دزدی

وین (جفری دین مورگان) به عنوان دیلر در یک کازینوی بزرگ کار می‌کند؛ رئیس او، معروف به پاپ (رابرت دنیرو)، از دست دادن پول متنفر است و در صورت لزوم به خشونت متوسل می‌شود. با وجود جریان پول در این مکان، وین قادر به پرداخت هزینه عمل جراحی که دختر کوچکش به آن نیاز دارد، نیست. وقتی نگهبان ناراضی کاکس (دیو باتیستا) پیشنهاد سرقت می‌دهد، وین با اکراه موافقت می‌کند. سرقت بدون هیچ مشکلی انجام می‌شود، اما وقتی دزدها سعی می‌کنند با اتوبوس شهری فرار کنند و توسط افسر پلیسی به نام کریس (جینا کارانو) دیده می‌شوند، اوضاع پیچیده می‌شود. شرایط به گروگان‌گیری تبدیل می‌شود و با نزدیک شدن بیشتر افسران پلیس و معاون دوم کازینو (موریس چستنات)، تنش‌ها بالا می‌گیرد. بدتر از آن، وین فقط تا ساعت 7 بعدازظهر فرصت دارد تا پول را به بیمارستان برساند و دخترش را نجات دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. تاثیر آن بر شما چگونه بود؟ آیا اغراق‌آمیز به نظر می‌رسید؟ هیجان‌انگیز؟ دلخراش؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• آیا زبان این فیلم قوی‌تر از معمول به نظر می‌رسد؟ این موضوع چه تأثیری دارد؟
• گزینه‌های دیگر شخصیت اصلی برای نجات دخترش چیست؟ پایان داستان چه حسی در شما ایجاد می‌کند؟ آیا اقدامات او توجیه‌پذیر است؟
• کریس الگوی مناسبی است؟ جینا کارانو در زندگی واقعی چه کسی است؟ آیا این موضوع بر دیدگاه شما نسبت به شخصیت او تاثیر می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که فیلم Heist (که نباید با فیلم ۲۰۰۱ دیوید مامت با همین نام اشتباه گرفته شود) یک فیلم جنایی مهیج با زبان بسیار قوی و مداوم (از جمله ده‌ها بار استفاده از کلمات f--k و motherf----r) و خشونت تصویری است: تیراندازی، کشتن، خون، مبارزه و کودکان در خطر. در یکی از صحنه‌ها مرد و زنی را در تختخواب نشان می‌دهد، در حالی که زن نیمه برهنه است. شخصیت‌ها سیگار می‌کشند و دو شخصیت فرعی ظاهرا معتاد به مواد مخدر هستند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

با وجود ایده‌ای مفهومی و بازیگران خوب، این فیلم جنایی-مهیج تا حدودی ناقص و شتابزده به نظر می‌رسد. شاید روزی امیدبخش بوده، اما گویی در مسیر اتفاقی اشتباه افتاده است. دنیرو در نقش پاپ، به‌طور مبهمی برخی از نقش‌های گانگستری بزرگش را به یاد می‌آورد، اما در اینجا به‌نوعی تخت و کم‌اهمیت‌تر است. صحنه‌ای با کیت باسورث به‌عنوان دختر دورافتاده‌اش به نظر می‌رسد که به‌طور تصنعی اضافه شده تا به شخصیت او عمق ببخشد، اما این کار مؤثر نیست.کارگردان اسکات من فرصت دیگری برای ایجاد درگیری بین شخصیت‌های بازی شده توسط باوتیستا و مورگان داشت، اما در عوض آن‌ها فقط در طول فیلم به هم فریاد می‌زنند و فحش می‌دهند؛ آن‌ها ارتباط واقعی ندارند. کریس، که توسط کارانو، هنرمند سابق هنرهای رزمی ترکیبی، بازی می‌شود، می‌توانست شخصیت جالبی باشد، اما در حالی که استیون سودربرگ در فیلم سیم‌کشی از او به خوبی استفاده کرد، اسکات من در اینجا نتوانست یک بازی باورپذیر از او بگیرد. در مجموع، HEIST یک فیلم ناموفق است -- همانطور که از عنوان کلیشه‌ای آن مشخص است -- و هدر دادن استعداد.