آرمان‌شهر

مجموعه تلویزیونی یوتوپیا، که توسط جیلیان فلین ساخته و نوشته شده و بر اساس مجموعه تلویزیونی بریتانیایی با همین نام است، درست زمانی شروع می‌شود که یک نسخه از یک کتاب کمیک فرقه‌ای در شرایطی مرموز پیدا می‌شود. طرفداران کتاب‌های کمیک مدت‌ها بود که به دنبال این نسخه بودند، چون برخی معتقدند که نسخه‌های قبلی به طور مبهم برخی از مرگبارترین اپیدمی‌های جهان را پیش‌بینی کرده‌اند: سارس، مرس، ابولا و موارد دیگر. حالا همه به دنبال یوتوپیا هستند: گروهی از طرفداران کتاب‌های کمیک شامل لیلی (هدلی رابینسون)، ویلسون (دسمن بورگز)، یان (دان برد) و بکی (اشلی لاتروپ)، عوامل بی‌روح و بی‌هدف که برای توطئه‌گران دولت سایه و شرکت چندملیتی شرور به رهبری کوین کریستی (جان کیوساک) کار می‌کنند، و منافع دیگری که در میان است. و واضح است که هر کسی که در نهایت آن را به دست آورد، ممکن است قدرتی الهی به دست آورد -- یا ممکن است به مرگ بینجامد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در سریال یوتوپیا صحبت کنند. تا چه حد این سریال خشونت‌آمیز به نظر می‌رسد و چه میزان خشونت در آن به نمایش گذاشته می‌شود؟ این سریال چگونه این تاثیر را ایجاد می‌کند؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• آیا هیچ‌کدام از شخصیت‌ها قابل تحسین هستند؟ آیا قرار است این‌طور باشند؟ ما قرار است از چه کسی حمایت کنیم یا با چه کسی همدردی کنیم؟ یک نمایش یا فیلم چطور مشخص می‌کند که کدام شخصیت‌ها خوب و کدام شرور هستند؟ آیا دشت آرزو از این قراردادها تبعیت می‌کند؟
• اگر نسخه اصلی بریتانیایی سریال Utopia را دیده‌اید، نظرتان در مورد این اقتباس چیست؟ آیا وفادارانه به داستان اصلی است؟ اگر نه، آیا این تغییرات به نفع سریال است؟ یا از ارزش آن می‌کاهد؟

والدین باید بدانند که اتوپیا مجموعه‌ای تاریک در مورد یک کتاب کمیک مرموز است که موضوع یک توطئه دولتی عمیق است و طرفداران کمیک جوانی که سعی در کشف آن دارند. خشونت در این مجموعه شدید و مکرر است: شخصیت‌ها به طور ناگهانی، خشن و در مقابل دوربین کشته می‌شوند، با شلیک گلوله از فاصله نزدیک به سر و خون و خونریزی، و با تزریق سرنگ در حادثه‌ای که به نظر می‌رسد شبیه مرگ بر اثر استفاده از مواد مخدر تزریقی باشد. انتظار می‌رود شخصیت‌ها در طول مجموعه به طرز وحشتناکی بمیرند. همچنین مراجع و تصاویری مرتبط با اپیدمی‌هایی مانند ابولا و سارس وجود دارد که ممکن است بینندگانی که با کووید-۱۹ آشنا هستند را ناراحت کند. محتوای جنسی کمتر است؛ شخصیت‌ها یک رابطه عاشقانه شیرین با بوسیدن و مراجعی به رابطه جنسی خارج از صحنه دارند؛ مردی قصد یک شب ماندن با زنی را دارد و او را به اتاق هتلش می‌برد (اما در نهایت رابطه جنسی ندارند). الفاظ زشت و رکیک مکرر است: «فحش»، «لعنتی»، «احمق»، «دیوث»، «سگ‌صفت». بزرگسالان در جمع‌ها و مهمانی‌ها مشروب می‌خورند؛ برخی مست می‌کنند و بی‌خیال و بی‌پروا می‌شوند. پیام‌های مثبت در این مجموعه اندک و نادر است، اما بینندگان ممکن است چند پیامی در مورد وفاداری به دوستان و پایبندی به اصول را دریافت کنند. بازیگران از نظر سن، نژاد و قومیت متنوع هستند و زنان نقش‌های محکم و مرکزی دارند.

این نمایش در نهایت حس یک فرد جلب‌کننده توجه در مهمانی را به بیننده می‌دهد: فردی مشتاق به بیان داستان‌های عجیب و غریب، اما کمتر علاقه‌مند به اطمینان از اینکه این داستان‌ها برای مخاطبانش جذاب است. نمایشی با عناصر داستانی عجیب و غریب که درگیرکننده احساسات هم هستند، به نظر عالی می‌رسد، اما «اوتوپیا» در این زمینه ضعف دارد. تا پایان قسمت اول، با ده‌ها شخصیت مواجه می‌شویم که هر کدام فقط نوبت کوتاهی در قسمت شلوغ و پرجمعیت اول دارند و برخی از آنها به طور ناگهانی حذف می‌شوند. این داستان درباره چیست و کدام شخصیت‌ها مهم هستند؟ لیلی با حال و هوای معمولی و یک سخنرانی پرشور و هیجان که طرفداران کمیک را به چالش می‌کشد، به نظر می‌رسد سخنگوی جیلیان فلین، خالق سریال، باشد، اما او سطحی به نظر می‌رسد، با وظیفه‌ای برای ارائه توضیحات، اما نه شخصیتی که مشتاق به شناختن آن باشیم.فلیین جالب‌ترین خلقت خود را گرنت (جاوون والتون) معرفی می‌کند، دانش‌آموز مدرسه راهنمایی که خود را به‌عنوان یک فرد ثروتمند بزرگسال به گروه دوستان تئوری‌پرداز توطئه خود معرفی می‌کند و در نهایت برخی از کارهای بزرگسالانه را انجام می‌دهد. کریستوفر دنهام (بیلیونز) با خواندن خط‌های مارپیچ و نگاه آزاردهنده خود، کمی زندگی را به نقش معمول قاتل مأمور خود می‌بخشد، و جان کوساک نیز قابل اعتماد است. اما مفاهیم و شخصیت‌ها به‌خوبی با هم ترکیب نمی‌شوند تا یک نمایش تماشایی ایجاد کنند.