آشفتگی

سام (جاناتان ریس مایرز) در فیلم بی‌قرار، همسر دوست‌داشتنی (انیتا براون) و کودکی در راه دارد. اما او همچنین یک استارت‌آپ را مدیریت می‌کند و به سختی می‌تواند خود را از کار جدا کند. در حالی که مشغول پیامک زدن و رانندگی است، توسط راننده‌ای مست تصادف می‌کند و در بیمارستان بستری می‌شود. او مدتی بعد بیدار می‌شود و بیمارستان به نظر متروکه می‌رسد. مردی عجیب در تخت مقابل او را مورد حمله قرار می‌دهد و سپس ناپدید می‌شود. سام با دیگرانی مواجه می‌شود که به نظر در شرایط مشابه او هستند، اما آنها نیز می‌آیند و می‌روند. هیچ سرویس تلفن همراه وجود ندارد، راهی برای خارج شدن از ساختمان نیست و بیرون از پنجره‌ها کاملا تاریک است. چه اتفاقی در حال رخ دادن است و آیا سام می‌تواند به زندگی خود بازگردد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم Disquiet صحبت کنند. این موضوع چه حسی در شما ایجاد کرد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ تکان‌دهنده؟ فیلم برای رسیدن به این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• فیلم ترسناک است؟ جاذبه فیلم‌های ترسناک چیست؟ چرا بعضی وقت‌ها مردم دوست دارند بترسند؟
• این فیلم چه پیامی در مورد خشونت پلیس علیه سیاه‌پوستان دارد؟
• درباره چه فیلمی صحبت می‌کنیم؟ هدف بیمارستان چیست و شخصیت‌ها در آنجا چه چیزی یاد می‌گیرند؟
• رانندگی تحت تأثیر الکل چگونه نشان داده می‌شود؟ عواقب آن چیست؟

والدین باید بدانند که Disquiet یک تریلر با عناصر وحشتناک در مورد مردی (جاناتان ریس مایرز) است که در یک بیمارستان متروکه که پر از موجودات ترسناک و آدمکش است، بیدار می‌شود. این فیلم بسیار خشونت‌آمیز است و شامل اسلحه، تیراندازی، مرگ، لکه‌های خون، زخم‌های خونین، سر بریده، حمله، مبارزه، ضربه زدن با اشیاء سخت، چاقو زدن، تصادف ماشین و موارد دیگر است. چندین بار از کلمات "f--k" یا "f---ing" و همچنین "s--t" و "bulls--t" و "a--hole" و "t-ts" و "son of a bitch" و غیره استفاده شده است. سینه‌های برهنه زن (غیر واضح) دیده می‌شود و سه موجود شبیه زن با سینه‌های بزرگ و لباس بسیار کم نشان داده می‌شوند. خودروی یکی از شخصیت‌ها توسط فردی که تحت تأثیر الکل رانندگی می‌کند، تصادف می‌کند و یک شخصیت قرص‌های اکسی‌کدون را برای درد می‌خورد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

یک پیش‌فرض جالب برای یک فیلم مهیج با شخصیت‌های سطحی، گفتگوهای بد، خوانش‌های پرخاشگرانه و حسی کلی از سردرگمی در مورد اینکه موضوع اصلی فیلم چه بوده است، از دست رفته است. فیلم Disquiet به نویسندگی و کارگردانی مایکل وینیک، پر است از گفتگوهای دست و پا چلفتی و آجرهای ناخوشایندی که شخصیت‌ها با شدت به سمت یکدیگر پرتاب می‌کنند. شخصیت‌ها به یکدیگر گوش نمی‌دهند و با هم صحبت نمی‌کنند، بلکه فقط فریاد می‌زنند. با چنین نوشتاری، جای تعجب نیست که ما هیچ ایده‌ای در مورد سام یا هر یک از شخصیت‌های دیگر نداریم و هیچ ایده‌ای در مورد اتفاقاتی که در حال رخ دادن است، نداریم. شخصیتی به نام مونیکا (الیز لواسک) در بیمارستان برای جراحی پلاستیک بستری است و فیلم به نظر می‌رسد که او را مسخره می‌کند، درست همانطور که یک موقعیت را جدی می‌گیرد که در آن یک پلیس سفیدپوست (لوکلین مونرو) به یک مرد سیاه‌پوست بی‌گناه (ترزو ماهورو) شلیک می‌کند. اما هیچ چیز به اندازه پایان فیلم Disquiet گیج‌کننده نیست، که به نظر می‌رسد در پی تاثیرگذاری است، اما احتمالاً بینندگان را ناامید و شاید فریادهای خشمگین خودشان را بر روی صفحه نمایش باقی می‌گذارد.