درختان در بروکلین قد می‌کشند

خانواده نولان در یک آپارتمان در بروکلین زندگی می‌کنند و برای رهایی از فقر تلاش می‌کنند. فرانسی نولان (با بازی پگی آن گارنر) پدرش جانی (با بازی جیمز دان) را که مرد رؤیاپردازی با مشکل الکلی است، بسیار دوست دارد و از مادرش کیتی (با بازی دوروتی مک‌گوایر) که زنی واقع‌بین و عملگرا است، احترام می‌گذارد اما از او دلخور است. فرانسی رؤیای رفتن به مدرسه‌ای بهتر در محله‌ای مرفه را دارد و پدرش با دروغ گفتن به مدیر مدرسه مبنی بر اینکه فرانسی با یک خاله ثروتمند خیالی زندگی خواهد کرد، این رؤیا را برای او محقق می‌کند. اما وقتی کیتی دوباره باردار می‌شود، تصمیم می‌گیرد که فرانسی مدرسه را ترک کند. و بعد جانی می‌میرد. فرانسی که از این اتفاق ویران شده، از مادرش عصبانی است و احساس می‌کند که مادرش به اندازه کافی جانی را دوست نداشته و به اندازه کافی او را هم دوست ندارد. اما وقتی مادرش بچه را به دنیا می‌آورد، فرانسی می‌فهمد که مادرش هر دو را دوست دارد و کیتی از اینکه مجبور است عملگرا و "سخت" باشد، متنفر است. یک مأمور پلیس مهربان از کیتی اجازه خواستگاری می‌خواهد و فرانسی می‌داند که زندگی‌شان آسان‌تر خواهد شد و پدرش و آنچه که با هم داشتند همیشه با او خواهد بود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نظر معلم فرانسی در مورد تفاوت بین تخیل و خیال‌پردازی صحبت کنند. عنوان کتاب به چه چیزی اشاره دارد؟ چرا اعضای خانواده در صحبت کردن با یکدیگر در مورد مسائل مهم خود اینقدر مشکل داشتند؟ چرا خانواده از کلمه "بیمار" برای توصیف الکلیسم جانی استفاده می‌کنند؟ چرا جانی زمانی که فرانسی با او در مورد "بیماری" صحبت می‌کند، اینقدر غمگین به نظر می‌رسد؟ چرا برای کیت مهم بود که گواهی فوت تغییر کند؟

والدین باید بدانند که پدر خانواده فوت کرده است. رابطه مادر و دختر دشوار است، اگرچه در نهایت به توافق می‌رسند. این خانواده در ارتباط مستقیم با یکدیگر مشکل دارند. یکی از شخصیت‌ها الکلی است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

جیمز دان برای بازی در نقش جانی نولان در فیلم درخت بروکلین قد کشیده، که بر اساس رمانی از بتی اسمیت ساخته شده است، برنده جایزه اسکار شد. خانواده نولان بسیار به هم علاقه دارند، اما در ابراز آن مشکل دارند. اگرچه به وضوح به هم علاقه دارند، اما جانی و کیتی انتظارات زیادی از هم دارند و نمی‌توانند به هم ابراز محبت کنند، همانطور که وقتی جانی با غذا از مهمانی به خانه برمی‌گردد و کیتی را با موهای باز می‌بیند، و وقتی کیتی سعی می‌کند به جانی بگوید که چقدر از شنیدن آواز او لذت می‌برد.آنها همچنین در مورد شرایط و احساسات خود صادق و مستقیم بودن را دشوار می‌دانند. آنها مجبورند به آپارتمانی ارزان‌تر نقل مکان کنند، اما اصرار دارند - به خودشان و دیگران - که این کار را برای دریافت نور خورشید بیشتر انجام می‌دهند. وقتی کیتی تصمیم می‌گیرد که می‌خواهد خواهرش را دوباره در زندگی‌اش داشته باشد، این پیام را از طریق کارمند بیمه ارسال می‌کند. وقتی فرانسی سعی می‌کند موضوع مدرسه‌ای که می‌خواهد در آن تحصیل کند را به صورت غیرمستقیم مطرح کند، کیتی به او می‌گوید که مستقیم‌تر صحبت کند. اما جانی به او اجازه می‌دهد تا به روش خود به او بگوید و علی‌رغم مخالفت‌های کیتی، امکان تحقق رویای او را فراهم می‌کند. فرانسی درک می‌کند که کیتی او را دوست دارد و به او تکیه دارد، تا زمانی که کیتی در حال زایمان است و تقریباً نمی‌داند چه می‌گوید. این فرصت خوبی است تا در مورد روش‌هایی که خانواده‌ها با هم (و نمی‌کنند) ارتباط برقرار می‌کنند، صحبت کنیم. کودکان بزرگتر ممکن است بخواهند در مورد تأثیر نوشیدن و عدم اعتماد جانی بر کیتی و اینکه چرا برای فرانسی متفاوت بود، بحث کنند.