رود سرخ جاریست

در رور رنز رد، یک جوان سیاه‌پوست به‌طور ناعادلانه‌ای توسط پلیس در راه روز اول کارش کشته می‌شود (به‌طور طنزآمیزی، به عنوان یک افسر پلیس). پلیس‌ها آن را پنهان می‌کنند. پدر پسر، چارلز کولمن (تای دیگز)، یک قاضی محترم است که هوراس (جان کیوسک) را، شریک سابقش از دوران پلیس بودنش، برای کمک به تحقیق استخدام می‌کند. وقتی کولمن متوجه می‌شود که افسران پلیس که پسرش را کشته‌اند (لوک همسورث، جانی کاپالدی) قبلاً هم این کار را کرده‌اند، خاویر (جرج لوپز) را استخدام می‌کند، پدر قربانی قبلی آنها، تا زمانی که سیستم کاری نکرده، او وارد عمل شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تصمیمات قاضی در فیلم River Runs Red صحبت کنند. آیا منطقی بود که او به یک انتقام‌جو تبدیل شود؟ آیا فکر می‌کنید او تمام گزینه‌های قانونی خود را امتحان کرده بود؟
• در این فیلم خشونت به چه صورت است و چگونه با آنچه در یک فیلم اکشن ابرقهرمانی می‌بینید، مقایسه می‌شود؟ کدام تاثیر بیشتری دارد؟ چرا؟
• آیا شما معتقدید این فیلم به صورت معناداری به گفتگو در مورد خشونت پلیس می‌افزاید؟ چرا بله و یا خیر؟

والدین باید بدانند که فیلم River Runs Red یک تریلر/درام انتقام‌جویانه است در مورد پیامدهای یک تیراندازی ناعادلانه توسط پلیس. در این مورد، قربانی پسر یک پلیس سابق که حالا قاضی است (تای دیگز) است که از کمک همکار سابقش (جان کوساک) برای تحقیق استفاده می‌کند و سپس به یک پدر داغدار دیگر (جرج لوپز) روی می‌آورد تا زمانی که سیستم کاری نکرده است. انتظار مقداری خشونت خونین و انتقام‌جویانه را داشته باشید، از جمله مشت‌زنی‌های طولانی، تیراندازی‌ها، تصادف ماشین و حتی یک قتل به سبک اعدام. همچنین مقداری الفاظ زشت (f--k، a--hole) و مقداری نوشیدن الکل هم وجود دارد. لوک همسورث هم در این فیلم بازی می‌کند. برای اینکه از فیلم‌های مشابه این فیلم باخبر شوید، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

شما حس می‌کنید که نیت قلبی این فیلم درست است، اما این تریلر به‌شدت بد ساخته‌شده و نمی‌تواند کاری از پیش ببرد. River Runs Red شروع امیدوارکننده‌ای دارد، انگار قرار است یک درام خانوادگی باشد. بعد به‌شدت تغییر مسیر می‌دهد و وارد یک طرح قتل توسط پلیس می‌شود و هیچ‌یک از شخصیت‌ها دیگر قابل‌باور نیستند. یک قربانی تیراندازی به گاراژی برده می‌شود و همه درحالی‌که او خونریزی می‌کند، به‌آرامی در اطرافش ایستاده و شکایت می‌کنند. کولمن به‌سرعت تمام شواهدی را که برای اثبات گناهکار بودن نیاز دارد به دست می‌آورد، یا حداقل می‌تواند یک تحقیق جدی را اجبار کند (و او یک قاضی است) اما به‌جای آن، او به یک "خودسرانه" در یکی از بدترین برنامه‌ریزی‌شده‌ترین تهاجمات خانگی تبدیل می‌شود. روابط هیچ ریشه‌ای ندارند؛ زوج‌ها هیچ شیمی‌ای ندارند. در صحنه‌های متعدد، زبان بدن همه اشتباه است، انگار هیچ‌کسی فوریت وضعیت را درک نمی‌کند.کارگردان و نویسنده وس میلر به دیالوگ‌های مستقیم و صریح (مثلاً همسر کولمن می‌گوید: «روبت سیاه را فراموش نکن که پوستت سیاه را پنهان نمی‌کند») و نمادگرایی‌های واضح و آشکار متوسل می‌شود: در روز، در خانه کولمن، او در اتاقی مرموز می‌نشیند که یک طرف صورتش به رنگ قرمز و طرف دیگر به رنگ آبی روشن شده است و بعد ما دیگر هرگز آن اتاق را نمی‌بینیم؛ شخصیت منفی داستان کلاهی شبیه کلاه کابوی‌ها به رنگ تقریباً سیاه به سر دارد. میلر همچنین در فیلم از چند قطعه موسیقی عجیب استفاده می‌کند، از جمله آوازخوانی گروهی که با شور و حرارت زیاد در مراسم یادبود پسر کولمن می‌خوانند. آنچه به نظر می‌رسد نقدی بر پلیس‌های تندخو و تمایل سیستم عدالت کیفری به محافظت از آنهاست، در نهایت به خشونتی بی‌معنی و بی‌منطق تبدیل می‌شود.