داستان وندل بیکر

وندل (لوک ویلسون) که یک جادوگر بی‌ادب است، بالاخره تنبیه می‌شود و یکی از کلاهبرداری‌هایش او را به زندان می‌اندازد. اما وندل آنقدر چاپلوس است که زندان را به یک مهمانی بزرگ دانشجویی تبدیل می‌کند، با فوتبال و همه چیز. اما وقتی دوست‌دختر صبورش، دورین (اوا مندس)، بالاخره او را ترک می‌کند، وندل بی‌خیال بالاخره، خب، اهمیت می‌دهد. وقتی از زندان آزاد می‌شود، قسم می‌خورد که از نو شروع کند و روزی هتل خودش را اداره کند. اما او باید از پایین‌ترین سطح در شِیدی گروو، خانه سالمندان (بد)مدیریت‌شده توسط نیل کینگ (اُون)، پرستار ارشد نالایق و شرور، شروع کند. در کینگ و دستیار بدجنسش، مک‌تیگ (ادی گریفن)، وندل بالاخره همتای خودش را پیدا می‌کند. اما با کمک سه بازنشسته شیطان (هری دین استانتون، سیمور کسل و کریس کریستوفرسون)، وندل بالاخره می‌تواند نقش یک قهرمان واقعی را بازی کند -- و بله، شاید دختر را هم برگرداند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه همدردی مخاطبان با شخصیت‌هایی که کاملاً همدردی‌برانگیز نیستند، در فیلم‌ها صحبت کنند. چگونه فیلم، وندل را به‌عنوان فردی «خوب» نشان می‌دهد، درحالی‌که در واقع یک قانون‌شکن الکلی است؟ آیا «بدی» او، رستگاری او در پایان را حتی چشمگیرتر می‌کند؟ آیا می‌توانید به شخصیت‌های مشابه دیگری در فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی فکر کنید؟ و در مورد وندل و دورین چه؟ آیا به نظر می‌رسد که آنها جفت مناسبی هستند؟ چرا دورین در ابتدا با او کنار می‌آید؟ آیا شخصیت او تصویری مثبت از زنان ارائه می‌دهد؟

والدین باید بدانند که اگرچه این کمدی درجه PG-13 دارد و اوون ویلسون، بازیگر فیلم شب در موزه، در آن بازی می‌کند، اما برخی از محتوا ممکن است برای نوجوانان جوان مناسب نباشد. (همه چیز برای خنده است، اما باز هم.) برهنگی واقعی وجود ندارد، اما گفتگوهای جنسی بی‌پرده‌ای (مثل G spots، blue balls و غیره) وجود دارد و برخی از شخصیت‌ها در موقعیت‌های نامناسبی قرار می‌گیرند (پلیس دو مرد را به خاطر ارتباط با زنان زیر سن قانونی دستگیر می‌کند). زیرمتن‌های تاریک به همه چیز از نوشیدن و مصرف دارو (با نسخه) تا فعالیت‌های جنایی واقعی (شخصیت اصلی کارت شناسایی جعلی می‌فروشد، یک پرستار مرگ بیماران سالخورده خود را جعل می‌کند، چک‌های مدیکر آنها را می‌دزدد و داروهای تجویزی آنها را دوباره می‌فروشد) و افسردگی (یک بازنشسته سال‌ها در اتاقش حبس می‌شود) اشاره دارد. سالمندان به طور گسترده مورد تمسخر قرار می‌گیرند و در یک صحنه، شخصیت اصلی به آزار و اذیت یک کودک در دستشویی متهم می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

ویلسون با یک گروه بازیگران قابل توجه و یک نقش اول دوست‌داشتنی، موفق می‌شود داستان وندل بیکر را به یک کمدی شاد و سرزنده تبدیل کند. بهترین لحظات فیلم زمانی است که به‌طور طبیعی بی‌قید و بند است، مثل وقتی که وندل و دیو بر سر دورین با هم بحث می‌کنند، یا وقتی که شخصیت کسل تلاش می‌کند با استفاده از کلمه "G" ("G-spot") یک دختر را جذب کند. و ویل فرل به‌طور خنده‌داری درخشان است در نقش دوست‌پسر جدید دورین.متاسفانه، این فیلم به سمت نیمه دومی حرکت می‌کند که کلیشه‌ای است و انرژی ایجاد شده در ۱۵ دقیقه اول را از دست می‌دهد. در صنعت سینما، مرز باریکی بین عجیب و غریب بودن و تلاش بیش از حد وجود دارد. هرچند که این فیلم سرگرم‌کننده است، اما داستان وندل بیکر متاسفانه در سمت دوم قرار می‌گیرد.