فرانک و پنه‌لوپه

در فیلم فرانک و پنه‌لوپه، فرانک (با بازی بیلی بودینیچ) که مردی آرام و مودب است، به خانه برمی‌گردد تا همسرش را غافلگیر کند، اما او را با مرد دیگری می‌یابد. او خانه را ترک می‌کند و در نهایت به یک باشگاه استریپ می‌رود، جایی که پنه‌لوپه (با بازی کی‌لی کاوان) برای او رقص می‌کند. فرانک احساس ارتباط قوی و فوری با او می‌کند و از او می‌خواهد که با او فرار کند. پنه‌لوپه قبول می‌کند و رئیسش (با بازی شان پاتریک فلانری) را در حالی رها می‌کند که به دنبال انتقام است. فرانک ماشین پریوس خود را با یک دوج سوپر بی کلاسیک عوض می‌کند، و آن‌ها به جاده می‌زنند. آن‌ها به شهر کوییک‌سیلور می‌رسند و برای یک شب در یک مسافرخانه اقامت می‌کنند، جایی که صاحب مسافرخانه، کلیو (با بازی برایان مایلارد)، آن‌ها را به نوشیدنی رایگان در میز حقیقت دعوت می‌کند. در آنجا با چیسوس (با بازی جاناتان شچ) آشنا می‌شوند، مردی کاریزماتیک اما شرور. فرانک و پنه‌لوپه خیلی زود به اسارت گرفته می‌شوند و قرار است به‌عنوان قربانی برای اهداف یک فرقه شیطانی قربانی شوند. آیا آن‌ها می‌توانند فرار کنند و با هم آزادی را بیابند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فرانک و پنه‌لوپه صحبت کنند. این صحنه‌ها چه احساسی در شما ایجاد کرد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ آیا شوکه‌کننده بود؟ فیلم برای ایجاد این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• «چه میزان از خشونت‌های به‌تصویرکشیده در فیلم متوجه زنان است؟ این موضوع چه حسی در شما ایجاد کرد؟ چرا انواع مختلف خشونت تأثیرات متفاوتی بر افراد دارد؟»
• «آیا زنان در این داستان به‌عنوان ابزار دیده می‌شوند؟ آیا شخصیت‌های زن در این داستان استقلال و اختیار دارند؟ چرا این موضوع مهم است؟»
• «چگونه رابطه جنسی به تصویر کشیده می‌شود؟ آیا درباره عشق است؟ اعتماد؟ قدرت؟»
• «چی‌سوس می‌گوید چیزی که از همه چیز بیشتر از آن بیزار است ریاکاری است. ریاکاری چیست؟ آیا در این داستان مثال‌هایی از آن وجود دارد؟»

والدین باید بدانند که فرانک و پنلوپه یک فیلم اکشن و دلهره‌آور عاشقانه است در مورد مردی رها شده (بیلی بودینیچ) که عاشق یک رقاص برهنه (کی لی کاوان) می‌شود و در دنیایی از خشونت و شر گرفتار می‌آید. این فیلم بسیار خشن و ناامیدکننده است و نمی‌تواند حال و هوای عاشقانه داشته باشد، و با اینکه تماشاگر می‌خواهد از شخصیت‌ها خوشش بیاید، امید بسیار کمی وجود دارد. این فیلم بسیار خشن است: انتظار می‌رود صحنه‌های اسلحه و تیراندازی، اجساد، پاشیدن خون، قطع عضو، خوردن گوشت انسان، خشونت مردان علیه زنان، خفه کردن، آویزان شدن با طناب، چاقو زدن (در چشم)، مشت زدن‌های فراوان و موارد دیگر را ببینید. شخصیت‌ها رابطه جنسی تصویری دارند، با حرکات شهوانی، ناله و برهنه‌گی جزئی (ران و سینه). شخصیت‌های دیگر رابطه جنسی محتاطانه‌تری دارند، و همچنین صحنه‌های بوسیدن، اغوا، گفتگوهای مرتبط با رابطه جنسی، رقص میله، رقص روی پا و موارد دیگر وجود دارد. مردی بدن زن بیهوش را لمس می‌کند؛ در صحنه دیگری، زن برای رهایی از مشکلی، مرد را اغوا می‌کند. الفاظ زشت و تند شامل «لعنتی»، «مادر******»، «*****»، «******»، «******» و موارد بیشتر است. مصرف مختصر کوکائین وجود دارد، و به شخصیت‌ها نوشیدنی‌های مخدر داده می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

هرچند تماشاگران ممکن است بخواهند برای یافتن عشق واقعی به زوج اصلی فیلم امیدوار باشند، اما دنیایی که در آن زندگی می‌کنند آنقدر بی‌رحم و وحشیانه است که امید به زودی رنگ می‌بازد و احساس انزجار جایگزین می‌شود. این فیلم وام‌دار بسیاری از فیلم‌های دهه ۱۹۹۰، به‌ویژه فیلم‌نامه‌های کوئنتین تارانتینو در «عشق حقیقی» و «از غروب تا سپیده‌دم» است، اما «فرانک و پنلوپه» هیچ شباهتی به منطق یا آگاهی از زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، ندارد. خشونت در آن سریع و بدون پیامد است و زنان به‌عنوان اشیاء هوس مورد استفاده قرار می‌گیرند. پنلوپه نسخه‌ای کلیشه‌ای از شخصیت «آلاباما» با بازی پاتریشیا آرکت در فیلم «عشق حقیقی» است، و اگرچه شنیدن دیالوگ‌های او با لهجه جنوبی نرمش سرگرم‌کننده است، اما سیستم ارزشی او به‌طور مشکل‌سازی بر اساس میزان «خشمی» است که یک مرد بر سر او بروز می‌دهد.فرانک به سرعت از یک فرد محتاط و مطیع به یک شورشی شبیه الویس (یا شاید شخصیت «سیلور» نیکلاس کیج در فیلم «وحشی در قلب») تبدیل می‌شود و به همان سرعت به خشونت روی می‌آورد. ایده‌ی ورود افراد عادی به یک استراحتگاه معمولی که در آن شر و پلیدی نهفته است، چیز جدیدی نیست (به فیلم «از غروب تا سپیده‌دم» نگاه کنید). اما شخصیت‌های شرور به‌خصوص بدجنس و خبیث هستند و حتی نسبت به یکدیگر نیز رفتاری خشن و بدطینت دارند، مدام اخم می‌کنند و با هم بحث می‌کنند. آنها اعضای یک فرقه‌ی مذهبی هستند که ارزش‌های خاصی را تبلیغ می‌کنند، اما آشکارا این ارزش‌ها را نقض می‌نمایند. آن‌ها آنقدر کارتونی و غیرواقعی هستند که تقریباً هیچ تهدیدی به حساب نمی‌آیند. در فیلم «عشق حقیقی»، باور داشتیم که آلاباما و کلارنس برای همیشه خوشبخت خواهند بود، اما در دنیای دیستوپی فرانک و پنلوپه، دشوار است که احساسی را تجربه کرد.