ادی و کروزران

مجي فولي (الن باركين) خبرنگار تلويزيوني، به رمز و راز ادي و گروه كروزيرز علاقه مند مي شود، يك گروه موسيقي راك اواخر دهه 1960 كه تا زمان خودكشي ظاهري ادي (مايكل پاره) در پي انتشار جديدترين آلبومش، براي موفقيت آماده مي شد. فولي در مورد اينكه آيا ادي واقعا مرده است يا خير، ترديد دارد و مي خواهد بداند كه چه اتفاقي براي ضبط هايي كه روز بعد از مرگ ادي از گاوصندوق ناشر موسيقي خارج شده اند، افتاده است. او سعي مي كند بقيه اعضاي گروه كروزيرز را مصاحبه كند، كه حالا، 20 سال بعد از اوج موفقيتشان، در شغل هاي مختلف روزمره كار مي كنند و هنوز هم از آنچه ممكن بود اتفاق بيفتد، رنج مي برند. او به همراه فرانك، ملقب به وردمن، نوازنده كيبورد و ترانه سراي گروه كروزيرز (تام برنگر)، سعي مي كنند پازل اتفاقي كه براي ادي افتاده است را تكه تكه كنند، كسي را كه به خانه هاي آنها براي يافتن نوارها دستبرد مي زند پيدا كنند، و اينكه آيا واقعا ادي است كه به نظر مي رسد تماس هاي تلفني و حضور مرموزي در نيمه هاي شب دارد يا نه.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌هایی که درباره گروه‌های موسیقی هستند، صحبت کنند. این فیلم چگونه موسیقی را در داستان ادغام می‌کند؟
• چگونه فیلم از فلش بک ها برای روایت داستان استفاده می کند؟
• نمونه‌های دیگری از فیلم‌هایی که در آن نوستالژی تم غالب است، کدامند؟

والدین باید بدانند که ادی و کروزرز فیلمی است محصول سال ۱۹۸۳ درباره یک گروه موسیقی که در اوایل دهه ۱۹۶۰ در آستانه شهرت قرار داشت تا اینکه رهبر گروه ظاهراً در شرایطی مرموز درگذشت. سیگار کشیدن و نوشیدن در بارها و مکان‌های موسیقی در این فیلم بسیار دیده می‌شود، اما کسی مست به نظر نمی‌رسد. یکی از اعضای گروه در اتاق هتلش به دلیل مصرف بیش از حد مواد مخدر مرده پیدا می‌شود. در این فیلم گاهی الفاظ زشت و ناسزاهایی مانند «س--ت» و «بیچ» و عبارت «get laid» به کار رفته است. همچنین صحنه‌ای وجود دارد که ادی با مقدمه‌ای قافیه‌دار درباره رفتن به مرکز شهر برای ملاقات دختری «که می‌داند چگونه...» با حذف قافیه واضح «ف--ک» جمعیت را سرگرم می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

در حالی که ادی و کروزرس با جدیت کافی ساخته شده، از هر نظر یک فیلم قدیمی است. کلیشه‌های نیوجرسی، نوستالژی اوایل دهه ۶۰ و اسطوره ستاره راک نمادین که ممکن است مرگش را جعل کرده باشد، همگی به حس قدیمی بودن فیلم کمک می‌کنند. کلیشه‌های خود ادی و کروزرس -- خواننده اصلی حساس و پسر بد، پیانیست ساده‌دل و پسر دانشجو که شعرهایی الهام گرفته از شعرهای رامبو می‌نویسد، زن جذابی که تنبک می‌نوازد در حالی که لگنش را تکان می‌دهد (چون خدای نکرده زن نباید ساز بزند)، نوازنده ساکسوفون آفریقایی-آمریکایی (که هیچ دیالوگی ندارد)، نوازنده گیتار بیس که صدا و رفتارشان مثل هر مافیایی است که در سریال سوپرانوز کتک خورده، و نوازنده درامز که در ساعت اول فیلم فقط می‌خندد -- این فیلم را حتی لوس‌تر هم می‌کنند.این فیلم از نظر خودش بد نیست، اما غیرممکن است که بتوان از کنار این موضوع گذشت که همه این تم‌ها، شخصیت‌ها، دوره‌های زمانی و مکان‌ها تا این حد در فیلم‌های دیگر و بهتر ظاهر شده‌اند. همچنین ارزش ذکر دارد که موسیقی ادی و کروزرز در سال ۱۹۶۳ که قرار بود بسیار پیشرو و انقلابی باشد، فقط شبیه به راک شرکتی گرم‌شده از اوایل دهه ۱۹۸۰ به نظر می‌رسد، مثل یک بی‌ساید ادی مانی. این بخشی از چیزی است که این فیلم را، با وجود صداقت واضح پشت آن، به طور ناخواسته الان خنده‌دار می‌کند.