آنها

در آغاز فیلم، خانه‌ای دورافتاده در کارولینای شمالی را می‌بینیم که در آن، زنی جوان سیاه‌پوست (دبورا آیورینده) و پسر نوزادش، چستر، روزشان را سپری می‌کنند تا اینکه زنی سفیدپوست مسن به خانه نزدیک می‌شود، ترانه‌ای نژادپرستانه می‌خواند و می‌پرسد آیا می‌تواند نوزاد را داشته باشد. سپس ما مادر، لیویا "لاکی" اموری را با همسرش هنری (اشلی توماس) و دو دخترش می‌بینیم که به سمت کالیفرنیای جنوبی رانندگی می‌کنند. چستر با آنها نیست. وقتی به خانه می‌رسند، در کامپتون که تمام ساکنانش سفیدپوست هستند، همسایگانشان از اینکه یک خانواده سیاه‌پوست به محله نقل مکان کرده‌اند، نگران می‌شوند و لاکی متعجب می‌شود که قرارداد فروش شامل یک پیمان محدودکننده است که فروش یا اجاره خانه به "افرادی که خونشان کاملاً از نژاد قفقازی نیست" را ممنوع می‌کند و مشخص می‌کند که "هیچ شخصی با خون یا میراث سیاه‌پوست در این ملک ساکن نخواهد شد." اگرچه این پیمان دیگر قانونی نیست، اما زبان و تاریخ آن برای خانواده اموری بسیار واقعی است، که با آزار و اذیت و بدرفتاری همسایگانشان (به رهبری بتی قدرتمند بازی شده توسط آلیسون پیل) مواجه می‌شوند. هنری می‌گوید که آنها بیرون رانده نخواهند شد ("دویدن بیشتر نه")؛ آنچه که دقیقاً از آن فرار می‌کنند در طول نمایش فاش خواهد شد. در همین حال، شرارت در خانه اموری‌ها در جریان است: سگ محبوبشان در زیرزمین کشته شده است، پلیس با خانواده به عنوان مجرمان احتمالی رفتار می‌کند و یک شخصیت داستانی دختر کوچکتر را مورد حمله قرار داده است. چگونه این خانواده از زندگی جدید خود در کالیفرنیای آفتابی جان سالم به در خواهد برد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم صحبت کنند. آیا صحنه‌های خشونت‌آمیز به روایت داستان به‌صورت موثر کمک می‌کند؟ آیا این صحنه‌ها تکان‌دهنده یا هیجان‌انگیز هستند؟ آیا مواجهه با رسانه‌های خشونت‌آمیز، حساسیت کودکان نسبت به خشونت را کاهش می‌دهد؟
• چند فیلم دیده‌اید که یک خانواده آفریقایی-آمریکایی معمولی را به تصویر بکشد؟ این فیلم در مقایسه با آن‌ها چطور بود؟ چرا معمولی بودن این خانواده قابل توجه است؟
• خانواده اموری بخشی از مهاجرت بزرگ سیاه پوستان از جنوب جیم کرو به شمال و غرب است. این نمایش چه چیزی در مورد این جنبش به شما می‌گوید؟ برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد آن از کجا می‌توانید جستجو کنید؟
• شما فکر می‌کنید چه حسی خواهید داشت اگر همه همکلاسی‌هایتان در مدرسه با شما متفاوت رفتار کنند؟ وقتی خانواده اموری به محله نقل مکان کردند، نظرتان در مورد واکنش اهالی محله چه بود؟

