بیروت

در بیروت، سال 1972 است و دیپلمات آمریکایی، میسون اسکایلز (با بازی جان هم)، در حال برگزاری یک مهمانی کوکتیل مجلل برای انواع نخبگان سیاسی است. همسرش، نادیا (لیلا بختی)، و همچنین کریم، یتیمی 13 ساله که مثل عضوی از خانواده شده، در مهمانی حضور دارند. سپس ماموران سر می‌رسند و ادعا می‌کنند که کریم برادری بزرگتر به نام ابو رجل (هشام عورقه)، یک تروریست، دارد و کریم باید با آنها برود؛ روز در تراژدی به پایان می‌رسد. ده سال بعد، میسون هنوز در تلاش است تا گذشته‌اش را فراموش کند. او بیش از حد الکل مصرف می‌کند و به عنوان یک وکیل ساده در زمینه اختلافات کارگری در ایالات متحده کار می‌کند. به او پیشنهاد پول داده می‌شود تا به بیروت بازگردد و در یک دانشگاه سخنرانی کند؛ او با اکراه قبول می‌کند. او به زودی با سندی کراودر (رزاموند پایک) از ماموران سیا و مقامات وزارت امور خارجه، گینز (دین نوریس)، روزاک (شی ویگهام) و شالن (لری پاین) ملاقات می‌کند و دلیل واقعی درخواست حضورش را متوجه می‌شود: دوست قدیمی میسون، کال (مارک پلگرینو) ربوده شده و عامل این آدم‌ربایی کسی نیست جز کریم بزرگسال (ایدر چندر).

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد استفاده از خشونت در بیروت صحبت کنند. این موضوع چگونه بر شما تأثیر گذاشت؟ آیا هیجان‌انگیز یا تکان‌دهنده بود؟ آیا برای داستان ضروری بود؟ تأثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• چگونه با نوشیدن الکل مِیسون برخورد می‌شود؟ آیا آن را جذاب جلوه می‌دهند؟ پیامدهایش چیست؟
• دربارهٔ وضعیت سیاسی واقعی این قسمت از جهان در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ چه چیزی یاد گرفتید؟ آیا تماشای فیلم باعث شد که بخواهید بیشتر یاد بگیرید؟
• ماسون الگوی مناسبی است؟ آیا او جالب یا الهام‌بخش است؟ نقاط ضعف او چیست؟ آیا از اشتباهاتش درس می‌گیرد؟
• آیا سندی به عنوان یک شخصیت زن قوی به تصویر کشیده شده است؟ تا چه حد این موضوع به دوره زمانی فیلم مربوط می‌شود؟

والدین باید بدانند که بیروت یک تریلر سیاسی تخیلی در مورد مبادله گروگان‌ها در دهه ۱۹۸۰ است. انتظار اسلحه و تیراندازی زیادی را داشته باشید: شخصیت‌ها شلیک می‌شوند و کشته می‌شوند، و لکه‌های خون وجود دارد. بمب‌ها منفجر می‌شوند، نگهبانان به غیرنظامیان ضربه می‌زنند و بحث و جدل‌هایی وجود دارد. گفته می‌شود شخصیت اصلی (با بازی جان هم) الکلی است؛ او زیاد می‌نوشد و گاهی اوقات از سردردهای ناشی از مستی رنج می‌برد، اما در غیر این صورت هیچ عاقبتی ندارد. شخصیت‌ها در یک مهمانی نیز به صورت اجتماعی می‌نوشند، و در پس‌زمینه سیگار کشیدن وجود دارد. زبان فیلم قوی است و از کلمات «لعنتی»، «خر» و کلمات دیگر استفاده می‌شود. نگاه‌های کوتاهی به زنان برهنه در پشت یک دسته کارت و روی صفحه تلویزیون وجود دارد. این فیلم قدیمی و رضایت‌بخش، ترکیبی از موقعیت‌های هوشمندانه و فیلم‌سازی ژانر قوی است؛ این فیلم اهمیت سیاسی یا فرهنگی زیادی ندارد، اما نیاز به توجه دقیق دارد و احتمالاً بیشتر برای نوجوانان بالغ و بزرگسالان مناسب است. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

با کارگردانی فیلمساز ژانر حرفه‌ای برد اندرسون و فیلمنامه هوشمندانه و فشرده تونی گیلروی، این تریلر سیاسی ترکیبی رضایت‌بخش از گفتگوهای پیچیده و سرگرم‌کننده و هیجانات پاپ‌کورنی است. اگرچه به هیچ وجه نمایش دقیق تاریخ یا حتی فرهنگی نیست، بیروت مانند یک تریلر جاسوسی قدیمی احساس می‌شود، با ستاره‌ای بزرگ که با نوشیدن و خودنمایی از طریق نقشش، یک قدم از آدم‌های بد جلوتر است و آن را خوب نشان می‌دهد. هم ترکیب درست آسیب‌های احساسی و تخصص فصل‌دیده را به نمایش می‌گذارد تا مِیسون اسکایلز را جذاب کند.گیلروی، که نویسندگی بسیاری از فیلم‌های بورن را بر عهده داشته، فیلمنامه خود را با بحث‌های تند، جلسات کوتاه، اتهامات شدید، گفتگوهای جدی و درک این موضوع که نمی‌توان به برخی افراد اعتماد کرد، تزیین کرده است. این فیلم اندکی فکری است و از بینندگان می‌خواهد که توجه کنند. اما فیلم همچنین می‌داند که چه زمانی باید با تعقیب و گریز، ورود به قلمرو خطرناک یا تیراندازی، فضای فیلم را تغییر دهد، و اندرسون -- که سابقه‌ای در ژانر وحشت و تعلیق دارد و فیلم‌هایی مانند ماشین‌کار، قطار سیبری و تماس را در کارنامه خود دارد -- با فیلمسازی تیز، فشرده و اقتصادی پاسخ می‌دهد. علی‌رغم فضای افسرده و تصاویر تاریک، بیروت به دنبال سرگرمی منحرف‌کننده و بالغانه است و به خوبی در این امر موفق می‌شود.