روانی: نوارهای گمشده اد گین

در سال 2019، فایل صوتی کشف‌نشده‌ای از اد گین، قاتل سریالی که الهام‌بخش فیلم‌های روانی و تگزاس چاین‌سو ماساکر بود، در شب دستگیری‌اش در حالی که توسط مقامات مورد مصاحبه قرار می‌گرفت، به دست آمد. روانی: نوارهای گمشده اد گین به این نوارهای صوتی که تا به حال شنیده نشده‌اند، می‌پردازد و آن‌ها را با تصاویر و مصاحبه‌های تاریخی با افرادی که پرونده او را مطالعه کرده‌اند، تکمیل می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تصاویر گرافیکی به نمایش درآمده در مستند «سایکو: نوارهای گمشده اد گین» صحبت کنند. آیا استفاده از این تصاویر برای روایت داستان ضروری بود؟ آیا فکر می‌کنید سازندگان مستند در نظر گرفته‌اند که خانواده‌های قربانیان در مورد این انتخاب چه احساسی خواهند داشت؟
• نوجوانان اغلب به دنبال تجربه‌های هیجان‌انگیز هستند، زیرا مغز آن‌ها در حال رشد است و فیلم‌های ترسناک و بازی‌های ویدئویی می‌توانند سیستم دوپامین آن‌ها را فعال کند. به فرزندتان یادآوری کنید که می‌تواند در صورت احساس فشار زیاد، استراحت کند. در نظر داشته باشید که از او بپرسید آیا محتوای ترسناکی که تماشا می‌کند، بعداً اذیتش می‌کند، مثلاً در شب.

والدین باید بدانند که سایکو: نوارهای گمشده اد گین مستندی بسیار گرافیکی و آزاردهنده است که به طور مفصل زندگی یک قاتل زنجیره‌ای را به تصویر می‌کشد که قربانیان خود را به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسانده و تکه تکه کرده است. به همراه بحث‌های مفصل در مورد جنایات او، ضبط‌های صوتی قاتل، و عکس‌های پلیس از قربانیان، سرقت‌های مکرر گین از قبرها و استفاده از اجسادی که دزدیده بود برای ساختن اشیاء در خانه‌اش نیز پوشش داده شده است. موسیقی شدید و شوم همراه با فایل‌های صوتی، با تصاویری از شکار و کشتن حیوانات ترکیب شده است. همچنین حدس و گمان‌هایی در مورد رابطه آزاردهنده گین با مادرش و نکروفیلی احتمالی او وجود دارد.

داستان واقعاً وحشتناکی که با هالیوود ارتباط داشت و می‌توانست مستندی جذاب باشد، بر هیجان‌زدگی در روایت متکی است. عنوان «سایکو: نوارهای گمشده اد گین» گمراه‌کننده است، چرا که این مجموعه به همان اندازه بر جذابیت‌های ترسناک افرادی که درباره این قاتل سریالی تحقیق کرده‌اند، تمرکز دارد که بر ضبط‌های خود او. صدای اد گین برخلاف انتظار، سرد و خالی نیست، بلکه آرام صحبت می‌کند، انگار دارد آخر هفته‌اش را برای همسایه‌اش تعریف می‌کند. برخی از «متخصصان» مصاحبه‌شده درباره پرونده او نیز واقعاً ترسناک هستند؛ چطور می‌توان تعامل دو نفره‌ای را توصیف کرد که در آن یکی از آن‌ها درباره جعبه واژن‌هایی که اد گین نگه داشته بود، صحبت می‌کند و دیگری به سرعت می‌گوید «یکی حسادت می‌کند». در قسمت اول، یکی از مصاحبه‌شوندگان اشاره می‌کند که کلمه‌ای که بارها و بارها برای توصیف یافته‌ها در خانه اد گین به کار رفته، «تهوع‌آور» بوده است. طولی نمی‌کشد که این کلمه، صفت مناسبی برای توصیف این مجموعه نیز می‌شود.