توپ‌های خشم

در BALLS OF FURY، بازیگر محترم کریستوفر واکن در نقش فنگ، یک میلیونر دیوانه پینگ‌پنگ ظاهر می‌شود که بهترین بازیکنان جهان را در یک مسابقه مرگبار نهایی جمع می‌کند تا فقط بتواند شاهد انجام بهترین کار آنها باشد. او همچنین یک فروشنده بزرگ اسلحه است، که شاید به همین دلیل است که مأموران فدرال به رهبری مأمور ارنی رودریگز (جورج لوپز) به دنبال او هستند. رندی دایتونا (دان فوگلر) وارد می‌شود، یک نابغه سابق پینگ‌پنگ که تقریباً در المپیک مدال گرفته بود - او "پسر طلایی بود که حتی برنز هم نتوانست بگیرد" - اما به یک ورزشکار آلمانی خشن به نام کارل ولفشتاگ (توماس لنون) باخت. این شکست پدرش رندی را که یک قمارباز بود و به فنگ بدهکار بود، به دست فروشنده اسلحه از پا درآورد. اما به جای انتقام گرفتن از مرگ پدرش، رندی بزرگ می‌شود تا یک بازنده شود که ترفندهای پینگ‌پنگ را در بارها و کافه‌های کثیف انجام می‌دهد، جایی که کسی اهمیتی نمی‌دهد یا حتی نمی‌داند که در حضور یک ورزشکار هستند. رندی سرانجام فرصت خود را برای رویارویی با فنگ به دست می‌آورد وقتی که رودریگز او را برای مأموریتی از سوی اف‌بی‌آی استخدام می‌کند. اما ستاره سابق به شدت از تمرین دور است، بنابراین ابتدا باید شاگرد وونگ (جیمز هونگ) شود، صاحب رستورانی چینی که نابینا است و با کلیشه‌های بی‌معنی صحبت می‌کند، و همچنین با خواهرزاده جذاب اما سختگیرش، مگی (مگی کیو) - که هر دو با فنگ اختلافات بزرگی دارند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد جذابیت داستان‌های مربوط به افراد ضعیف و شکست‌خورده صحبت کنند. چرا فیلم‌هایی که روند صعود و پیروزی یک شخصیت را به تصویر می‌کشند، این‌قدر جذاب و گیرا هستند؟ در زندگی واقعی، آیا فکر می‌کنید مردم بیشتر به این‌گونه داستان‌ها علاقه دارند یا تماشای شکست قهرمانان (مثل شکست رندی جوان در المپیک)؟ رسانه‌ها در این فرآیند چه نقشی دارند؟ همچنین، تماشای ورزش‌ها در تلویزیون چگونه بر درک و شناخت شما از آنها تأثیر می‌گذارد؟ آیا رویدادهای تلویزیونی، درام و هیجان را بیش از حد بزرگنمایی می‌کنند، یا فقط واقعیت را منعکس می‌کنند؟ آیا فکر می‌کنید پینگ‌پنگ تا این حد رقابتی است؟ چه ورزش‌های دیگری وجود دارند که به نظر آرام می‌رسند اما در واقع چنین نیستند؟

والدین باید بدانند که اگرچه این کمدی سبک از سازندگان رینو ۹۱۱! برای نوجوانان و جوانان جذاب خواهد بود، اما طنز آن با جریان تلخی همراه است: شخصیت اصلی در حال انتقام گرفتن از مرگ پدرش به دست یک قاتل — هرچند به نظر مضحک — است. همچنین کلیشه‌های چینی (یکی از شخصیت‌ها یک جیرجیرک خوش‌یمن دارد و با استفاده از چوب‌خوراک با دشمنان خود مبارزه می‌کند) و مقداری خشونت، عمدتاً کارتونی و بدون خون وجود دارد. این فیلم به وضوح طنز تلخی دارد که از خشن‌ترین شوخی‌ها می‌کاهد، اما همچنان بر اساس مسائل جنسی و اندام‌های بدن است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

بیایید واضح باشیم: BALLS OF FURY به هیچ وجه در حد و اندازه فیلم Blades of Glory نیست. همچنین نمی‌توان آن را با فیلم‌هایی مثل Dodgeball: A True Underdog Story، Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby، یا کمدی‌های فوق‌العاده خنده‌دار و در عین حال درخشان جاد آپاتو مقایسه کرد، اگرچه واضح است که BALLS OF FURY آرزوی پیوستن به این دسته از فیلم‌ها را دارد.با این حال، اینقدر ساده‌لوحانه و بی‌ضرر است که نمی‌تواند توهین‌آمیز باشد. درواقع، حتی ممکن است شما را (تا حدی) بخنداند. در درجه اول، این موضوع به خاطر بازی کریستوفر واکن است که با اشتیاق به دیوانگی می‌پردازد و باعث می‌شود نتوانید محافظه‌کاری خود را حفظ کنید.واکن لذت‌بخش است، اما فوگلر است که این کل ماجرا را تا حدودی ارزشمند می‌کند. او زمخت اما دوست‌داشتنی است، یک جک بلک در حال شکل‌گیری. او با راحتی از میان بی‌معنایی عبور می‌کند، قادر به مبارزه با یک استاد ۸ ساله پینگ‌پنگ به نام "دراگون" بدون اغراق‌گویی، حتی اگر فیلم اغراق‌آمیز باشد. (فیلم توسط رنو ۹۱۱! که نوشته شده است، که توسط لنون و کارگردان بن گرانت، که، راهی برای هیجان‌انگیز کردن پینگ‌پنگ پیدا کرده‌اند، باید برای ESPN کار کنند.)