والدین باید بدانند که سریال Them مجموعه‌ای محدود، آزاردهنده و خشونت‌آمیز است که واقعیت تاریخی نژادپرستی در دهه ۱۹۵۰ را با جنبه‌های ژانر وحشت ترکیب می‌کند. از همان لحظات ابتدایی، Them فضایی تهدیدآمیز و ترسناک دارد که هرگز رها نمی‌کند. در ادامه، بینندگان بیشتر در مورد تروماها و آسیب‌هایی که خانواده اموری را از کارولینای شمالی فراری داد، می‌آموزند. ما دقیقاً نمی‌دانیم تا قسمت پنجم چه اتفاقی برای او افتاده است، که مرگ وحشیانه یک نوزاد و تجاوز جنسی به مادرش را نشان می‌دهد. شخصیت‌ها بسیار فحش می‌دهند (انتظار کلماتی مانند فحش، آشغال، مادر****، لعنتی و عصبانی را داشته باشید). بسیاری از عبارات نژادپرستانه گفته و شنیده می‌شود، از جمله کلمه N، رنگی‌ها، کون‌ها و کرکرها. با توجه به اینکه این سریال در دهه ۱۹۵۰ اتفاق می‌افتد، شخصیت‌های سیاه‌پوست به خود Negro می‌گویند. همچنین مطابق با آن دوران، بسیاری از بزرگسالان تقریباً به طور مداوم سیگار می‌کشند (حتی در دوران بارداری).

این یک اثر مکمل برای فیلم ترسناک ما اثر جوردن پیل نیست، که بر خانواده‌ای سیاه‌پوست تمرکز داشت و شاهادی رایت جوزف را به عنوان یکی از کودکان به نمایش می‌گذاشت. شباهت‌ها در همین حد است. سریال ترسناک «آنها» یک درس تاریخ را در ژانر وحشت ارائه می‌کند و هیچ‌یک از طنزهای موجود در آثار پیل را ندارد. لیتل ماروین، خالق سریال، از بینندگان می‌خواهد که حس کنند تحت نظارت مداوم قرار دارند، با نفرت، کینه و سوءظن دیده شوند. آیا شما هم عصبانی می‌شوید، به دوستان و خانواده نزدیک می‌شوید، یا فرار می‌کنید؟ در ده قسمت، بینندگان در ترس و خشونت نژادپرستی از دیدگاه خانواده اموری در سریال «آنها» فرو می‌روند و این تجربه به‌طور مداوم و ملموس دردناک است. به‌ویژه زمانی که دبورا ایورینده در نقش لاکی با زنی مسن تهدیدآمیز یا گروهی از زنان خانه‌دار در کامپتون سفیدپوست آن دوران مواجه می‌شود، می‌توانید احساس کنید که نبضتان تندتر می‌زند. قدرت کلیشه‌های ترسناک معمولی (ترساندن ناگهانی، رخدادهای ماوراءالطبیعه عجیب) در زمینه وحشت واقعی یک خانواده سیاه‌پوست که در دهه 1950 به شهری سفیدپوست نقل مکان می‌کنند، تا حدی از تأثیر خود را از دست می‌دهد.بحث در مورد تبعیض نژادی و پیمان‌های تبعیض‌آمیز در سال‌های اخیر افزایش یافته است، زیرا ایالات متحده با نژادپرستی نهادینه‌شده، ثروت نسل‌ها، و کسانی که به پایه و اساس رویای آمریکایی، یعنی مالکیت خانه، دسترسی داشته‌اند، مواجه است. اما ماروین بینندگان را تشویق می‌کند که فقط در مورد گذشته فکر نکنند؛ او به دلیل هشدارها و اخطارهای روزانه در مورد مظنون بودن افراد سیاه‌پوست به جرایم، کتک خوردن و کشته شدن فقط به دلیل زندگی کردن، برای نوشتن سریال «آن‌ها» الهام گرفت. او با انتقاد شدید از داخل جامعه سیاه‌پوستان به دلیل خشونت در سریال مواجه شده است، به ویژه مرگ نوزاد در قسمت پنجم، و استدلال می‌کند که مردم نسبت به داستان‌های خشونت علیه سیاه‌پوستان بی‌تفاوت شده‌اند. ماروین به لس‌آنجلس تایمز گفت: «ما احساس کردیم که مهم است از آن فرار نکنیم، بلکه با آن مواجه شویم و نشان دهیم که زندگی در ترس از مرگ به دلیل چیزی که افراد کنترلی بر آن ندارند، چگونه است.»