دنیل واقعی نیست.

در فیلم دِنیِل واقعی نیست، لوک جوان (با بازی گریفین رابرت فالکنر) از جدایی والدینش و خشونت‌های اتفاقی در محله‌اش رنج می‌برد، تا اینکه دوست خیالی‌اش، دنیل، وارد زندگی‌اش می‌شود و زندگی را برای او بهتر و سرگرم‌کننده‌تر می‌کند. بعد از اینکه دنیل، لوک را به انجام یک حرکت خطرناک روی مادرش (با بازی مری استوارت ماسترسون) تشویق می‌کند، لوک، دنیل را در یک خانه عروسکی حبس می‌کند. سال‌ها بعد، لوک (با بازی مایلز رابینز) که حالا دانشجویی درگیر مشکلات است، متوجه وخیم‌تر شدن سلامت روانی مادرش می‌شود. یک شب، او خانه عروسکی را باز می‌کند و دنیل را به‌عنوان یک مرد بالغ (با بازی پاتریک شوارتزنگر) پیدا می‌کند که آماده دوستی دوباره است. در ابتدا، تاثیر دنیل سرگرم‌کننده است: او به لوک کمک می‌کند تا با دخترانی مثل سوفی (با بازی هانا مارکس) و کَسی (با بازی ساشا لین) صحبت کند. اما اوضاع تاریک‌تر می‌شود، وقتی لوک شروع به درک این موضوع می‌کند که دنیل ممکن است چیزی فراتر از یک دوست خیالی باشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم «دنیال واقعی نیست» صحبت کنند. چگونه تصاویر ترسناک و خشن فیلم با تصاویر شوکه‌کننده تیراندازی‌های اتفاقی در اماکن عمومی در زندگی واقعی مقایسه می‌شود؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• چگونه مصرف الکل و مواد مخدر به تصویر کشیده شده است؟ آیا آنها را جذاب و اغوا کننده نشان می‌دهند؟ آیا پیامدهایی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• فیلم ترسناک است؟ جاذبه فیلم‌های ترسناک چیست؟ چرا بعضی وقت‌ها مردم دوست دارند بترسند؟
• آیا تا به حال دوست خیالی داشته‌اید؟ چه حسی داشت؟ آیا او کار بدی هم انجام می‌داد؟

والدین باید بدانند که فیلم «دانیال واقعی نیست» یک فیلم ترسناک در مورد یک دوست خیالی است که در نهایت شرور از آب درمی‌آید. خشونت‌های گرافیکی شامل خون و خونریزی، صحنه‌های شوک‌آور اسلحه و تیراندازی، اجساد، دعوا و مشت‌زنی، و تصاویر ترسناک و دلهره‌آور وجود دارد. شخصیت اصلی با دو زن مختلف رابطه جنسی و بوسه دارد. همچنین صحنه‌های تلویحی رابطه جنسی دهانی و صحبت‌های صریح جنسی وجود دارد. الفاظ زشت و رکیک مانند «فاک» و «شیت» و موارد مشابه نیز به کار رفته است. شخصیت‌ها الکل مصرف می‌کنند، کوکائین استنشاق می‌کنند و سیگار می‌کشند. دو کودک قرص‌های تجویزی را خرد می‌کنند و در یک نوشیدنی به یک بزرگسال می‌دهند، سپس بزرگسال را در حال عرق‌ریزان و درد شدید نشان می‌دهد. این فیلم (بر اساس رمانی از برایان دلو) اصالت خاصی ندارد، اما تصاویری به یادماندنی و ترسناک را به نمایش می‌گذارد و ریتم تندی دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

حتی اگر هرگز واقعاً به یک غوطه‌وری عمیق و به‌یادماندنی در قلمرو روان‌شناختی یا احساسی نپردازد، این فیلم ترسناک مؤثر با یک ایده خوب شروع می‌شود و در طول زمان اجرای خود به آن وفادار می‌ماند. بر اساس رمانی از برایان دلوئه - که فیلمنامه را با کارگردان، آدام ایجپت مورتایمر، نوشته است - دانیل واقعی به‌آرامی قلمرو آشنا را می‌پیماید، با سایه‌هایی از باشگاه مبارزه، دنی دارکو و روانی آمریکایی. تا حدودی در سطح باقی می‌ماند، به‌ویژه با شخصیت اصلی منفعل، لوک، و نحوه فروپاشی بی‌دفاع جهان اطرافش. دانیل سرگرم‌کننده‌تر است، با ارائه سرنخی از قدرت مست‌کننده قبل از افشای جنبه تهدیدآمیزتری.با این حال، کارگردان مورتیمور موفق می‌شود ریتم تند فیلم‌های درجه ب را حفظ کند و کمبودها واقعا داستان را کند نمی‌کنند. فیلم با سکانس افتتاحیه شوک‌آورش، سطح خود را بالا می‌برد: عملی از خشونت تصادفی در یک کافه که به نظر نمی‌رسد به بقیه فیلم ارتباطی داشته باشد تا زمانی که متوجه می‌شویم خود شرارت می‌تواند تصادفی باشد. دنیل واقعی نیست، بهترین قسمت‌هایش را تا اوج فیلم نگه می‌دارد، در حالی که شخصیت‌ها از نمای تخت و خسته‌کننده شهر فیلم به مکانی مرموز، غارمانند و ترسناک با نورپردازی عجیب و غریب می‌روند. در آنجا، ما شاهد دگرگونی‌های شوک‌آور و تقابل خونینی هستیم که به طور مختصر فیلم را به زندگی بازمی‌گرداند. فیلم با کلیکی رضایت‌بخش به پایان می‌رسد که تماشای آن را ارزشمند می‌کند.