دلالان بدن

در فیلم دلالان بدن، یوتا (جک کیلمر) و اوپال (آلیس انگلرت) بی‌خانمان و وابسته به مواد مخدر در مناطق روستایی اوهایو هستند و برای به دست آوردن مواد مورد نیاز خود هر کاری انجام می‌دهند. آنها با وود (مایکل کنت ویلیامز)، یک غریبه‌ی مهربان که از شهر آنها عبور می‌کند، ملاقات می‌کنند که راهی جذاب برای ترک اعتیاد به آنها پیشنهاد می‌کند: پروازی به کالیفرنیا و اقامتی در یک مرکز درمان اعتیاد 30 روزه، به صورت رایگان. در حالی که یوتا سخت تلاش می‌کند تا به ترک اعتیاد برسد، شروع به آگاه شدن از این موضوع می‌کند که مراکز ترک اعتیاد - از آن نوعی که تبلیغات آنها تمام روز پخش می‌شود - مانند یک در چرخان هستند که بیماران را بارها و بارها درمان می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره تأثیر وابستگی به مواد، هم در زندگی واقعی و هم در رسانه‌ها، صحبت کنند. نویسنده‌-کارگردان فیلم «دلالان بدن» داستان را بر اساس تجربیات خودش به‌عنوان یک «معتاد خیابانی» نوشته است. آیا این موضوع به فیلم اعتبار می‌بخشد؟
• این فیلم چگونه اطلاعات روزمره را به چیزی جذاب تبدیل می‌کند؟ نوجوانان: آیا درسی در مدرسه هست که به نظرتان با داستان‌گویی جذاب‌تر، یادگیری آن آسان‌تر شود؟
• آیا به نظر شما در این فیلم، مصرف مواد مخدر و سیگار کشیدن به صورت جذاب و فریبنده ای به تصویر کشیده شده است؟ آیا پیامدهای واقعی آن نشان داده شده است؟ چرا این موضوع اهمیت دارد؟
• آیا فکر می‌کنید کاری که «دلالان بدن» انجام می‌دهند غیرقانونی یا غیراخلاقی است؟ مرز بین این دو کجاست؟ اگر یک شغل قانونی باشد و پول زیادی برایتان به ارمغان بیاورد، چرا باید نگران غیراخلاقی بودن مسئولیت‌هایتان باشید؟

والدین باید بدانند که فیلم «دلالان بدن» یک محکومیت مبتنی بر واقعیت از صنعت مراکز درمان اعتیاد است. این فیلم تا حدی شبیه به فیلم «بزرگ‌ترین شکست» است، چرا که با ارائه حقایق خشم‌آوری در مورد فساد سیستم برای سوء استفاده از قوانین شرکت‌های بیمه در پوشش خدمات توانبخشی، مستقیماً با بینندگان صحبت می‌کند. زیرا اکثر شخصیت‌ها به مواد مخدر وابسته هستند (برخی در حال بهبودی هستند)، افراد در حال مصرف مواد به صورت تفصیلی نشان داده می‌شوند: تهیه هروئین، کرک و/یا کوکائین و سپس تزریق و استنشاق مواد مخدر. اکثر آنها نیز سیگار می‌کشند. چندین صحنه جنسی کوتاه و غیر گرافیکی وجود دارد، از جمله یکی که در آن یکی از شخصیت‌ها به کار جنسی مشغول است. زبان فیلم بسیار تند و رایج است و بارها از کلمات رکیکی مانند «لعنت»، «کثافت»، «واحشی» و غیره استفاده می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت نام کنید.

جان سواب در درام پرکشش خود درباره کلاهبرداری بیمه‌ای ادعا می‌کند که یکی از معدود چیزهایی که حتی از مواد مخدر هم اعتیادآورتر است، سرمایه‌داری است. این داستان خیالی که یادآور فیلم‌های گرگ وال استریت و بیگ شورت است، گاه با صدای بدبینانه راوی قطع می‌شود. این فیلم با ارائه آمارهای شگفت‌انگیز، کلاهبرداری را به تصویر می‌کشد که در سال‌های اخیر برای سوءاستفاده از یک فرمان خوش‌نیّت‌مند در قانون مراقبت‌های بهداشتی مقرون‌به‌صرفه ایجاد شده است.فیلم «دلالان بدن» با استفاده از سبک روایت‌گری شبیه به فیلم‌های مافیایی، ما را با دو عاشق معتاد به نام‌های یوتا و اُپال در کلیولند آشنا می‌کند. روح آن‌ها از طریق جست‌وجوی دوز بعدی به هم متصل شده است. وقتی یک غریبه‌ی مهربان به ظاهر، راهی برای رهایی به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد، یوتا فوراً آن را می‌پذیرد، نه به خاطر میان‌برهای غیراخلاقی که در زندگی طی کرده، بلکه چون از تلاش سخت خسته شده است. اُپال در پشت سر می‌ماند، مطمئن است که یوتا اشتباه می‌کند چون ترک اعتیاد را به زندگی پر از سرقت و کار جنسی برای تأمین هزینه‌ی مواد ترجیح داده است. نویسنده و کارگردان فیلم، سواُب، با استفاده از داستان شخصی خود به‌عنوان راهنمایی، بینندگان را به‌آرامی به سمت مثالی امیدبخش از کسی که بر سختی‌ها غلبه می‌کند هدایت می‌کند... و سپس به‌طور ناگهانی با واقعیت‌های دنیای فیلم، ما را شگفت‌زده می‌کند. فیلم «دلالان بدن» صنعت مراکز ترک اعتیاد را سرزنش می‌کند و در عین حال نگاهی غیرقضاوتی به سوءمصرف مواد دارد. نتیجه این است که فیلم نه پندآمیز، بلکه روشنگر است و تماشاگران نوجوان احتمالاً به این نتیجه می‌رسند که شروع مصرف مواد مخدر می‌تواند به‌راحتی به پایانی غم‌انگیز بینجامد.