دو

دیوید (با بازی پابلو درکی) و سارا (با بازی مارینا گاتل) در دو، در یک اتاق عجیب در حالی که در تختخواب به هم دوخته شده‌اند، بیدار می‌شوند و با وحشت متوجه می‌شوند که شکم‌هایشان به هم دوخته شده است. بعد از اینکه شوک اولیه این کشف شروع به کاهش می‌کند، این دو غریبه سعی می‌کنند بفهمند چگونه از تختخواب بلند شوند، چه کسی پشت این ماجرا است، چگونه از هم جدا شوند و چگونه فرار کنند. نقاشی‌هایی روی دیوار نشان می‌دهد که دوربین‌هایی هر حرکت آنها را زیر نظر دارند. آنها یک انجیل پیدا می‌کنند که پیام‌های رمزآلودی در آن نوشته شده است. در حالی که سعی می‌کنند آخرین خاطرات واضح خود را قبل از بیدار شدن به این شکل به یاد بیاورند، شروع به افشای هویت خود قبل از وقوع این اتفاق می‌کنند. وقتی یک تماس تلفنی می‌آید و قطعه‌ای از موتسارت پخش می‌شود، سارا حدس می‌زند که شوهرش، مردی حسود و سادیستی که متقاعد شده سارا با دیگران رابطه دارد حتی اگر واقعا نداشته باشد، پشت اتفاقی که برایشان افتاده است، است. در حالی که تلاش می‌کنند تا خود را آزاد کنند و فرار کنند، متوجه می‌شوند که واقعا چه اتفاقی افتاده و چرا این دو نفر به طور خاص به هم دوخته شده‌اند، چیزی بسیار شرورانه و روان‌پریشانه است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌های ترسناکی مثل دو صحبت کنند. این فیلم از چه نظر شبیه و از چه نظر متفاوت از دیگر فیلم‌های ترسناکی است که دیده‌اید؟
• چالش‌های ساخت فیلمی که تقریباً به‌طور کامل بر دو نفر متمرکز است و تقریباً به‌طور کامل در یک اتاق اتفاق می‌افتد، چیست؟
• آیا تصاویر خشونت، خون، خونریزی و وحشت در فیلم ضروری به نظر می‌رسیدند و به داستان و ایده بزرگ‌تر فیلم کمک می‌کردند، یا صرفاً برای جلب توجه بودند؟ چرا؟

والدین باید بدانند که فیلم دو یک فیلم ترسناک اسپانیایی محصول ۲۰۲۱ است (به زبان اسپانیایی با زیرنویس انگلیسی) که در آن یک مرد و زن در اتاقی عجیب با شکم‌های دوخته شده به هم بیدار می‌شوند. صحنه‌هایی از خون و خشونت وجود دارد، به خصوص وقتی که آنها تلاش می‌کنند تا بخیه‌هایی را که آنها را به هم متصل کرده برش دهند. خون در اطراف شخصیت‌ها جمع شده و در هنگام مرگ آنها رد خون به جا می‌ماند. تصاویری آزاردهنده از سگ‌هایی که در قفس دوخته شده‌اند. برهنگی مختصر در طول فیلم وجود دارد - معمولاً سینه‌های زنانه و گاهی باسن مردان و زنان. برهنگی کامل زنانه. کلمات زشت و توهین‌آمیز به طور مکرر استفاده می‌شوند. شخصیت‌ها یکدیگر را می‌بوسند و سپس رابطه جنسی دارند - نشان داده نمی‌شود، اما شنیده می‌شود. یکی از شخصیت‌های اصلی یک فاحشه است و به اعمال جنسی که در آن شرکت داشته یا دعوت به شرکت در آن شده اشاره می‌کند. در فیلم به استفاده از داروی راهیپنول توسط متجاوزان جنسی اشاره شده است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این اکشن بدون وقفه به هیچکس فرصت نمی‌دهد که چیزی جز غرق شدن در داستان باشد، و این یک چیز خوب است. دو پرش مستقیم به درون پیش‌فرض -- دو غریبه در یک اتاق عجیب، به هم دوخته شده در شکم -- و بیننده تجربه می‌کند آنچه را که آنها در زمان تقریبا واقعی تجربه می‌کنند. به همین دلیل، زمانی برای پرسش از منطق و لجستیک وجود ندارد که چگونه این دو موفق شدند خود را در این (صبر کنید) وضعیت چسبناک قرار دهند، و با آشکار شدن آهسته حقایق، زمان بیشتری صرف پیش‌بینی آنچه در آینده است می‌شود تا تماس با شکاک درونی. در پشت همه اینها یک تم عمیق‌تر نیز وجود دارد، همانطور که در عنوان اشاره شد، و در دنیایی که بیشتر مردم فکر می‌کنند که یک فیلم بدنام در مورد دوختن مردم به هم یک فیلم بیش از حد است، راز، تعلیق و اکشن در این فیلم ترسناک دوخته‌شده خاص به دو کمک می‌کند تا فضای خود و اصالت خود را پیدا کند.اگر بتوانید از اصل داستان عبور کنید، تنها مشکل واقعی این است که در پایان چقدر خودپسندانه می‌شود. پایان هنری بیشتر احتمال دارد آه و ناله‌ها را برانگیزد تا به همه نشان دهد که این فیلم واقعاً قرار بود درباره چه چیزی باشد. متاسفانه، به جز این، بازیگری، ریتم و داستان همگی با هم کار می‌کنند تا این فیلم را به چیزی بیشتر از حماقت معمول پر از خون و صحنه‌های خشونت‌بار تبدیل کنند که ممکن است از فیلمی مثل این انتظار داشته باشید. به طرز شگفت‌انگیزی سرگرم‌کننده است، به ویژه اینکه تقریباً به طور کامل در یک اتاق اتفاق می‌افتد و تقریباً به طور کامل بر دو شخصیت با آزادی بسیار محدود حرکتی متمرکز است. همچنین، با یک ساعت و پانزده دقیقه، طول کامل و مناسبی برای روایت داستانی مثل این است و اشتباه بسیاری از فیلمسازان دیگر را تکرار نمی‌کند که داستان را با داستان‌های جانبی و صحنه‌های اضافی و تکراری پر می‌کنند که فقط حواس بیننده را پرت می‌کنند و چیزهای بی‌اهمیتی هستند که دوباره چیزی را به بیننده یادآوری می‌کنند که اگر حواسش را جمع کرده باشد باید قبلاً متوجه آن شده باشد.