دوربین بدن

«در دوربین بدن»، در روزی که رنی (مری جی. بلایژ) به خدمت فعال در اداره پلیس سوئینتون بازمی‌گردد، شریک سابقش به‌طور وحشیانه‌ای به قتل می‌رسد، بدون اینکه اثری از مدرک وجود داشته باشد. با افزایش مرگ‌ومیر پلیس‌ها، رنی شروع به باور این می‌کند که او تنها افسر پلیسی است که می‌تواند فیلم‌های پلیس را ببیند و شروع به دنبال کردن سرنخ‌های خود برای یافتن قاتل می‌کند.»

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که فیلم "دوربین بدن" چگونه خشونت پلیس را به تصویر می‌کشد. این موضوع اغلب با هدف قرار دادن نژادی مرتبط است. آیا فیلم این ارتباط را برقرار می‌کند؟»
• «این فیلم چگونه ژانرهای سینمایی را با هم ترکیب می‌کند؟ آیا فکر می‌کنید این موضوع مخاطبان را گیج می‌کند؟»
• آیا به نظر شما خشونت تصویری فیلم برای روایت داستان ضروری است؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• «رِنه چگونه استقامت، شجاعت و کنجکاوی خود را نشان می‌دهد؟ چرا این ویژگی‌ها برای یک افسر پلیس ضروری هستند؟ چرا این خصوصیات برای هر فردی مهم هستند؟ آیا این بدان معنی است که او شخصیتی قابل تحسین و الگو است؟ چرا بله یا خیر؟»

« والدین باید بدانند که بدی کام یک فیلم جنایی پرتنش و فانتزی عدالت خیابانی با چاشنی ترسناک ماوراءالطبیعه است. شخصیت اصلی، رنی (مری جی. بلایژ) افسر پلیسی است که در سوگ مرگ پسر جوانش است که صحنه غرق شدنش نشان داده می‌شود. همچنین صحنه‌ای دلخراش از خشونتی غیرقابل تصور بر نوجوانی وجود دارد. قاتلی شبیه به ارواح در شهر آزادانه می‌گردد و قربانیان را به بدترین شکل ممکن آزار می‌دهد. صحنه‌های خشن و خونین زیادی در فیلم وجود دارد. همچنین می‌توان انتظار خشونت اسلحه و خودکشی را داشت. شخصیت‌ها الکل مصرف می‌کنند (دست‌کم یک بار به‌طور افراطی) و فحش می‌دهند (s--t، f--k و غیره). رنی هم از این قاعده مستثنی نیست: او پس از سیلی زدن به یک غیرنظامی از تعلیق به سر کار بازگشته است و مرتباً از پروتکل‌های کاری پلیس خارج می‌شود. نات ولف در این فیلم نقش‌آفرینی می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.»

فیلم اول مالیک ویتال از نظر فنی قوی نیست، اما برخی عناصر آن تاثیرگذار و جذاب هستند. داستان در نهایت قابل پیش‌بینی است، اما روند آن شما را درگیر نگه می‌دارد. ذهن شما از آنچه انتظار دارید منحرف می‌شود. تردید در مورد پلیس‌ها از ابتدا برانگیخته می‌شود: آیا آنها توسط جامعه ناعادلانه رفتار می‌شوند، یا جامعه توسط پلیس‌ها ناعادلانه مورد برخورد قرار می‌گیرد؟ استفاده از ریتم برف‌پاک‌کن به عنوان موسیقی، روشی هوشمندانه برای درک اضطراب و نگرانی پلیس در هنگام توقف خودروها است. در حالی که مشغول تماشای یک درام جنایی هستید، ناگهان فیلم به یک فیلم ترسناک تبدیل می‌شود و ذهن شما واکنش نشان می‌دهد: همه چیز غیرقابل پیش‌بینی است! سایه‌ای ترسناک در لحظاتی عبور می‌کند که فریادِ «خطر قریب‌الوقوع» را سر می‌دهد. آیا می‌تواند انسانی باشد؟ و با توجه به اینکه رنی هنوز از یک تراژدی در حال بهبودی است، به‌طور خاموشانه‌ای متعجب می‌شوید که آیا این استرس بیش از حد است: آیا او راوی قابل اعتمادی است؟این فیلم برای تماشای ساکت و بی‌صدا ساخته نشده است. در عوض، «دوربین بدن» تجربه‌ای است که شما را به فریاد زدن وادار می‌کند: «مراقب باشید!» «پشت سرت را نگاه کن!» «به زیرزمین نرو!» و شاید همین‌جا باشد که ترکیب ژانرها به‌خوبی کار نمی‌کند. در فیلم‌های ترسناک معمول است که نوجوانان کارهایی احمقانه انجام دهند که به مرگشان منجر می‌شود. اما رنی احمق نیست: او یک پلیس است، باهوش است و باید بهتر بداند. از یک نظر، داستان بر ترس‌ناک بودن او تأکید دارد، اما پرش‌های زیادی وجود دارد که در نهایت به بد بودن فیلمنامه منجر می‌شود. با اینکه ماری جی. بلایژ رزومه بازیگری محکمی دارد و در فیلم «گل‌آلود» درخشان بود، اما این اولین فیلمی است که به تنهایی آن را به دوش می‌کشد و ضعف‌های بازیگری او را آشکار می‌کند. او به‌عنوان یک خواننده باید بداند که مخاطبان از تنوع استقبال می‌کنند، نه یکنواختی. در نهایت، «دوربین بدن» می‌توانست بهتر باشد، اما در سکانس‌های پایانی، شما نه از ترس، بلکه احتمالاً از رضایت فریاد خواهید زد. این فیلمی است که به سمت دوست‌تان می‌چرخید و می‌گویید: «این فیلم خوب نبود... اما خوب بود!"