برت واندراستون شگفت‌انگیز

برت واندراستون (استیو کارل) و شریک صحنه‌ای او، آنتون مارولتون (استیو بوسمی)، نمایش خود در لاس وگاس را به عنوان دوستی جادویی تبلیغ می‌کنند، و واقعاً هم دوستان صمیمی هستند؛ از زمان نوجوانی و کشف شادی اولین جعبه جادویی برت، دوستی آن‌ها شروع شده است. اما بعد از دو دهه، نمایش آن‌ها در لاس وگاس قدیمی شده و طرفدارانشان رو به کاهش است. وقتی شعبده‌باز خیابانی استیو گری (جیم کری) و نمایش تلویزیونی او با نام مغز تجاوزگر (که معمولاً شامل نوعی خودزنی است) در میان نوجوانان و جوانان محبوب می‌شود، رئیس کازینوی برت و آنتون، داگ مانی (جیمز گاندولفینی)، از آن‌ها می‌خواهد که نمایش خود را مدرن کنند. اما به جای این کار، دوستان صمیمی از هم جدا می‌شوند و برت اخراج می‌شود و در نهایت در خانه سالمندان برای شعبده‌بازان بازنشسته لاس وگاس اجرا می‌کند، جایی که با قهرمان خود، شعبده‌باز رنس هالوی (الن آرکین) ملاقات می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع بحث کنند که چرا پیش‌فرض شعبده‌بازانِ دوئل‌کننده در فیلم «بِرت واندراستونِ شگفت‌انگیز» خنده‌دار است. آیا نمایش‌های خطرناک و عجیب و غریب، ارزش سرگرم‌کنندگیِ شعبده‌بازیِ سنتی را از بین برده‌اند؟
• چرا فکر می‌کنید جادوگر زن زیادی وجود ندارد؟ آیا برت درست می‌گوید که زنان برای جادوگر شدن ساخته نشده‌اند؟ آیا جین قرار است الگوی مناسبی باشد؟ در مورد شخصیت‌های مرد چه فکر می‌کنید؟
• تفاوت سبک برت و استیو چه چیزی در مورد ذات سرگرمی‌ها به ما می‌گوید؟ آیا اجتناب‌ناپذیر است که طنز و جادو به نسل‌ها تعلق داشته و جهانی نیستند؟ بچه‌ها: آیا فکر می‌کنید چیزهایی وجود دارند که برای شما خنده‌دار و برای والدینتان ناخوشایند هستند و برعکس؟

والدین باید بدانند که فیلم «بِرت واندراستون شگفت‌انگیز» پر از شوخی‌های جنسی و مربوط به مدفوع است، و همچنین صحنه‌هایی دارد که باعث شرمندگی می‌شوند و در آن‌ها از حرکات نمایشی خطرناک و عجیب و غریب استفاده شده است، اما فیلم به‌طور کامل به سمت شوخی‌های زننده و بی‌ادبانه نمی‌رود. در فیلم یک بار از کلمه «فاک» و چند بار از کلمه «شیت» و «آس‌هول» استفاده شده است. شخصیت اصلی فیلم، برت، هر شب با زنی متفاوت از تماشاگرانش رابطه جنسی دارد؛ دو صحنه جنسی طنزآمیز در فیلم وجود دارد که در آن زنان سینه‌بند به تن دارند و شوخی‌هایی در مورد سایز کاندوم می‌شود. بیشتر خشونت‌های فیلم توسط رقیب برت، یک شعبده‌باز خیابانی، به خودش وارد می‌شود. او روی زغال‌های داغ می‌خوابد، پوستش را می‌برد، از دیگران می‌خواهد که به او سیلی بزنند، خودش را با فلفل پاش می‌پاشد، و حفره‌ای در سرش حفر می‌کند. در صحنه‌های ابتدایی فیلم هم بچه‌ای را می‌بینیم که مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد. اگر زیر شوخی‌های سبک و لاس وگاسی فیلم را بگیریم، دو پیام اصلی فیلم این است که دوستی باید برای همیشه باشد، و شغل و حرفه‌تان باید چیزی باشد که به آن علاقه دارید، نه فقط کاری که برای پول انجام می‌دهید. برای اینکه از فیلم‌های مشابه این فیلم با خبر شوید، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

کریگ همیشه با تزریق حس درستکاری (یا لااقل جذابیت) به شخصیت‌های عجیب و غریب و خجالت‌آور، آنها را دوست‌داشتنی کرده است. او با بازی در نقش مایکل اسکات در سریال اداره، یکی از خنده‌دارترین شخصیت‌های تاریخ سریال‌های کمدی را خلق کرد. اما در فیلم «بِرت واندراستون شگفت‌انگیز» چیزی برای دوست داشتن وجود ندارد. برت یک آدم مغرور و خودخواه است که با بهترین دوست وفادارش، با زنان بی‌شماری که با شهرت خود جذب می‌کند و با دستیار جدید باهوشش که حتی به خودش زحمت یادآوری اسمش را نمی‌دهد، رفتار بدی دارد. برت به قدری منفور است که وقتی در نهایت موفق به جلب توجه اولیویا وایلد می‌شود، تماشاگران ترجیح می‌دهند چشم‌هایشان را ببندند یا به جای دیگری نگاه کنند.اما تقصیر کارل نیست که این فیلم هدر دادن استعداد اوست -- و استعداد کری و بوسمی و همه دیگران. کری موفق می‌شود با نمایش‌های احمقانه‌اش که ترکیبی از جک‌اس و کریس آنجل است (به جای مایندفریک، نمایش استیو گری با نام شرم‌آور مغز تجاوزگر نام‌گذاری شده است) بیشتر خنده‌های فیلم را به خود اختصاص دهد. نمایش‌های گری هم حال به هم زن هستند و هم دلیل اصلی خنده در فیلم. در واقع، بامزه‌ترین دیالوگ فیلم را یک پزشک در مورد یکی از نمایش‌های گری می‌گوید (گری ادرار خود را برای روزهای زیادی نگه می‌دارد): «او باید مرده باشد -- ادرار او از خونش بیشتر است!» که خلاصه‌ای از نوع کمدی این فیلم است -- یک کمدی مبتذل که نوجوانان ممکن است آن را دوست داشته باشند اما بزرگسالان برای خندیدن به آن حتی برای چند بار هم که شده، متاسف خواهند شد.