محکومین

جک کانراد (استیو آستین) در زندان السالوادور، توجه ایان برکِل (رابرت مامون)، تهیه‌کننده تلویزیون واقع‌گرا را جلب می‌کند که به دنبال استعدادیابی برای ایده جدید خود است: ده محکوم به مرگ به پاپوآ گینه نو منتقل می‌شوند و در آنجا تا مرگ مبارزه می‌کنند؛ آخرین نفری که زنده بماند آزاد می‌شود. این رویداد زنده 30 ساعته قرار است میلیون‌ها دلار درآمد کسب کند. بازی شروع می‌شود و جک خود را محاصره شده توسط اراذل و اوباش و قاتلان می‌بیند. اگرچه با پاکو (مانو بنیت) دوست می‌شود، اما هدف اصلی جک این است که به نوعی با دوست‌دخترش در خانه تماس بگیرد. جک یک کهنه سرباز 14 ساله نیروهای ویژه است که توسط دولت آمریکا در یک ماموریت سیاه شکست خورده رها شده است، به نظر می‌رسد وجدانی شبیه به وجدان دارد؛ او پس از کشتن کسی آشفته می‌شود. مخالفان او شامل یک احمق پرحرف به نام نازی (اندی مک‌فی)، یک هنرمند رزمی روانی (ماسا یاماگوچی) و یک متقلب به نام ایوان (وینی جونز) هستند. در حالی که مبارزه ادامه دارد، درس اخلاقی به خانه کوبیده می‌شود. گفته می‌شود که خشونت شدید "خطی را رد کرده است" زمانی که مردم شروع به منفجر شدن و مورد تجاوز قرار گرفتن می‌کنند و یک خبرنگار برکِل را متهم به ساختن یک "فیلم اسناف زنده" می‌کند. انزجار او باعث ناراحتی او نمی‌شود، زیرا او قصد دارد ثروتمند شود. اما بعد از اینکه ایوان و جک هر گونه انتقامی را بر این افراد "تلویزیونی" حریص روا داشتند، دونا دوباره در یک کُدای ظاهر می‌شود: "کسانی که تماشا می‌کنند، ما محکومیم.

• درباره خشونت در تلویزیون و سایر رسانه‌ها با خانواده‌تان صحبت کنید. تماشای چنین خشونتی چه تاثیراتی دارد؟ آیا مواجهه با رسانه‌های خشن، کودکان را پرخاشگرتر می‌کند؟
• چگونه محکومین علیه خشونت رسانه‌ای استدلال می‌کند، حتی وقتی دقیقا همین کار را انجام می‌دهد؟
• آیا فکر می‌کنید یک برنامه‌ی واقع‌نمای تلویزیونی تا این حد پیش برود؟ چرا یا چرا نه؟

والدین باید بدانند که نوجوانانی که به کشتی حرفه‌ای علاقه‌مند هستند، ممکن است به دلیل حضور ستاره‌ای به نام "استیو آستین" با نام مستعار "استون کلد" جذب فیلم محکوم شوند. این فیلم اکشن خشن که حول ایده یک برنامه تلویزیونی واقع‌نما با مضمون مبارزه تا مرگ می‌چرخد، پر است از خشونت پرخاشگرانه، خونین و پرسروصدای "واقع‌گرایانه": شخصیت‌ها در مبارزات به یکدیگر سیلی، لگد، خفه‌کردن، پرتاب از روی طناب، گازگرفتن و کوبیدن سر می‌دهند (به‌جز بریدن گلوی حریف و گرفتن بیضه‌ها) و از اسلحه، چاقو، زنجیر، چوب و طناب به عنوان سلاح استفاده می‌کنند. افراد را به صورت خشن از بالگرد پرت می‌کنند (یکی به صورت دلخراشی بر روی یک تیرک کشته می‌شود، درحالی که دیگران به داخل آب یا زمین پرتاب می‌شوند) و از صخره‌ها و کوه‌های سنگی سقوط می‌کنند. دو مرد یک شرکت‌کننده زن را مورد تجاوز قرار می‌دهند (این صحنه روی صفحه نمایش مشخص نیست اما ناراحتی واضحی ایجاد می‌کند). در فیلم بارها از کلمه "فاحشه" استفاده می‌شود و کلمات ناسزا دیگری نیز به کار رفته است. همچنین صحنه‌های زیادی از کشیدن سیگار و کمی نوشیدن الکل وجود دارد.

فیلم محکومیت از منابع مختلفی الهام گرفته است، اما تمرکز آن بر اخلاق رسانه‌های جمعی، یادآور فیلم کمپ‌گونه و عجیب "دوندۀ ماراتن" است. فیلمی که در آن ریچارد دوسون، مجری شوهای تلویزیونی، رقابت مرگباری را با حضور آرنولد شوارتزنگر (در لباس صورتی آسترچین اعجاب‌انگیزی) اداره می‌کرد. در نسخۀ اسکات وایپر، مردان لباس‌های مردانه می‌پوشند، خشونت شدیدتر است و دیالوگ‌ها چالاک‌تر هستند. اما نکتۀ بیش از حد ساده‌انگارانه به نظر می‌رسد که یکسان باشد: تهیه‌کنندگان تلویزیونی پست‌اند. و بعد از اینکه فیلم نزدیک به دو ساعت هرج و مرج خونین ارائه می‌دهد، یکی از شخصیت‌ها بینندگان را مقصر می‌داند.