نگهبان شب

در نیواورلئان، طبق گفته راوی ابتدای فیلم، هر شب بیش از 1000 تماس اضطراری برقرار می‌شود. و وقتی آن‌ها تماس می‌گیرند، افراد درمانده، مجروح و نیازمند با اعضای شب‌بیدار تماس می‌گیرند: آتش‌نشانان، تکنسین‌های اورژانس و افسران پلیس که شیفت شب کار می‌کنند. هر قسمت یک ساعته این برنامه واقع‌نما، تماس‌هایی را که در طول یک شب دریافت می‌شود، دنبال می‌کند و هر مورد را از زمان حضور اولین امدادگر تا نتیجه نهایی آن (که گاهی از طریق زیرنویس‌های به‌روزرسانی در پایان هر قسمت نمایش داده می‌شود) دنبال می‌کند. برخی از افرادی که در شب‌بیدار حضور دارند، در نهایت به زندان می‌افتند. برخی دیگر به طور کامل بهبود می‌یابند. و برخی دیگر در نهایت جان خود را از دست می‌دهند. اما متخصصان شجاع شب‌بیدار، به انجام وظایف خود ادامه می‌دهند، فارغ از هر اتفاقی که رخ دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد سایر برنامه‌های تلویزیونی دیک ولف، خالق این مجموعه، صحبت کنند. این برنامه‌ها تا چه حد به نایت‌واچ شباهت دارند؟ و در چه مواردی با آن تفاوت دارند؟
• برنامه‌های تلویزیونی که بر روی حرفه‌های اورژانسی مانند آتش‌نشانان، پلیس و پرسنل بخش اورژانس تمرکز دارند، رایج هستند. چه برنامه‌های دیگری را می‌توانید نام ببرید؟ چه جنبه‌های دراماتیک و جذابی در این نوع برنامه‌ها وجود دارد؟
• آیا تماشاگران باید از متخصصان فوریت‌های پزشکی که در این برنامه می‌بینند خوششان بیاید؟ چطور می‌توان فهمید؟

والدین باید بدانند که Nightwatch یک برنامه واقع‌گرای پرتنش است که ماموران اورژانسی (پلیس، آتش‌نشانی، اورژانس) را در طول شیفت شب در نیواورلئان دنبال می‌کند. این برنامه از دیک ولف، خالق مجموعه Law & Order، موضوعات جنایی مشابه سریال‌های داستانی او را پوشش می‌دهد. خشونت و هرج و مرج در این برنامه به وفور یافت می‌شود، زیرا ماموران اورژانسی با افرادی که مورد اصابت گلوله قرار گرفته‌اند، چاقو خورده‌اند یا به هر نحو دیگر مجروح شده‌اند، مواجه می‌شوند. دوربین از نمایش تصاویر پزشکی واقع‌گرایانه اجتناب نمی‌کند و بر زخم‌های خونین، برکه‌های خون و موارد مشابه تمرکز می‌کند. ما شاهد اجساد و والدینی هستیم که پس از کشته شدن فرزندانشان، با اندوه فراوان گریه می‌کنند. بیماران و ماموران اورژانسی گاهی الفاظ نامناسب به کار می‌برند، و مواد مخدر و الکل در بسیاری از موارد اورژانسی نقش دارند. نوجوانانی که به دیدن چنین صحنه‌هایی در سریال‌های داستانی عادت کرده‌اند، ممکن است نسخه واقعی یک درام پزشکی/جنایی را تکان‌دهنده‌تر و ناراحت‌کننده‌تر بیابند.

تماشای انتقال یک فرد مصدوم به بیمارستان با آژیرهای ممتد و تیمی از متخصصان پزشکی که در حال رسیدگی به او هستند می‌تواند دراماتیک و جذاب باشد. به همین دلیل درام‌های اتاق اورژانس از برنامه‌های تلویزیونی محبوب هستند، از برنامه‌های قدیمی مانند ER تا نسخه‌های مدرن‌تر مانند The Night Shift. همدردی با فردی که بی‌دفاع و درد می‌کشد آسان است و تحسین کسانی که شغل خود را محافظت از مردم قرار داده‌اند. دیک ولف، خالق این مجموعه، می‌داند چه چیزی طرفداران واقعی جنایت را جذب می‌کند و آن را به آنها ارائه می‌دهد.اما برای افراد حساس یا کودکان، شب بیداری کابوس است. موسیقی ضربان و تپش دارد؛ دوربین بارها و بارها به خون یا جراحات برمی‌گردد؛ قربانیان در عذاب جیغ می‌کشند. نور قرمز ماشین‌های اورژانس، آژیرها -- حتی برای بزرگسالانی که راحت از مبل تماشا می‌کنند، بیش از حد حواس‌پرتی است، چه برسد به بچه‌های کوچک. اگر باید با خانواده تماشا کنید، آن را برای نوجوانان سخت‌گیر ذخیره کنید که حداقل ممکن است یاد بگیرند که جرم نمی‌پردازد. درس‌های اخلاقی برای یادگیری وجود دارد، اما این نمایش برای بچه‌های کوچک خیلی شدید است.