اریک وایکینگ

اریک وایکینگ"، قهرمان ما، اریک (تیم رابینز) از شیوه‌های وایکینگ‌ها خسته شده است، بنابراین برای پایان دادن به عصر راگناروک و آوردن شیوه‌ای صلح‌آمیزتر و انسانی‌تر از زندگی، سفری خیال‌انگیز را آغاز می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد برخی از شوخی‌ها در فیلم «اریک وایکینگ» صحبت کنند. آیا برخی از آن‌ها قدیمی و کهنه به نظر می‌رسند؟ اگر چنین است، کدام شوخی‌ها و چرا؟ در مورد تحول کمدی در گذر زمان بحث کنید.
• بحث درباره خشونت در این فیلم است. آیا اینکه فیلم تا حد زیادی کمدی است، باعث می‌شود که خشونت کمتر شوکه‌کننده باشد؟ چرا؟ آیا مواجهه با رسانه‌های خشن، کودکان را نسبت به خشونت بی‌تفاوت می‌کند؟
• قبل از تماشای این فیلم، چه چیزهایی درباره وایکینگ‌ها می‌دانستید؟ آیا علاقه‌مند هستید که بیشتر درباره آنها بدانید؟

والدین باید بدانند که «اریک وایکینگ» یک کمدی فانتزی بریتانیایی محصول سال ۱۹۸۹ به کارگردانی تری جونز از گروه مونتی پایتون است که اکنون احساس می‌شود که شوخی‌هایی درباره تجاوز و نژاد دارد که باعث شده فیلم مزه‌اش بپرد و از مد بیفتد. در صحنه اول، اریک وایکینگ نامتعارف (تیم رابینز) تلاش می‌کند در حین غارتگری به زنی تجاوز کند اما موفق نمی‌شود و به همین دلیل مورد تمسخر او قرار می‌گیرد. سپس دو وایکینگ هم‌قطار خود را که قصد تجاوز به او را دارند، می‌کشد. خشونت در فیلم رایج و اغلب خونین است و شخصیت‌ها با شمشیر و تبر به قتل می‌رسند. یک «شوخی» که در آن یک سرکارگر ژاپنی بردگان سفیدپوست را شلاق می‌زند، ظاهراً تلاشی است برای مسخره کردن مفهوم کلیشه‌ها. اما به بدی اجرا شده است و در نهایت فقط به فرهنگ ژاپنی توهین می‌کند. استفاده از کلمات در فیلم ملایم و نادر است و بدترین کلمه‌ای که استفاده می‌شود «احمق» است، اما از واژه تحقیرآمیز «کوتوله» نیز استفاده می‌شود. یک مرد و زن در بستر دیده می‌شوند که پس از رابطه جنسی تلویحی، درباره تاریخ جنسی خود صحبت می‌کنند. با اینکه فیلم به طور آزاد بر اساس کتاب کودکان جونز در سال ۱۹۸۳ با عنوان «حماسه اریک وایکینگ» ساخته شده است، اما تم‌های بالغانه و خشونت خونین آن باعث می‌شود که این فیلم فقط برای نوجوانان بزرگ‌تر مناسب باشد.

ترری جونز کارگردان دو فیلم محبوب و سورئال و طنزآمیز (مونت پایتون و جام مقدس و زندگی برایان مونت پایتون) همیشه با این پروژه انفرادی خود انتظارات زیادی را بر دوش داشته است. متاسفانه، او با "اریک وایکینگ" دو بار لغزیده است. نه تنها این فیلم یک ماجراجویی فانتزی هیجان‌انگیز نیست، بلکه کمدی خنده‌داری هم نیست. شاید در واکنش به ماجراجویی‌های فانتزی جدی و برنزی آدونیس که در دهه 1980 محبوب بودند، فیلم جونز کثیف، ژولیده و اغلب زشت به نظر می‌رسد. در حالی که ظاهری مشابه برای "جام مقدس" جواب داد، بدون جادوی آشنای بازیگران پایتون، فقط ناخوشایند است.اگر یک فیلم را با یک "شوخی جنسی" طولانی آغاز می‌کنید، باید مطمئن شوید که شوخی‌های آن بامزه، هوشمندانه و جذاب هستند تا بتوانند چنین کاری را انجام دهند. فیلم "اریک وایکینگ" در همه این موارد کم دارد. این که نسخه‌ای از فیلم در سال 2004 منتشر شد - با حذف تقریبا نیم ساعت از تصاویر اصلی - نشان می‌دهد که فیلمسازان نیز اکنون آگاه هستند. چند شوخی وجود دارد که خوب از کار درآمده‌اند، اما در کل، بهتر است اریک را رها کنیم تا روزهای خود را در والهالا بگذراند، بدون این که بینندگان جدید مزاحمش شوند.