز و دلخراش است که حول یک مسابقه آنلاین غیرقانونی مرگبار می‌چرخد، جایی که قربانیان آن ربوده شده و برای سرگرمی تماشاگران پرداخت‌کننده، اعدام می‌شوند. بن (اد وستویک، دختر گپ‌زن)، کارآگاه پلیس آسیب‌دیده، رهبری تیمی را بر عهده دارد که وظیفه دستگیری و متوقف کردن سازندگان این مسابقه را دارند. این فیلم از کلیشه‌های آشنای ژانر وحشت و دلهره استفاده می‌کند، از جمله یک شرور روانی، مجری (اندرو پی. استیون)، که پشت ماسک و نام جعلی پنهان شده است، و یک قاتل محکوم، لارچ (ریک ییل)، که از پشت میله‌های زندان، مجری را مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهد. لحن فیلم تاریک، پرتنش و بی‌رحم است. خشونت به صورت مداوم، سادیسمی و خونین به تصویر کشیده می‌شود، و شخصیت‌ها به شیوه‌های مختلف و از پیش طراحی‌شده به کام مرگ می‌روند، که از آن میان مجری و برخی از تماشاگران لذت می‌برند. یکی از شخصیت‌ها دست به خودکشی می‌زند. زبان فیلم به ندرت استفاده می‌شود اما قوی است و انواع مختلف کلمات فحش و ناسزا، از جمله "لعنتی" و "مادر لعنتی" در سراسر فیلم به کار رفته است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این کپی‌کاری خسته‌کننده از فیلم ترسناک مشهور Saw و دنباله‌های متعددش با بودجه‌ای اندک و بدون ایده‌های نو ارائه شده است. به‌طور عجیبی، سه نویسنده DarkGame نتوانستند هیچ‌یک از خلاقیت و ارزش شوک‌آوری را که به آن فیلم‌ها موفقیت تجاری و طرفداران وفادار بخشید، به تصویر بکشند. فیلم چیزی بیش از مجموعه‌ای از کلیشه‌ها و انتخاب‌های نامناسب بازیگران نیست، که تا حدودی به تلاش سازندگان برای جا زدن چیزی که به نظر پادشاهی متحد می‌آید به‌عنوان پورتلند برمی‌گردد. همه صحنه‌ها تاریک و با عمق میدان کم فیلم‌برداری شده‌اند، اما فقدان روند در فیلمنامه، بازی مرگبار و همه‌جانبه آن را به اندازه گیر کردن در آسانسور گیر کرده، پرتنش می‌کند. این فیلم به سرقت بردن ایده‌های یک فیلم ترسناک مشهور بسنده نکرده، بلکه یک مجرم زندانی هم در آن وجود دارد که در مورد نحوه پروفایل‌سازی یک روان‌پریش مشاوره می‌دهد، که اگر هنوز به تماشای فیلم «سکوت بره‌ها» ننشسته‌اید، ممکن است به‌عنوان یک پیچش هوشمندانه به حساب بیاید. با پیش‌بینی غم‌انگیز، پایان فیلم زمینه‌ساز برخی دنباله‌های احتمالی است که با این سطح پایین، هیجان‌انگیز به نظر نمی‌رسند.