دزدی که از دزد می‌دزدد.

در صحنه‌ای از یک تبلیغ تلویزیونی، فیلم لادرون که روبا آ لادرون (دزدی که از دزد می‌دزدد) به سرعت شخصیت منفی داستان را معرفی می‌کند: والدز (سائول لیسازو)، یک کارآفرین با لبخندی اغراق‌آمیز که با فروش داروهای تقلبی ثروت زیادی به دست آورده است، از قرص‌های لاغری تا (بدترین آن‌ها) یک داروی ادعایی درمان سرطان. اما امیلیو (میگل وارونی)، دوست سابق والدز، به آمریکا آمده تا انتقام بگیرد. سال‌ها پیش، امیلیو و والدز شاگرد یک کلاهبردار مهربان و باهوش بودند، اما والدز مدت‌هاست که او را رها کرده است. اما این تنها گناه والدز نیست: از نظر امیلیو، والدز با فریب دادن مخاطبان لاتین، یک قانون نانوشته را زیر پا گذاشته است: هرگز به هم‌نوعان خود آسیب نرسان. و حالا زمان انتقام فرا رسیده است. امیلیو قصد دارد تمام پول‌های والدز را که در یک گاوصندوق زیرزمینی در خانه‌اش پنهان کرده است، بدزدد. و او این کار را در روز روشن انجام خواهد داد. اما ابتدا، او به یک تیم نیاز دارد، و متاسفانه افراد معمول او در دسترس نیستند. الکساندر (فرناندو کولونگا)، دستیار قابل اعتماد او، افراد جدیدی را استخدام می‌کند: یک پیشخدمت و دختر مکانیک او، یک کارگر ساختمانی، یک بازیگر بیکار، و یک پرستار بچه (جولی گونزالو). آیا آن‌ها می‌توانند این کار را انجام دهند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلایل جذابیت فیلم‌های سرقت مثل این فیلم صحبت کنند. چه چیزی کلاهبرداران «خوب» را از دشمنانشان متمایز می‌کند؟ چرا کار آن‌ها بدتر از دیگر اعمال مجرمانه به نظر نمی‌رسد؟ آیا اگر والدز آدم بدی نبود، تفاوتی ایجاد می‌شد؟ چطور فیلم این حس را القا می‌کند که تفاوت آشکاری بین دزدی از ثروتمندان طماع و دزدی معمولی وجود دارد؟ آیا دزدها درستکار هستند یا خیر؟ آیا هالیوود جنایت را جذاب جلوه می‌دهد؟ اگر این‌طور است، عواقب آن چیست؟

والدین باید بدانند که در حالی که این فیلم ماجراجویانه با زیرنویس، دلی گرم و سرشار از درس‌هاست — برای شروع، از محرومان سوءاستفاده نکنید و ریشه‌هایتان را فراموش نکنید — اما همچنان درباره‌ی گروهی از دزدان است که از کسی دزدی می‌کنند (حتی اگر او یک موجود پست و حقیر باشد). به سبک رابین هود، این فیلم (مانند مجموعه فیلم‌های اوشن) فعالیت‌های اساساً جنایی را جذاب جلوه می‌دهد و نوجوانان ممکن است ظرافت‌های آن را درک نکنند. علاوه بر زبان نسبتاً تند (از جمله یک «فحش» و موارد معمول دیگر)، صحنه‌های نسبتاً وحشیانه‌ای هم وجود دارد، به‌خصوص در انتهای فیلم، زمانی که مردی به‌شدت کتک می‌خورد. شخصیت‌ها همچنین با دزدی (دزدی فیلم و برداشتن پول خرد دیگران) روزگار می‌گذرانند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در عصر فیلم‌های بلاک‌باستر با برندینگ برد پیت، جرج کلونی و مت دیمون، آدم می‌پرسد آیا فیلمی در ژانر سرقت بدون ستاره‌های درخشان می‌تواند موفق باشد؟ اگر مثل لادرون باشد، می‌تواند. این فیلم اسپانیایی‌زبان با وجود غیبت ستاره‌های ثابت روزنامه‌های زرد، لذت‌بخش و جذاب است.برای باور کردن سرقت در فیلم، باید خیلی چیزها را نادیده گرفت (چیزهای زیادی باید دقیقاً درست پیش بروند)، اما جو منندز کارگردان و خوزه آنجل هنریکسن فیلم‌نامه‌نویس، همچنان سرگرم‌کننده هستند. و بازیگران فوق‌العاده‌اند، صمیمیت آنها به‌دور از اغراق‌های دوستی‌های فیلم‌های اوشن (هم نسخه کلونی و هم سیناترا) است.