برچسب

TAG فیلمی است بر اساس مقالات واقعی و خنده‌دار وال استریت ژورنال، درباره بازی برچسب که سال‌هاست ادامه دارد. پنج دوست دوران کودکی، کالاهان (جان هم)، جری (جرمی رنر)، هوگی (اد هلمز)، رندی (جیک جانسون) و سِیبل (هانیبال برس) که حالا بزرگ شده‌اند، هر ماه مه را به جشنواره‌ای پرهیجان از بازی برچسب تبدیل می‌کنند. اما جری هرگز دستگیر نشده است. بنابراین چهار نفر دیگر، با کمک یکی از همسرانشان (ایسلا فیشر)، نقشه می‌کشند تا بالاخره در مراسم عروسی‌اش (با دختری که لسلی بیب نقشش را بازی می‌کند) او را دستگیر کنند. خبرنگاری به نام ربکا (آنابل والیس) هم در این ماجرا همراهشان می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد زبان تند و تیز در فیلم صحبت کنند. آیا به نظر ضروری می‌رسد یا اغراق‌آمیز است؟ چه تاثیری بر فیلم دارد؟
• چگونه مصرف الکل و مواد مخدر به تصویر کشیده شده است؟ آیا عواقبی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• فیلم بارها و بارها ایده‌ی «پیر شدن با کنار گذاشتن بازی‌ها» را مطرح می‌کند. نظر شما در این باره چیست؟
• آیا دوستان واقعاً تا چه حد به هم نزدیک هستند، اگر ندانند که یکی از آنها بیش از یک دهه است که در حال بهبودی از اعتیاد به الکل است (و در این مورد بسیار صادق و باز است) – یا اگر به مراسم عروسی او دعوت نشوند؟

والدین باید بدانند که تگ یک کمدی گاهی اوقات خشن است که بر اساس یک داستان واقعی در مورد دوستان مادام العمر (جان هم، جرمی رنر، اد هلمز، جیک جانسون، هانیبال برس) ساخته شده است که در یک بازی طولانی مدت تگ شرکت کرده اند. انتظار کلمات و عبارات تند و زننده زیادی را داشته باشید (فحش، کلمات رکیک و غیره)، همچنین یک شوخی طولانی در مورد تهدید به رابطه جنسی دهانی به عنوان یک تاکتیک شکنجه. بینندگان همچنین نگاهی به باسن یکی از شخصیت ها خواهند انداخت. یکی از شخصیت ها مقدار زیادی ماری جوانا می کشد (دیگران هم با او همراهی می کنند)، یکی الکلی بهبودیافته است و بیشتر بقیه گهگاهی مشروب می نوشند. خشونت زیادی در این فیلم وجود دارد؛ سقوط های بزرگ و اتفاق های خطرناک دیگر بدون هیچ پیامدی رخ می دهد. برای آگاهی از فیلم های مشابه بیشتر، می توانید برای دریافت ایمیل های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

مفهوم این کمدی سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد، اما در عمل، خیلی سطحی از آب درمی‌آید. به جای نمایش لذت استرس‌زا از ترس مداوم دستگیر شدن، تگ بازی را به نمایش می‌گذارد که به شدت تحت نظارت است و به راحتی از آن چشم‌پوشی می‌شود، به طوری که عملاً در صحنه‌های کوتاه و خنده‌دار اتفاق می‌افتد. کل فیلم به وضوح کش داده شده تا (به زور) ۱۰۰ دقیقه زمان را پر کند. درگیری زیادی وجود ندارد، چون همه با قوانین موافقند و کسی واقعاً آسیب نمی‌بیند، علی‌رغم سقوط‌هایی که افراد واقعی را فلج می‌کند. و درس تکراری و مداوم فیلم - اینکه اگر بازی کردن را متوقف کنی، پیر می‌شوی - دست و پا شکسته به نظر می‌رسد. با چنین بازیگران با استعدادی، ناامیدکننده است که یک کمدی تا این حد مسطح و بی‌روح باشد.رنر در این فیلم نقش یک ابرانسان را بازی می‌کند، بدون لحظه‌ای استرس یا ترس؛ بقیه شخصیت‌ها معمولا با هم ترکیب می‌شوند. فیشر در لحظات کوتاهی می‌درخشد (چون فوق‌العاده است) به عنوان یک همسر بسیار پرشور؛ رشیدا جونز ظاهر می‌شود، اما فوق‌العاده بودنش خیلی به کار گرفته نمی‌شود. توماس میدلدیچ در یکی از بخش‌های خنده‌دارتر، اگر نه جسورانه‌تر، ظاهر می‌شود. فیلم به جلو و عقب می‌رود، و در تلاش‌های ضعیف برای لحظات شخصیت‌پردازی متوقف می‌شود. همه چیز خیلی امن است. اما اگر برچسب را ببینید، برای اعتبارات بمانید، که شامل تصاویری از دوستان واقعی در حال بازی واقعی است -- تا به حال لحظات سرگرم‌کننده‌ترین فیلم. همچنین، مقالات اصلی WSJ را بررسی کنید؛ آنها سرگرم‌کننده هستند. اما اگر به دنبال یک کمدی رضایت‌بخش هستید، برچسب آن نیست.